1.benadrukt dat de regionale en lokale focus, plaatsgebonden aanpak en strategische planning van het cohesiebeleid en ook het gedecentraliseerde programmerings- en uitvoeringsmodel van het beleid op basis van het partnerschapsbeginsel, met een krachtigere uitvoering van de Europese gedragscode, betrokkenheid van economische en maatschappelijke actoren, en bestuur op verschillende niveaus, belangrijke elementen vormen van het cohesiebeleid en bepalend zijn voor de doeltreffendheid ervan; is er vast van overtuigd dat dit model van het cohesiebeleid in alle regio’s moet worden voortgezet en waar mogelijk verdiept als belangrijkste langetermijninvesteringsinstrument van de EU om ongelijkheden te verkleinen, economische, sociale en territoriale cohesie te waarborgen, regionale en lokale duurzame groei aan te moedigen in lijn met EU-strategieën, en het milieu te beschermen, en als belangrijke stimulans voor het concurrentievermogen en de rechtvaardige transitie van de EU, alsook om nieuwe uitdagingen het hoofd te bieden;

2.dringt aan op een duidelijke afbakening tussen cohesiebeleid en andere instrumenten teneinde overlap en concurrentie tussen EU-instrumenten te voorkomen, de complementariteit van de diverse interventies te waarborgen en de zichtbaarheid en leesbaarheid van EU-steun te vergroten; merkt in dit verband op dat de middelen uit de herstel- en veerkrachtfaciliteit bedoeld zijn voor economische ontwikkeling en groei zonder dat die zich specifiek richten op de economische, sociale en territoriale cohesie tussen regio’s; maakt zich zorgen over de plannen van de Commissie om een op prestaties gebaseerde benadering van de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESIF) toe te passen; erkent dat prestatiegerichte mechanismen een belangrijke rol kunnen spelen bij het efficiënter en resultaatgerichter maken van het beleid, maar waarschuwt ervoor dat die niet als enig model mogen worden opgelegd, en uit zijn ernstige twijfels over ideeën om de uitbetaling van ESIF-middelen te koppelen aan de verwezenlijking van centraal vastgestelde hervormingsdoelstellingen, zeker als de hervormingsdoelstellingen niet onder de bevoegdheid van het regionale niveau vallen;

3.is gekant tegen elke vorm van top-downhervorming waarbij financieringsprogramma’s van de EU worden gecentraliseerd, waaronder programma’s onder gedeeld beheer, zoals het cohesiebeleid en het gemeenschappelijk landbouwbeleid, en pleit voor meer decentralisatie van de besluitvorming naar het lokale en regionale niveau; dringt aan op meer betrokkenheid van lokale en regionale overheden en economische en maatschappelijke actoren in elke fase van EU-programma’s onder gedeeld beheer, van de voorbereiding en programmering tot de uitvoering, afsluiting en evaluatie, waarbij er rekening moet worden gehouden met het feit dat de economische en sociale ontwikkeling van en de territoriale samenhang tussen regio’s alleen kunnen worden verwezenlijkt op basis van een goede samenwerking tussen alle actoren;

4.benadrukt dat het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) naast het cohesiebeleid een sleutelrol speelt bij de ondersteuning van plattelandsgebieden; wijst erop dat het Elfpo qua opzet moet worden afgestemd op de regels met betrekking tot de fondsen van het cohesiebeleid, teneinde synergieën te stimuleren en door meerdere fondsen gefinancierde plattelandsontwikkelingsprojecten te faciliteren;

5.is ervan overtuigd dat het cohesiebeleid alleen zijn functie kan vervullen als het over voldoende financiële middelen beschikt; benadrukt dat dit impliceert dat voor de financiële periode na 2027 robuuste financiering beschikbaar moet worden gesteld voor het toekomstige cohesiebeleid; benadrukt dat er ambitieuze en laagdrempelige financiering moet worden vrijgemaakt, zodat het cohesiebeleid verder kan worden ingezet als belangrijkste investeringsbeleid van de EU, en tegelijkertijd de flexibiliteit wordt behouden om potentiële nieuwe uitdagingen het hoofd te kunnen bieden, met inbegrip van de mogelijkheid tot het financieren van de ontwikkeling van producten voor tweeërlei gebruik, en dat lokale overheden, belanghebbenden en begunstigden in staat moeten worden gesteld om lokale ontwikkeling op een doeltreffende manier te bevorderen; vindt zonder meer dat het vermogen om flexibele antwoorden te bieden op onvoorspelbare uitdagingen niet ten koste mag gaan van de duidelijke strategische oriëntatie en doelstellingen van het cohesiebeleid op de lange termijn;

6.benadrukt het belang van het volgende meerjarig financieel kader (MFK) en de tussentijdse evaluatie van cohesiebeleidsprogramma’s 2021-2027 voor de invulling van het toekomstige cohesiebeleid; onderstreept nogmaals de noodzaak van een ambitieuzer cohesiebeleid voor de periode na 2027, d.w.z. in het volgende MFK 2028-2034; dringt er dan ook op aan dat het cohesiebeleid in het komende MFK in reële termen op minimaal hetzelfde financieringsniveau blijft als in de huidige periode; dringt er bovendien op aan dat het cohesiebeleid in het nieuwe MFK een aparte rubriek blijft; wijst erop dat het cohesiebeleid moet worden beschermd tegen statistische effecten die ertoe leiden dat regio’s wellicht niet meer in aanmerking komen voor steun vanwege veranderingen in het gemiddelde bbp van de EU; onderstreept nogmaals de noodzaak van nieuwe eigen middelen voor de EU;

7.stelt dan ook voor om er bij het volgende MFK voor te zorgen dat beter op onvoorziene behoeften kan worden gereageerd, bijvoorbeeld door meteen in toereikende marges en flexibiliteit te voorzien; benadrukt in dit verband echter dat het cohesiebeleid geen crisisinstrument is en dat niet mag worden afgeweken van zijn hoofddoelstelling, namelijk langetermijninvesteringen; dringt erop aan dat het Solidariteitsfonds van de Europese Unie wordt versterkt, ook wat de voorfinanciering betreft, en minder bureaucratisch en toegankelijker wordt gemaakt, zodat het kan uitgroeien tot een geschikt instrument waarmee adequaat kan worden gereageerd op de economische, sociale en territoriale gevolgen van toekomstige natuurrampen of bedreigingen van de volksgezondheid; benadrukt dat het Parlement passende controle dient uit te oefenen op alle noodfondsen en -instrumenten;

8.erkent dat voor specifieke gevallen ook de nomenclatuur van territoriale eenheden voor de statistiek (NUTS) 3 moet worden gebruikt, op een manier waarbij er rekenschap van wordt gegeven dat er in alle NUTS 2-regio’s sprake is van verschillen in ontwikkeling; is van mening dat het regionale bbp per hoofd van de bevolking het belangrijkste criterium moet blijven om de toewijzingen van de lidstaten in het kader van het cohesiebeleid te bepalen; is ingenomen met het feit dat de Commissie, na aanhoudende oproepen van het Parlement, zich nu beraadt over aanvullende criteriaEuropese Rekenkamer, “Snelle evaluatie – Toewijzing van middelen van het cohesiebeleid aan de lidstaten voor 2021-2027”, maart 2019., zoals broeikasgasemissies, bevolkingsdichtheid, onderwijsniveaus en werkloosheidscijfers, om een beter sociaal-economisch overzicht van de regio’s te verschaffen;

9.wijst erop dat de conditionaliteit met betrekking tot de rechtsstaat een overkoepelende conditionaliteit is die eerbiediging van de rechtsstaat erkent en afdwingt, ook als randvoorwaarde voor financiering uit hoofde van het cohesiebeleid, zodat ervoor wordt gezorgd dat de middelen van de Unie op basis van goed financieel beheer op een transparante, eerlijke en verantwoorde manier worden gebruikt; acht het noodzakelijk de eerbiediging van de rechtsstaat en de grondrechten te versterken en ervoor te zorgen dat bij de uitvoering van het cohesiebeleid alle maatregelen verenigbaar zijn met de bevordering van democratische beginselen, gendergelijkheid en mensenrechten, waaronder de rechten van werknemers, de rechten van personen met een handicap en de rechten van kinderen; benadrukt dat het Europees Bureau voor fraudebestrijding en het Europees Openbaar Ministerie een belangrijke rol spelen bij de bescherming van de financiële belangen van de Unie;

10.dringt aan op verdere inspanningen om de regels en administratieve procedures voor de cohesiebeleidsfondsen op Europees, nationaal en regionaal niveau te vereenvoudigen, flexibeler te maken en te stroomlijnen en tegelijkertijd synergieën te versterken, daarbij alle beschikbare technologische mogelijkheden te benutten om de toegankelijkheid en efficiëntie te verbeteren, en voort te bouwen op het bestaande en gevestigde kader voor gedeeld beheer, zodat het vertrouwen van de gebruikers toeneemt en zo een breder scala aan economische en maatschappelijke actoren wordt aangespoord om deel te nemen aan ondersteunde projecten, en de fondsen zo veel mogelijk effect sorteren; dringt aan op meer initiatieven die de absorptie van cohesiefondsen verbeteren, met inbegrip van hogere medefinancieringsniveaus, meer voorfinanciering en snellere terugbetaling van investeringen; dringt erop aan dat lokale overheden, met name van kleinere gemeenten, technische kennis wordt bijgebracht met het oog op een beter administratief beheer van de fondsen; wijst er dan ook op hoe belangrijk het is om het beginsel van single audit te versterken, vereenvoudigde kostenopties verder uit te breiden en het aantal dubbele controles en audits die overlappen met nationaal en regionaal toezicht op hetzelfde project en dezelfde begunstigde te verminderen, zodat wordt voorkomen dat in opeenvolgende uitvoeringsjaren dezelfde fouten worden gemaakt;

11.verzoekt de Commissie en de lidstaten de regio’s reeds in de programmeringsfase meer flexibiliteit te bieden om in te spelen op hun specifieke behoeften en kenmerken, en benadrukt dat de economische en maatschappelijke actoren hierbij betrokken moeten worden; benadrukt dat thematische concentratie een essentieel element was om het cohesiebeleid af te stemmen op de doelstellingen van Europa 2020; verzoekt de Commissie daarom alle bevindingen in verband met de invoering van thematische concentratie te presenteren en daaruit lessen te trekken voor toekomstige wetgevingsvoorstellen;

12.is zich ervan bewust dat de groene, de digitale en de demografische transitie aanzienlijke uitdagingen maar tegelijkertijd ook kansen met zich meebrengen voor de verwezenlijking van de doelstelling van economische, sociale en territoriale cohesie; onderkent dat statistisch gezien gebieden met hoge inkomens de economische problemen in een regio kunnen maskeren; is zich bewust van het risico van een toename van de regionale verschillen, een verergering van de sociale ongelijkheden en de opkomst van geografisch bepaalde ontevredenheid in verband met het transitieproces; beklemtoont dat de duurzaamheids- en klimaatdoelstellingen van de EU moeten worden verwezenlijkt en dat gedeelde economische groei in stand moet worden gehouden door het concurrentievermogen van de Unie te versterken; pleit derhalve voor een Europese strategie voor een harmonieuze groei in de Unie waarmee kan worden voorzien in de specifieke behoeften van de respectieve regio’s; bevestigt nogmaals zijn toezegging om de groene en de digitale transitie voort te zetten, omdat dit kansen biedt om het concurrentievermogen van de EU te verbeteren; onderstreept de noodzaak om te investeren in infrastructuurprojecten die de connectiviteit verbeteren, met name in duurzaam en slim vervoer, en in energienetten en digitale netwerken, zodat alle regio’s, met inbegrip van afgelegen en minder ontwikkelde regio’s, volledig kunnen deelnemen aan de eengemaakte markt en in alle gelijkheid kunnen profiteren van de bijbehorende kansen; benadrukt in dit verband dat de ontwikkeling van groene industrieën moet worden ondersteund en dat lokale kenmerken en tradities daarbij moeten worden bevorderd om de veerkracht van de economische omgeving en het maatschappelijk middenveld bij toekomstige uitdagingen te vergroten;

13.dringt erop aan dat het cohesiebeleid consistent blijft met het streven naar meer innovatie en de voltooiing van de eengemaakte EU-markt, in lijn met de conclusies van het rapport-Draghi over het concurrentievermogen van Europa; wijst in de context van regionale ongelijkheden op het probleem van de aanhoudende innovatiekloof en pleit voor een plaatsgebonden benadering op maat om innovatie en economische convergentie in regio’s te bevorderen en de innovatiekloof te verkleinen; dringt aan op een grotere rol voor lokale en regionale innovatie bij het opbouwen van concurrerende ecosystemen voor onderzoek en innovatie en het bevorderen van territoriale cohesie; wijst op nieuwe EU-initiatieven, zoals de regionale innovatievalleien en de partnerschappen voor regionale innovatie, die bedoeld zijn om gebieden met verschillende innovatieprestaties met elkaar te verbinden en de innovatiekloof aan te pakken; is van mening dat deze aanpak de regionale autonomie zal versterken, aangezien lokale en regionale overheden de kans krijgen om EU-beleid en -doelstellingen mede vorm te geven in lijn met hun specifieke behoeften, kenmerken en capaciteiten, met inachtneming van het beginsel van partnerschap;

14.is ervan overtuigd dat het cohesiebeleid verder moet inzetten op het beginsel van een rechtvaardige transitie door tegemoet te komen aan de specifieke behoeften van regio’s en daarbij geen gebieden of burgers aan hun lot over te laten; dringt erop aan het proces van rechtvaardige transitie verder te financieren en het Fonds voor een rechtvaardige transitie volledig te integreren in de verordening gemeenschappelijke bepalingen en voor de programmeringsperiode na 2027 meer financiële middelen uit te trekken; benadrukt niettemin dat moet worden gekeken naar het effect van het Fonds voor een rechtvaardige transitie op de transformatie van regio’s die in aanmerking komen voor steun – waarbij er tevens voor moet worden gezorgd dat dit onderdeel van het cohesiebeleid blijft – en dat de aanpak in het nieuwe MFK moet worden bijgesteld op basis van de bevindingen en concrete maatregelen ter waarborging van het economische en sociale welzijn van de getroffen gemeenschappen;

15.benadrukt dat het cohesiebeleid en het economisch bestuur van de EU beter op elkaar moeten worden afgestemd, zonder daarbij bestraffend te werk te gaan; benadrukt dat het Europees Semester moet voldoen aan de doelstellingen van het cohesiebeleid uit hoofde van de artikelen 174 en 175 VWEU; dringt aan op de medewerking van de regio’s bij het verwezenlijken van deze doelstellingen en op een sterkere territoriale aanpak; vraagt om na te denken over het begrip “macro-economische conditionaliteit” en te onderzoeken of dit kan worden vervangen door nieuwe vormen van conditionaliteit om beter in te spelen op nieuwe uitdagingen;

16.maakt zich zorgen om het groeiende aantal regio’s met lacunes bij de ontwikkeling, die in economisch opzicht stagneren en veel last hebben van een scherpe demografische daling en beperkte toegang tot essentiële diensten; dringt daarom aan op een bijstelling naar boven van de medefinanciering van projecten die gericht zijn op de versterking van essentiële diensten; wijst op de rol van de instrumenten van het cohesiebeleid bij de ondersteuning van verschillende regio’s en lokale gebieden die het hoofd moeten bieden aan demografische veranderingen die van invloed zijn op het effectieve recht van mensen om te blijven, waaronder uitdagingen als gevolg van ontvolking, vergrijzing, een scheve genderbalans, braindrain, tekort aan vakkrachten en een onevenwichtige verdeling van arbeidskrachten tussen regio’s; erkent dat er gerichte economische stimulansen en structurele maatregelen nodig zijn om deze verschijnselen tegen te gaan; dringt in dit verband aan op de uitvoering van gerichte programma’s om talenten aan te trekken, te ontwikkelen en te behouden, met name in regio’s waar veel gekwalificeerde werknemers uitstromen, door onderwijs, cultuur, ondernemerschap en innovatie-ecosystemen te bevorderen die aansluiten op lokale en regionale economische behoeften en kansen;

17.erkent het belang van ondersteuning van specifieke oplossingen voor regio’s met langdurige en ernstige economische problemen of ernstige permanente natuurlijke en demografische handicaps; wijst er nogmaals op dat hoogwaardige essentiële diensten (zoals onderwijs en gezondheidszorg), het vervoer en de digitale connectiviteit in deze regio’s behouden moeten blijven en moeten worden verbeterd, dat hun economische diversificatie en het scheppen van banen moeten worden bevorderd en dat deze regio’s moeten worden geholpen het hoofd te bieden aan uitdagingen zoals woestijnvorming op het platteland, vergrijzing van de bevolking, armoede, ontvolking, eenzaamheid en isolement, alsook het gebrek aan kansen voor kwetsbare mensen, zoals personen met een beperking; benadrukt dat de ontwikkeling en toereikende financiering van strategische sectoren, zoals hernieuwbare energie, duurzaam toerisme, digitale innovatie en infrastructuur voorrang moeten krijgen, en wel op een wijze die is afgestemd op het economische potentieel en de middelen van elke regio, zodat er ruimere voorwaarden worden gecreëerd voor endogene groei en evenwichtige ontwikkeling in alle regio’s, met name in plattelandsgebieden, afgelegen en minder ontwikkelde gebieden, grensregio’s, eilanden en ultraperifere gebieden; herinnert er ook aan dat goede banden tussen stad en platteland, en specifieke steun voor vrouwen in plattelandsgebieden belangrijk zijn;

18.wijst op de behoefte aan een benadering op maat voor de ultraperifere regio’s, zoals neergelegd in artikel 349 VWEU, die met unieke en cumulatieve structurele uitdagingen te maken hebben vanwege hun afgelegen ligging, kleine markt, kwetsbaarheid voor klimaatverandering en economische afhankelijkheden; benadrukt dat deze permanente beperkingen, met inbegrip van de kleine omvang van de binnenlandse economie, de grote afstand tot het Europese continent, de locatie vlak bij derde landen, het dubbele insulaire karakter van de meeste van deze regio’s en een beperkte diversificatie van de productieve sector, resulteren in extra kosten en een lager concurrentievermogen, waardoor hun aanpassingen aan de groene en de digitale transitie bijzonder ingewikkeld en duur zijn; benadrukt hun grote potentieel om belangrijke sectoren, zoals de blauwe economie, duurzame landbouw, hernieuwbare energiebronnen, ruimtevaartactiviteiten, onderzoek of ecologisch toerisme, verder te ontwikkelen, onder andere via een betere regionale connectiviteit; dringt er eens te meer bij de Commissie op aan om zorgvuldig na te denken over het effect van alle recente wetgevingsvoorstellen op de ultraperifere regio’s, teneinde een onevenredige regeldruk en averechtse effecten op de economieën van die regio’s te voorkomen;

19.benadrukt dat dorpen, steden en grootstedelijke gebieden hun eigen problemen kennen, zoals wijken met veel armoede, huisvestingsproblemen, verkeerscongestie en slechte luchtkwaliteit, die uitdagingen met zich meebrengen voor de sociale en economische cohesie ten gevolge van een niet-harmonieuze territoriale; pleit voor een speciale agenda voor steden en dringt erop aan om hun verbinding met functionele stedelijke gebieden te verdiepen en ook kleinere steden en dorpen daarbij te betrekken, zodat economische en sociale voordelen evenrediger over het hele gebied worden verdeeld; wijst op de noodzaak om de coördinatie tussen initiatieven in het kader van de Europese stedelijke agenda en instrumenten van het cohesiebeleid te versterken, waarbij de voorkeur moet uitgaan naar een geïntegreerde aanpak die rekening houdt met specifieke territoriale kenmerken en nieuwe uitdagingen; dringt er voorts op aan regionale en lokale overheden, alsook steden en stedelijke overheden, meer directe toegang te geven tot EU-financiering, onder meer door een ruimer gebruik van geïntegreerde territoriale investeringen;

20.wijst erop dat de investeringen in betaalbare huisvesting in het kader van het cohesiebeleidskader moeten worden voortgezet en uitgebreid gezien het belang daarvan voor zowel regio’s als steden; benadrukt dat veranderingen op dit gebied die van belang zijn voor investeringen in huisvesting en die verder gaan dan de huidige twee mogelijkheden (energie-efficiëntie en sociale huisvesting), moeten worden bevorderd; wijst op de belangrijke rol die het cohesiebeleid speelt bij de uitrol en coördinatie van deze initiatieven; acht het voorts van belang om de betaalbaarheid van huisvesting op te nemen in het URBACT-initiatief;

21.wijst op het strategische belang van sterke regio’s aan de buitengrenzen met het oog op de beveiliging en veerkracht van de EU; verzoekt de Commissie de lidstaten en regio’s die zijn getroffen door de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne, in het bijzonder de regio’s aan de oostgrens van de EU, te ondersteunen via herziening van de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelenMededeling van de Commissie van 29 april 2021 getiteld “Richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen” (PB C 153 van 29.4.2021, blz. 1). en op maat gesneden instrumenten en investeringen in het kader van het cohesiebeleid, en om die lidstaten en regio’s bij te staan om op flexibele en optimale wijze gebruik te maken van de mogelijkheden van de fondsen van het cohesiebeleid, waaronder Interreg, zodat ze het hoofd kunnen bieden aan de nadelige sociaal-economische gevolgen van de oorlog voor hun bevolking en gebieden; spreekt zich voorts uit voor steun aan regio’s die grenzen aan kandidaat-lidstaten, zoals Oekraïne en Moldavië, om de banden daarmee aan te halen en hun integratie in de EU te bevorderen;

22.onderstreept de meerwaarde van territoriale samenwerking in het algemeen en van grensoverschrijdende samenwerking in het bijzonder; wijst op het belang van Interreg voor grensoverschrijdende regio’s, waaronder ook ultraperifere gebieden; wijst op de belangrijke bijdrage daarvan voor de ontwikkeling van die regio’s en het wegnemen van grensoverschrijdende belemmeringen, onder meer door het opbouwen van vertrouwen over de grenzen heen, het ontwikkelen van vervoersverbindingen, het vaststellen en terugdringen van wettelijke en administratieve belemmeringen en het uitbreiden van de verlening en het gebruik van grensoverschrijdende openbare diensten; beschouwt Interreg als het belangrijkste EU-instrument voor het ondervangen van aanhoudende grensoverschrijdende belemmeringen waarmee hulpdiensten worden geconfronteerd, en stelt voor om meer aandacht te besteden aan deze diensten; wijst erop dat grensoverschrijdende gebieden, waaronder gebieden aan de buitengrenzen van de EU die aan agressorstaten grenzen, vaak met bijzondere uitdagingen te kampen hebben; vindt dat grensregio’s van de EU die met vele uitdagingen worden geconfronteerd, ondersteuning verdienen, en is van oordeel dat die meer middelen moeten krijgen; is ingenomen met de nieuwe verordening inzake BRIDGEforEU; onderstreept het belang van kleinschalige en grensoverschrijdende projecten en dringt aan op een doeltreffende uitvoering daarvan in het veld; verzoekt de Commissie om de lidstaten aan te sporen bewustwordingscampagnes in grensregio’s actief te steunen, zodat grensoverschrijdende samenwerking een zo groot mogelijk effect sorteert;

23.wijst op de noodzaak om “cohesie te ondersteunen” in plaats van slechts te vertrouwen op het beginsel “doe geen afbreuk aan de cohesie”, dat impliceert dat er geen maatregelen mogen worden genomen die het convergentieproces belemmeren of regionale verschillen vergroten; benadrukt dat deze beginselen als horizontale beginselen sterker moeten worden geïntegreerd in alle beleidsmaatregelen van de EU, zodat daarmee de doelstellingen van sociale, economische en territoriale cohesie, als bepaald in de artikel 3 en 174 VWEU, worden ondersteund; verzoekt de Commissie voorts specifieke richtsnoeren uit te vaardigen over de wijze waarop deze beginselen in het EU-beleid moeten worden toegepast en gehandhaafd, en daarbij bijzondere aandacht te besteden aan het effect van EU-wetgeving op het concurrentievermogen van minder ontwikkelde regio’s; wijst er andermaal op dat bij nieuwe wetgevingsvoorstellen terdege rekening moet worden gehouden met de lokale en regionale realiteit; stelt voor dat de Commissie gebruikmaakt van innovatieve instrumenten, zoals RegHub (Netwerk van regionale hubs), om gegevens over het effect van EU-beleid in de regio’s te verzamelen; wijst erop dat daartoe de territoriale effectbeoordeling van EU-wetgeving moet worden uitgebreid en dat tegelijkertijd de territoriale aspecten van andere relevante beleidsmaatregelen moeten worden versterkt; benadrukt dat het belangrijk is de bevordering van cohesie ook te zien als een manier om de solidariteit en wederzijdse steun tussen de lidstaten en hun regio’s te stimuleren; verzoekt de Commissie en de lidstaten de voordelen van het cohesiebeleid voor het voetlicht te blijven brengen en daarover te blijven communiceren, zodat de burgers zien wat de concrete impact van de EU is en dit beleid als centraal instrument kan fungeren in de strijd tegen euroscepsis; is ingenomen met de lancering van de meertalige versie van het Kohesio-platform;

24.stelt bezorgd vast dat de niveaus van nationale financiering van armere regio’s door de lidstaten de laatste jaren aanzienlijk zijn gedaald; wijst er nogmaals op dat de EU-regels inzake additionaliteit moeten worden nageleefd; roept de Commissie op ervoor te zorgen dat de nationale overheden naar behoren rekening houden met interne cohesie wanneer zij door de structuur- en investeringsfondsen gefinancierde projecten opstellen en uitvoeren;

25.dringt erop aan dat het cohesiebeleid niet alleen wordt afgestemd op de regionale behoeften, maar ook op de kleinste schaal, d.w.z. dat de middelen toegankelijk moeten zijn voor de kleinste projecten en projectbeheerders; wijst erop dat hun initiatieven vaak het meest innovatief zijn en een aanzienlijke impact hebben op de plattelandsontwikkeling; herhaalt dat deze middelen voor iedereen toegankelijk moeten zijn, ongeacht omvang of reikwijdte; stemt in met de oproep van de Cohesiealliantie voor “een cohesiebeleid na 2027 waarbij niemand aan zijn lot wordt overgelaten”;

26.wijst erop dat de vertragingen bij de onderhandelingen over het MFK en het feit dat de lidstaten meer aandacht hadden voor de middelen van het herstel- en herstructureringsinstrument, ertoe hebben geleid dat er aanzienlijke vertragingen zijn opgetreden in de programmeringsperiode 2021-2027; acht het van belang dat er tijdig een akkoord wordt bereikt in het volgende financieringskader, en dringt er derhalve op aan dat de verordening gemeenschappelijke bepalingen (de GB-verordening) en de begrotingsonderhandelingen ten minste één jaar voor het begin van de nieuwe financieringsperiode worden afgerond, zodat de lidstaten tijdig hun nationale en regionale financieringsstrategieën kunnen uitwerken en zo kunnen zorgen voor een succesvolle overgang naar de volgende financieringsperiode en voor de voortzetting van bestaande ESIF-projecten;

27.verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, het Europees Economisch en Sociaal Comité, het Europees Comité van de Regio’s en de nationale en regionale parlementen van de lidstaten.