(2)Aby osiągnąć te cele, dyrektywą (UE) 2015/2302 rozszerzono definicję terminu „impreza turystyczna” w stosunku do definicji w dyrektywie 90/314/EWG. W dyrektywie (UE) 2015/2302 doprecyzowano także istniejące prawa podróżnych i wprowadzono nowe, takie jak prawo do rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej bez ponoszenia opłaty z tego tytułu, pod pewnymi warunkami, w przypadku wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności.

(3)Chociaż ogólnie rzecz biorąc dyrektywa (UE) 2015/2302 spełniła swoje zadanie, to od czasu rozpoczęcia jej stosowania w dniu 1 lipca 2018 r. pojawiły się nowe wyzwania. Pandemia COVID-19 i związane z nią środki rządowe wywarły znaczący wpływ zarówno na branżę turystyczną, jak i na podróżnych, a także ujawniły pewne niedociągnięcia dominujących modeli biznesowych oraz potrzebę doprecyzowania przepisów szczegółowych dyrektywy. Pomimo wysiłków podjętych w związku z dyrektywą w celu zagwarantowania przejrzystości i dostarczania jasnych informacji podróżnym, nadal brakuje jednolitości w przekazywaniu informacji o ich prawach.

(5)Chociaż definicję „imprezy turystycznej” uznaje się za skuteczną, definicja powiązanych usług turystycznych oraz dotyczące ich zasady spowodowały większą złożoność i niepewność prawa i są rzadko stosowane w praktyce. W związku z tym należy doprecyzować i uprościć definicję „imprezy turystycznej”, a z dyrektywy (UE) 2015/2302 należy skreślić przepisy dotyczące powiązanych usług turystycznych. Takie doprecyzowanie i uproszczenie definicji i pojęcia „impreza turystyczna” oraz wykreślenie odniesień do pojęcia „powiązane usługi turystyczne” powinno zwiększyć pewność prawa dla wszystkich stron, a jednocześnie poprawić skuteczność ochrony podróżnych i zapewnić przedsiębiorcom równe warunki działania. Należy także zmniejszyć liczbę formularzy informacyjnych, które przedsiębiorcy stosują, aby informować podróżnych o przysługujących im prawach. W związku z usunięciem pojęcia „powiązanych usług turystycznych” należy usunąć załącznik II.

(6)Należy utrzymać leżącą u podstaw definicji „imprezy turystycznej” zasadę istnienia bliskiego związku między różnymi usługami turystycznymi zarezerwowanymi na potrzeby tej samej podróży lub tych samych wakacji. Rezerwację różnych rodzajów usług turystycznych na tę samą podróż lub te same wakacje w jednym punkcie sprzedaży, w którym zostały wybrane usługi turystyczne przed zawarciem przez podróżnego pierwszej umowy, należy uznać za imprezę turystyczną tak samo, jak usługi turystyczne zarezerwowane w jednym punkcie sprzedaży w krótkim czasie. W obu tych przypadkach rezerwacje usług turystycznych są ze sobą ściśle powiązane. W związku z tym definicja „imprezy turystycznej” powinna obejmować obie te sytuacje.

(7)W kontekście rezerwacji dokonywanych w krótkim czasie w jednym punkcie sprzedaży należy zmienić dość niejasne kryterium „jednej wizyty lub jednego kontaktu”. W związku z tym rezerwacje różnych rodzajów usług turystycznych na tę samą podróż lub te same wakacje, w przypadku których zanim podróżny zgodzi się zapłacić za pierwszą usługę turystyczną przedsiębiorca aktywnie zaprasza podróżnego do zarezerwowania jednej dodatkowej usługi na tę samą podróż lub te same wakacje lub większej ich liczby w ciągu 24 godzin od momentu wyrażenia zgody na opłacenie pierwszej usługi, należy uznać za „imprezę turystyczną”. Do celów niniejszej dyrektywy należy uznać, że przedsiębiorca aktywnie zaprasza podróżnego do zarezerwowania usługi, jeżeli optymalizuje daną ofertę sprzedaży lub promuje taką ofertę.

(8)Zawarta w art. 3 pkt 2 lit. b) ppkt (v) dyrektywy (UE) 2015/2302 definicja imprezy turystycznej powstałej w wyniku powiązanych procesów rezerwacji online, wymagająca, aby imię i nazwisko podróżnego, szczegóły płatności i adres poczty elektronicznej były przekazywane przez jednego przedsiębiorcę innemu przedsiębiorcy, okazała się zbyt wąska. W związku z tym rezerwacje różnych rodzajów usług turystycznych na potrzeby tej samej podróży lub tych samych wakacji należy uznać za „imprezę turystyczną”, jeżeli przedsiębiorca, z którym zawarta została pierwsza umowa, przekazuje dane osobowe podróżnego przedsiębiorcy, z którym zawierana jest druga lub kolejna umowa. Takie przekazanie danych osobowych powinno umożliwić zaangażowanym przedsiębiorcom ustalenie, że ten sam podróżny jest stroną odpowiednich umów, i może obejmować na przykład imię i nazwisko podróżnego, szczegóły płatności, adres poczty elektronicznej lub numer telefonu. Przekazanie danych osobowych wskazuje na istnienie ścisłego związku między tymi rezerwacjami/umowami.

skreśla się

(10)W odniesieniu do imprez turystycznych, w ramach których przykładowo łączy się zakwaterowanie z innymi usługami turystycznymi, ale które nie obejmują przewozu pasażerów, ogólne kryterium „znacznej części” wartości połączenia, mające zastosowanie do usług turystycznych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. d), należy zastąpić bardziej szczegółowym kryterium „co najmniej 25 %”, aby zwiększyć pewność prawa. Należy zauważyć, że różne zajęcia na miejscu, które stanowią nieodłączną część zakwaterowania lub są z nim typowo kojarzone, bez względu na ich wartość, nie powinny prowadzić do powstania imprezy turystycznej, jeśli usługi te są połączone wyłącznie z zakwaterowaniem.

(12)Z praktyką biznesową polegającą na pobieraniu zaliczek wiąże się pewne ryzyko, w szczególności w sytuacjach, w których organizatorzy są zobowiązani w krótkim czasie zwrócić podróżnym znaczne kwoty z tytułu odwołanych podróży. W związku z tym należy przewidzieć, że przedpłaty, tj. płatności, których podróżni zobowiązani są dokonać w chwili rezerwacji lub wkrótce po niej, powinny być ustalane na odpowiednim poziomie. Przedpłaty mogą podlegać ograniczeniom wynikającym z jurysdykcji krajowej.

skreśla się

skreśla się

(16)W niektórych przypadkach dobrowolne bony dla podróżnych mogą stanowić użyteczną alternatywę dla zwrotu kosztów. Bony mogą zapewnić organizatorom większą elastyczność, zwłaszcza wówczas, gdy musieliby oni dokonać wielu zwrotów w krótkim czasie. Bony mogą również – pod warunkiem istnienia szczególnych gwarancji prawnych – być akceptowalnym rozwiązaniem dla tych podróżnych, którzy nie potrzebują natychmiastowego zwrotu. W związku z tym należy ustanowić jasne zasady dotyczące bonów, aby takie gwarancje zapewnić. Gwarancje te powinny obejmować przejrzyste informacje o dobrowolności i kluczowych cechach bonów, a także prawa podróżnych w odniesieniu do bonów, w tym fakt, że są one chronione na wypadek niewypłacalności organizatora, oraz prawo do automatycznego otrzymania zwrotu, jeżeli bon nie zostanie wykorzystany w okresie jego ważności. Należy umożliwić wykorzystanie bonu na dowolne usługi proponowane przez organizatora. Organizatorzy powinni być w stanie zwiększyć atrakcyjność bonów, na przykład zwiększyć ich wartość w stosunku do kosztów, których zwrot przysługuje danemu podróżnemu. W takim przypadku zabezpieczenie na wypadek niewypłacalności ogranicza się do kwoty zwrotu przysługującego podróżnemu.

(18)Należy wyjaśnić, że rozwiązanie umowy jest możliwe wówczas, gdy istnieją podstawy by oczekiwać, że nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności – co wymaga indywidualnej oceny przypadków – znacząco i obiektywnie wpłyną na jej wykonanie. Ocena, czy nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności mają istotny i obiektywny wpływ na realizację imprezy turystycznej, powinna opierać się na przewidywaniu, w momencie rozwiązania umowy, prawdopodobieństwa, że nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności będą miały istotny i obiektywny wpływ na realizację imprezy turystycznej. W przypadku rozwiązania umowy przez podróżnego taką ocenę należy przeprowadzić z perspektywy przeciętnego podróżnego, który jest dostatecznie poinformowany oraz dostatecznie uważny i ostrożny, na podstawie informacji dostępnych w dniu rozwiązania danej umowy o udział w imprezie turystycznej. Należy wziąć pod uwagę skutki nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności występujących w miejscu rozpoczęcia podróży, miejscu docelowym, w tym w jego bezpośrednim sąsiedztwie, lub mających wpływ na podróż do lub z miejsca docelowego, w tym w różnych miejscach związanych z rozpoczęciem i powrotem danej podróży, jeżeli mają one wpływ na świadczenie usług turystycznych objętych odpowiednią umową o udział w imprezie turystycznej. Okoliczności mające wpływ wyłącznie na podróż do miejsca docelowego lub podróż powrotną nie powinny być brane pod uwagę, jeżeli podróż ta nie jest częścią umowy o udział w imprezie turystycznej, łącznie z transportem pasażera do uzgodnionego miejsca rozpoczęcia podróży.

(19)Podczas pandemii COVID-19 różnie interpretowano prawo do rozwiązania umowy ze względu na „nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności” i nadawano różne znaczenie ostrzeżeniom dla podróżnych. Należy zatem sprecyzować, że urzędowe ostrzeżenia dla podróżnych wybierających się do określonego miejsca docelowego wydane przez organy państwa członkowskiego wyjazdu, państwa członkowskiego zamieszkania podróżnego lub państwa, w którym znajduje się miejsce docelowe, są ważnymi elementami, które należy uwzględnić podczas oceny, czy rozwiązanie umowy jest uzasadnione. Ponadto brak urzędowych ostrzeżeń dotyczących podróży nie powinien uniemożliwiać ustalenia istnienia takich okoliczności i ich wpływu na realizację imprezy turystycznej. Nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności mogą obejmować nie tylko okoliczności, które mają wpływ na realizację imprezy turystycznej, ale również okoliczności, które – nie uniemożliwiając takiej realizacji – oznaczają, że impreza turystyczna nie może zostać zrealizowana bez narażania zainteresowanych podróżnych na zagrożenia dla ich zdrowia i bezpieczeństwa. Istotność takich okoliczności i ich skutków należy oceniać w sposób obiektywny, z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, stopnia, w jakim zainteresowani podróżni są narażeni na ryzyko. Przy rozważaniu, czy rozwiązanie umowy jest uzasadnione, należy również ocenić fakt, że ze względu na nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności podróżni będą podlegać poważnym ograniczeniom obowiązującym w miejscu docelowym podróży lub miejscu wyjazdu, w tym wymogom w zakresie długoterminowej kwarantanny.

(20)Należy ponadto wyjaśnić, że 14-dniowy termin na dokonanie zwrotu, który zaczyna biec w chwili rozwiązania umowy, stosuje się niezależnie od tego, czy podróżny wyraźnie zwraca się o zwrot kosztów. Ponadto należy zaznaczyć, że organizator musi zwrócić wszystkie płatności dokonane przez podróżnego lub w jego imieniu z tytułu imprezy turystycznej.

(22)Aby w każdej sytuacji zapewnić skuteczność ochrony podróżnych na wypadek niewypłacalności, należy wprowadzić wymóg, zgodnie z którym zabezpieczenie musi być wystarczające, aby zwrócić podróżnym poniesione koszty oraz pokryć koszty ich powrotu do kraju nawet, jeżeli organizator stanie się niewypłacalny w okresie, w którym posiada on najwyższe kwoty płatności. Należy wziąć pod uwagę wszelkie zwiększenia tych kwot wynikające ze wzrostu przewidywanej wielkości sprzedaży imprez turystycznych w danym okresie. Należy zwrócić uwagę na to, że państwa członkowskie powinny nadzorować ochronę organizatorów na wypadek niewypłacalności oraz monitorować rynek zapewniania takiej ochrony. Należy wyraźnie wskazać, że państwa członkowskie mogą je współfinansować wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, oraz zaznaczyć, że przepisy te pozostają bez uszczerbku dla unijnych przepisów dotyczących pomocy państwa w zakresie, w jakim wprowadzane środki stanowiłyby pomoc państwa.

(25)Ważne jest, aby podróżni byli odpowiednio informowani o przysługujących im prawach, mogli zrozumieć udostępniane im informacje i w razie potrzeby mieli do nich dostęp. Należy zatem wprowadzić pewne zmiany do wymogów dotyczących informacji udzielanych przed zawarciem umowy, do treści umowy o udział w imprezie turystycznej oraz do standardowych formularzy informacyjnych określonych w załącznikach I i II do dyrektywy (UE) 2015/2302. Przykładowo w standardowych formularzach informacyjnych określonych w załączniku I należy wskazać przedsiębiorcę odpowiedzialnego za zwrot kosztów z tytułu odwołania imprezy turystycznej. Obok informacji o możliwości rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej za opłatą należy zamieścić informację o prawie do rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej bez ponoszenia opłaty w przypadku wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności. Ponadto organizatorzy powinni być zobowiązani dołączać do każdej umowy standardowy formularz informacyjny wraz z danymi kontaktowymi odpowiednich przedsiębiorców, tak aby po zawarciu umowy podróżni mieli do nich dostęp. Aby zagwarantować, że podróżni są odpowiednio informowani o swoich prawach, organizatorzy powinni zapewnić pomoc podróżnym, zwłaszcza podróżnym wymagającym szczególnego traktowania, dostępną za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi. Cyfrowe kanały komunikacji powinny być uznawane za podstawowe narzędzie do bieżącego dostarczania aktualnych i spersonalizowanych informacji na temat praw podróżnych. Organizatorzy powinni przekazywać te informacje w sposób automatyczny i proaktywny, w szczególności w razie wystąpienia incydentu, który mógłby wpłynąć na imprezę turystyczną, aby ułatwić przepływ informacji dla podróżnego i organizatora. Priorytetem powinny być cyfrowe kanały komunikacji, bez szkody dla obsługi podróżnych w fizycznych punktach obsługi.

Artykuł 1

Przedmiot

Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynienie się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i osiągnięcia wysokiego i jak najbardziej jednolitego poziomu ochrony konsumentów poprzez zbliżenie i uproszczenie niektórych aspektów przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w odniesieniu do umów zawieranych pomiędzy podróżnymi a przedsiębiorcami dotyczących imprez turystycznych oraz niektórych aspektów umów zawieranych pomiędzy organizatorami imprez turystycznych i usług turystycznych a usługodawcami, a także szczególnych wymogów informacyjnych w przypadkach nieprowadzących do powstania imprezy turystycznej.

Niniejszą dyrektywę stosuje się do imprez turystycznych oferowanych do sprzedaży lub sprzedawanych podróżnym przez przedsiębiorców.

(i)są nabywane w jednym punkcie sprzedaży i zostały wybrane, zanim podróżny zgodził się dokonać zapłaty, lub

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

(iv)są łączone po zawarciu umowy, na podstawie której przedsiębiorca uprawnia podróżnego do dokonania wyboru spośród różnych rodzajów usług turystycznych, lub

(v)są nabywane od odrębnych przedsiębiorców za pośrednictwem powiązanych procesów rezerwacji online, podczas których dane osobowe podróżnego pozwalające na identyfikację podróżnego jako strony umowy są przekazywane przez przedsiębiorcę, z którym zawarta została pierwsza umowa, innemu przedsiębiorcy lub przedsiębiorcom, a umowa lub umowy z takim innym przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami zostają zawarte najpóźniej 24 godziny po potwierdzeniu rezerwacji pierwszej usługi turystycznej.

b)skreśla się pkt 5;

„d) ustalenia dotyczące płatności, w tym z wykorzystaniem punktów lub innych systemów walut lojalnościowych, i wszelkie kwoty lub procentową wartość ceny, które muszą być zapłacone jako zaliczka, oraz harmonogram płatności pozostałej kwoty, lub gwarancje finansowe, które muszą zostać opłacone lub przedstawione przez podróżnego;

Artykuł 5a

Płatności

Państwa członkowskie mogą, zgodnie z przepisami krajowymi, wprowadzić ograniczenia dotyczące przedpłat.

2a.Odpowiedni formularz informacyjny określony w załączniku I załącza się do umowy lub udostępnia elektronicznie w momencie jej zawarcia. Umowa zawiera wyraźne odniesienie do tego formularza informacyjnego.

2.Niezależnie od ust. 1 podróżny ma prawo do rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej przed rozpoczęciem imprezy turystycznej bez ponoszenia opłaty za rozwiązanie, jeżeli istnieją podstawy, by oczekiwać, że nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności występujące w miejscu rozpoczęcia podróży, w miejscu docelowym lub jego najbliższym sąsiedztwie w znaczącym stopniu i obiektywnie wpłyną na wykonanie umowy o udział w imprezie turystycznej, ponieważ wpłyną na podróż z lub do miejsca docelowego. W przypadku rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej zgodnie z niniejszym ustępem podróżny jest uprawniony do pełnego zwrotu wszelkich wpłat dokonanych z tytułu imprezy turystycznej, ale nie ma prawa do dodatkowej rekompensaty.

3a.Ważnymi elementami, które należy uwzględnić podczas oceny zasadności rozwiązania umowy na podstawie ust. 2 i ust. 3 lit. b), są urzędowe ostrzeżenia dla podróżnych wybierających się do określonego miejsca docelowego, wydane przez organy państwa członkowskiego wyjazdu, państwa członkowskiego zamieszkania podróżnego lub państwa, w którym znajduje się miejsce docelowe, a także fakt, że podróżny podlegałby poważnym ograniczeniom w miejscu docelowym podróży lub wakacji lub – po powrocie z podróży lub wakacji – w państwie członkowskim zamieszkania lub wyjazdu. Ma to zastosowanie w szczególności w przypadku, gdy oficjalne ostrzeżenie zostało wydane nie później niż 28 dni przed planowanym rozpoczęciem imprezy turystycznej, ale z zastrzeżeniem oceny każdego przypadku indywidualnie. W przypadku gdy podróżny został należycie poinformowany przez organizatora o urzędowym ostrzeżeniu i ograniczeniach związanych z podróżą, a mimo to dokonał rezerwacji, podróżny przyjmuje na siebie ryzyko finansowe w przypadku anulowania przez siebie umowy o udział w imprezie turystycznej.

Organizator dokonuje wszelkich zwrotów wymaganych na podstawie ust. 2 i 3 lub, w przypadku ust. 1, zwraca wszelkie płatności dokonane przez podróżnego lub w jego imieniu z tytułu danej imprezy turystycznej, pomniejszone o odpowiednią i uzasadnioną opłatę za rozwiązanie umowy. Organizator dokonuje takich zwrotów na rzecz podróżnego bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż w ciągu 14 dni od rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej, niezależnie od tego, czy podróżny wyraźnie zwraca się o zwrot kosztów. W przypadku gdy szczegóły płatności podróżnego tracą ważność, podróżny przekazuje organizatorowi prawidłowe szczegóły płatności. Organizator dokonuje zwrotu nie później niż w ciągu 14 dni od dnia przekazania przez podróżnego szczegółów płatności.

1.Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku rozwiązania umowy na podstawie art. 10, 11 lub 12 organizator mógł zaproponować podróżnemu, jako alternatywy dla zwrotu kosztów, bonu, który można wykorzystać do opłacenia przyszłej imprezy turystycznej. Organizator może zaoferować bon o wyższej wartości niż kwota zwrotu przysługującego podróżnemu.

b)okresie ważności bonu i prawach podróżnego w zakresie bonów, które to prawa określa niniejszy artykuł oraz fakcie, że bony te nie ulegną zmianie w okresie ważności bonu,

3.Wartość oferowanego bonu odpowiada co najmniej kwocie zwrotu przysługującego podróżnemu. Organizator może zaoferować bon o wyższej wartości całkowitej.

4.W okresie ważności bonu podróżny traci prawo do otrzymania zwrotu po jego przyjęciu na trwałym nośniku. W każdej chwili przed wykorzystaniem lub wygaśnięciem bonu strony mogą uzgodnić dokonanie pełnego lub częściowego zwrotu.

5.Okres ważności bonu wynosi maksymalnie 12 miesięcy od dnia, w którym podróżny przyjmuje bon zgodnie z ust. 4. Okres ten można jednorazowo przedłużyć o maksymalnie 12 miesięcy za wyraźną, pisemną zgodą obu stron. Podróżni mają prawo domagać się zwrotu po upływie okresu ważności.

6.Należy umożliwić wykorzystanie bonów na wszystkie usługi turystyczne proponowane przez organizatora. Podróżni mogą wykorzystać bony na jedną usługę turystyczną oferowaną przez organizatora lub większą ich liczbę, częściowo i przy różnych okazjach. Jeżeli bon nie zostanie wykorzystany w okresie jego ważności, organizator zwraca kwotę odpowiadającą zwrotowi przysługującemu podróżnemu tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej w ciągu 14 dni od upływu okresu ważności bonu, bez konieczności złożenia przez podróżnego uprzedniego wniosku. W przypadku częściowego wykorzystania bonu organizator zwraca pozostałą określoną w nim kwotę tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej w ciągu 14 dni od częściowego wykorzystania bonu, bez konieczności złożenia przez podróżnego uprzedniego wniosku.

7.Bon można przenieść na innego podróżnego tylko raz bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Podróżny informuje organizatora na piśmie o przeniesieniu bonu i przekazuje organizatorowi dane osoby, której przekazał bon, niezbędne do realizacji bonu lub otrzymania zwrotu po upływie okresu jego ważności. W celu poprawy identyfikowalności bon należy oznaczyć jako przekazany.

Państwa członkowskie zapewniają, by organizatorzy prowadzący przedsiębiorstwo na ich terytorium posiadali zabezpieczenie na potrzeby zwrotu wszelkich wpłat dokonanych przez podróżnych lub w ich imieniu w wypadku niewypłacalności organizatora. Obejmuje to ochronę dokonanych wpłat w przypadku, gdy imprezy turystycznej w całości lub w części nie zrealizowano w wyniku niewypłacalności organizatora lub gdy podróżny był uprawniony do zwrotu kosztów lub otrzymał od organizatora bon zanim organizator ten stał się niewypłacalny. W przypadku bonów zabezpieczenie ogranicza się do kwoty odpowiadającej zwrotowi przysługującemu podróżnemu. Jeżeli umowa o udział w imprezie turystycznej obejmuje podróż powrotną, organizatorzy są zobowiązani posiadać również zabezpieczenie na potrzeby powrotu podróżnych do kraju. Można zaoferować kontynuację imprezy turystycznej.

2.Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, musi być skuteczne i obejmować zasadnie przewidywalne koszty. Obejmuje ono kwoty wpłat dokonanych przez podróżnych lub w ich imieniu z tytułu imprez turystycznych, z uwzględnieniem długości okresu pomiędzy otrzymaniem wszelkich płatności a zakończeniem imprez turystycznych, jak również szacowanego kosztu powrotu do kraju w przypadku niewypłacalności organizatora. Zabezpieczenie jest wystarczające, aby niezależnie od sytuacji pokryć zwrot kosztów oraz, w stosownych przypadkach, koszty powrotu podróżnych do kraju, a także koszty bonów. Zabezpieczenie uwzględnia okresy, w których organizatorzy posiadają najwyższe kwoty płatności.

3.Aby zapewnić skuteczność ochrony na wypadek niewypłacalności, państwa członkowskie nadzorują rozwiązania służące ochronie na wypadek niewypłacalności wprowadzane przez organizatorów mających siedzibę na ich terytorium i monitorują rynek zapewniania ochrony na wypadek niewypłacalności. Współfinansowanie ze strony państw członkowskich jest możliwe jedynie w wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach i podlega zatwierdzeniu na podstawie unijnych przepisów dotyczących pomocy państwa.

6.Zwrotu płatności zagrożonych niewypłacalnością organizatora dokonuje się bez zbędnej zwłoki na wniosek podróżnego i nie później niż w terminie sześciu miesięcy od przedłożenia przez podróżnego dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia takiego wniosku. Występując o zwrot kosztów, podróżni mają obowiązek przedstawić umowę o udział w imprezie turystycznej oraz dowód dokonania płatności na rzecz organizatora lub, w stosownych przypadkach, sprzedawców detalicznych. Te dokumenty są wystarczającą podstawą do wystąpienia przez podróżnego o zwrot kosztów.

2.Państwa członkowskie wyznaczają centralne punkty kontaktowe ułatwiające współpracę administracyjną i sprawowanie nadzoru nad organizatorami, którzy prowadzą działalność w różnych państwach członkowskich, oraz wymianę informacji dotyczących ochrony na wypadek niewypłacalności oraz wszelkich mechanizmów wprowadzonych w celu zapewnienia skuteczności zwrotów z tytułu rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej. Państwa członkowskie przekazują dane kontaktowe tych punktów kontaktowych wszystkim pozostałym państwom członkowskim oraz Komisji. Każde państwo członkowskie tworzy wykaz wszystkich przedsiębiorców uprawnionych do sprzedaży imprez turystycznych na swoim terytorium, a także dane identyfikacyjne podmiotu odpowiedzialnego za ochronę na wypadek niewypłacalności. Wykazy te są publiczne i dostępne oraz ułatwiają współpracę między punktami kontaktowymi wyznaczonymi przez państwa członkowskie. Komisja centralizuje i aktualizuje informacje dotyczące ochrony na wypadek niewypłacalności, w tym zestawienie wszystkich wykazów, oraz udostępnia je publicznie na swojej stronie internetowej.

11)uchyla się rozdział VI.

14)uchyla się załącznik II.

Artykuł 3

Transpozycja

Do dnia [24 miesiące od dnia wejścia dyrektywy w życie] państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów. Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia [6 miesięcy po upływie terminu transpozycji].

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

skreśla się