1.proponuje, by zdefiniować ponadnarodowe represje jako ataki i groźby ze strony państw (w tym reżimów autorytarnych i ich popleczników), które z myślą o wspieraniu i obronie swoich interesów przekraczają granice państwowe i próbują kontrolować i uciszać dysydentów, przeciwników politycznych, dziennikarzy, działaczy, obrońców praw człowieka i członków diaspory lub stosować wobec nich przymus; stosują do tego szeroki zakres metod fizycznych, takich jak ukierunkowane zabójstwa, uprowadzenia, przemoc, nękanie i przymusowe powroty, zaginięcia i deportacje, a także strategicznie nadużywają instrumentów prawnych, w tym usług konsularnych, procedur ekstradycyjnych lub czerwonych not i aresztowań, oraz wykorzystują metody niefizyczne, takie jak nadzór cyfrowy, zastraszanie, szantaż i groźby wobec rodzin obrońców praw człowieka;

2.potępia wszelkie formy ponadnarodowych represji, które stanowią poważne zagrożenie dla prawa międzynarodowego praw człowieka, a także naruszenie suwerenności krajów przyjmujących w związku ze stosowaniem taktyk ingerencji zewnętrznej; podkreśla w tym kontekście, że trzeba przyjąć ogólnie uzgodnioną definicję ponadnarodowych represji oraz nasilić wspólną walkę z tym zjawiskiem za pomocą ugruntowanych ram prawnych na szczeblu wielostronnym, regionalnym i krajowym;

3.wyraża głębokie zaniepokojenie eskalacją ponadnarodowych represji; zauważa, że liczba przypadków ponadnarodowych represji jest najprawdopodobniej niedoszacowana, ponieważ ponadnarodowe represje są często prowadzone w sposób ukryty;

4.podkreśla, że popierane przez państwo ponadnarodowe represje przyjmują coraz bardziej podstępne formy obejmujące szkody fizyczne, tortury, deportacje, nadzór, presję prawną, kampanie zniesławiające, groźby cyfrowe, wymuszone zaginięcia i uprowadzenia, przymusową repatriację, wnioski o ekstradycję, zamrożenie aktywów, groźby wobec członków rodziny i egzekucje pozasądowe;

5.podkreśla i potępia fakt, że były wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego Alejo Vidal-Quadras był ofiarą ponadnarodowych represji ze strony Iranu w postaci ataku terrorystycznego zorganizowanego w państwie członkowskim UE;

6.potępia reżimy autorytarne i innych sprawców oraz ich popleczników na całym świecie za coraz częstsze stosowanie ponadnarodowych represji cyfrowych; odnotowuje korzystanie z technologii opartych na sztucznej inteligencji, z oprogramowania szpiegowskiego, hakowania i doxingu, aby nękać, obserwować, kompromitować i zastraszać obrońców praw człowieka i represjonowane osoby; podkreśla, że ponadnarodowe represje cyfrowe obejmują również cenzurę treści, w tym wykorzystywanie wniosków o usunięcie, groźby prawne, presję na moderowanie treści oraz blokowanie mediów prowadzonych na uchodźstwie, aby ukrywać lub usuwać treści krytykujące reżimy autorytarne;

7.potępia taktykę ponadnarodowych represji cyfrowych ze względu na płeć, które w niewspółmierny sposób wymierzone są w obrończynie praw człowieka przebywające poza ich krajami pochodzenia; jest głęboko zaniepokojony, że coraz częściej odnotowuje się wykorzystywanie seksualne i groźby przy użyciu technologii cyfrowych – ma to na celu dyskredytowanie obrończyń praw człowieka i zniechęcanie ich do kontynuowania działalności;

8.potępia sprawców, którzy wywierają presję prawną i dyplomatyczną – w tym przy wykorzystaniu umotywowanych politycznie czerwonych not Interpolu i międzynarodowej instytucjonalnej struktury zwalczania terroryzmu – w celu uzyskania aresztowania i ekstradycji obrońców praw człowieka przebywających na uchodźstwie oraz osób represjonowanych; potępia również nadużywanie etykiety „terrorysty”, ściganie przestępstw in absentia oraz inne środki o charakterze administracyjnym, takie jak cofnięcie obywatelstwa, odmowa wydania dokumentów wizowych, zakaz podróżowania lub zakaz wjazdu oraz odmowa wydania dokumentów tożsamości i świadczenia usług konsularnych czy bankowych;

9.wyraża poważne zaniepokojenie rolą niektórych państw przyjmujących, w tym niektórych państw członkowskich UE, i podmiotów niepaństwowych, takich jak dostawcy usług cyfrowych i inni pośrednicy technologii, prywatny sektor oprogramowania szpiegowskiego, firmy ochroniarskie, prywatni detektywi, organizacje przestępcze i poplecznicy, w tym członkowie diaspory, w ułatwianiu ponadnarodowych represji, również dzięki współpracy między krajowymi służbami granicznymi i bezpieczeństwa;

10.podkreśla ponadto, że ponadnarodowe represje stanowią bezpośrednie zagrożenie dla suwerenności i bezpieczeństwa państw, w tym państw członkowskich Unii, ponieważ umożliwiają zagranicznym podmiotom państwowym zastraszanie, stosowanie przymusu i sprawowanie kontroli poza ich granicami; przypomina, że chociaż bezpieczeństwo narodowe pozostaje w wyłącznej gestii państw członkowskich, skala i transgraniczny charakter tych praktyk wymagają skoordynowanej reakcji na szczeblu Unii, w tym inicjatyw współpracy między organami krajowymi, instytucjami unijnymi i podmiotami społeczeństwa obywatelskiego;

11.wyraża głębokie zaniepokojenie kurczącą się przestrzenią społeczeństwa obywatelskiego i uciszaniem osób na uchodźstwie, których głos odgrywa zasadniczą rolę w dokumentowaniu sytuacji dotyczących praw człowieka i nadużyć, jakich dopuszczają się państwa autorytarne; przypomina, że obrona i wspieranie wolnych i demokratycznych społeczeństw, w tym w bezpośrednim sąsiedztwie UE, leżą w strategicznym interesie UE;

12.podkreśla trwały wpływ ponadnarodowych represji na zdrowie psychiczne i ogólny dobrostan ofiar i ich rodzin, w tym ich poczucie bezpieczeństwa, integralność psychiczną, relacje społeczne i zdolność do kontynuowania działalności publicznej, co w wielu przypadkach prowadzi do długotrwałej traumy, izolacji i wykluczenia; zdecydowanie potępia działania odwetowe sprawców wobec rodzin obrońców praw człowieka mieszkających za granicą jako środek ponadnarodowych represji; zwraca uwagę na szczególnie mrożący efekt, jaki ponadnarodowe represje wywierają również wśród diaspory i społeczeństwa obywatelskiego na uchodźstwie;

13.podkreśla, jak ważne jest uznanie, że ponadnarodowe represje wobec obrońców praw człowieka w nieproporcjonalny sposób dotykają osoby znajdujące się w trudnej sytuacji w związku z rasą, pochodzeniem etnicznym, religią, płcią, seksualnością, niepełnosprawnością lub statusem społeczno-ekonomicznym;

14.podkreśla, że w niektórych częściach świata dziennikarze mogą być narażeni na ponadnarodowe represje, które mają długotrwały wpływ na ich karierę zawodową i bezpieczeństwo osobiste;

15.wzywa Komisję, państwa członkowskie i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do systematycznego zajmowania się w stosownych przypadkach problemem ponadnarodowych represji w kontekście klauzul dotyczących praw człowieka w umowach zawieranych przez UE oraz w dialogach dotyczących praw człowieka prowadzonych z państwami trzecimi oraz na innych forach współpracy dwustronnej i wielostronnej, takich jak Rada Praw Człowieka ONZ;

16.wzywa ESDZ do udzielania pomocy obrońcom praw człowieka i represjonowanym osobom, w tym dysydentom, padającym ofiarą ponadnarodowych represji w państwach trzecich, za pośrednictwem specjalnych programów służących umożliwieniu im dalszego działania na uchodźstwie przy jednoczesnym zabezpieczeniu ich przed represjami i agresją;

17.wzywa Komisję i ESDZ do włączenia kwestii ponadnarodowych represji (jako rosnącego zagrożenia dla obrońców praw człowieka i represjonowanych osób) do planu działania UE dotyczącego praw człowieka i demokracji na okres po 2027 r. oraz do Wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka, a także do uwzględnienia w nich konkretnych przepisów dotyczących ochrony i bezpieczeństwa obrońców praw człowieka;

18.nalega, że trzeba pilnie zająć się, zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym, lukami w ochronie, z jakimi borykają się obrońcy praw człowieka, którzy padają ofiarą ponadnarodowych represji; apeluje o zapewnienie im przyspieszonego, elastycznego, dostępnego i trwałego wsparcia, w tym wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych, tymczasowej relokacji oraz narzędzi i szkoleń, aby mogli lepiej chronić się przed wszelkiego rodzaju zagrożeniami i bezprawną inwigilacją, które mogą być równoznaczne z ponadnarodowymi represjami; podkreśla, że trzeba zapewnić obrońcom praw człowieka dotkniętym ponadnarodowymi represjami szkolenia w zakresie umiejętności cyfrowych i cyberbezpieczeństwa, a także pomoc prawną i wsparcie psychospołeczne; uważa, że niezwykle ważne jest, aby strategie polityczne i programy ochrony uwzględniały aspekt płci oraz były ukierunkowane na ofiary, intersekcjonalne, inkluzywne i niedyskryminujące;

19.wzywa UE i jej państwa członkowskie do przestrzegania międzynarodowych zobowiązań i podkreśla, że prawo do ubiegania się o azyl ma podstawowe znaczenie dla ochrony osób zagrożonych prześladowaniem na mocy konwencji genewskiej;

20.wzywa państwa członkowskie do jak najlepszego wykorzystania ich polityk krajowych i dostępnych marginesów w celu sformułowania bardziej spójnej, skoordynowanej i przewidywalnej polityki dla osób podlegających ponadnarodowym represjom;

21.wyraża zaniepokojenie rolą, jaką odgrywają ambasady państw zaangażowanych w ponadnarodowe represje; zwraca uwagę na zwiększone ryzyko dla obrońców praw człowieka, którzy potrzebują usług konsularnych, gdy są zmuszeni do korzystania z tych ambasad; wzywa państwa członkowskie do zwiększenia presji na znajdujące się na ich terytorium ambasady krajów powiązanych z ponadnarodowymi represjami oraz do dopilnowania, by te placówki dyplomatyczne nie były wykorzystywane do działań na rzecz uciszania sprzeciwu za granicą, zgodnie z Konwencją wiedeńską o stosunkach konsularnych;

22.wzywa ESDZ i państwa członkowskie, by – we współpracy z odpowiednimi instytucjami, jak Europol – koordynowały wysiłki i ustanowiły dostępne mechanizmy informowania, gromadzenia danych, śledzenia i zgłaszania w celu poprawy dokumentowania przypadków ponadnarodowych represji na ich terytoriach, a także ułatwienia szybkiej reakcji i prowadzenia dochodzeń w razie potrzeby; wzywa ESDZ do wzmocnienia sieci działających w delegaturach UE punktów kontaktowych dla represjonowanych osób i obrońców praw człowieka, którym to punktom powierzono zadanie zgłaszania przypadków represji władzom państwa przyjmującego; uważa, że takie mechanizmy powinny być dostępne dla społeczeństwa obywatelskiego, aby umożliwić należyte rejestrowanie jego wkładu;

23.wzywa Komisję do ustanowienia scentralizowanego mechanizmu mapowania w celu identyfikowania, monitorowania i oceny incydentów oraz wymiany ostrzeżeń związanych z ponadnarodowymi represjami wobec obrońców praw człowieka w UE, co pomoże zidentyfikować luki w polityce UE, formułować odpowiednie reakcje strategiczne i wesprzeć skoordynowane działania państw członkowskich;

24.wzywa państwa członkowskie do kodyfikacji ponadnarodowych represji w ich ustawodawstwie krajowym, aby wesprzeć instytucje rządowe w identyfikowaniu ich i zapobieganiu im; wzywa państwa członkowskie, by ustanowiły w swoich strukturach rządowych krajowe punkty kontaktowe dla potencjalnych i faktycznych ofiar ponadnarodowych represji oraz by przedstawiły zestaw narzędzi wyjaśniający, jak należy zgłaszać przypadki takich represji;

25.zwraca się do państw członkowskich, Europolu i Agencji UE ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL) o zapewnienie szkoleń w zakresie świadomości na temat ponadnarodowych represji, strategii przeciwdziałania represjom i szczegółowych protokołów oceny ryzyka odpowiednim agencjom rządowym, usługodawcom zewnętrznym i ich pracownikom, zwłaszcza urzędnikom ds. cyberbezpieczeństwa, funkcjonariuszom organów ścigania i urzędnikom imigracyjnym oraz pracownikom odpowiedzialnym za rozpatrywanie wniosków wizowych i analizowanie wniosków o ekstradycję oraz innych form współpracy prawnej z państwami trzecimi, ze szczególnym uwzględnieniem nadzoru cyfrowego, ryzyka odwetu i niewłaściwego wykorzystywania mechanizmów prawnych;

26.wzywa UE i jej państwa członkowskie do zajęcia się cyfrowymi formami ponadnarodowych represji, w tym kampaniami dezinformacyjnymi skierowanymi przeciwko obrońcom praw człowieka, do uznania ich i zapobiegania im oraz do dopilnowania, by obrońcy praw człowieka byli chronieni przed nękaniem, zastraszaniem i cenzurą w internecie, niezależnie od pochodzenia usługodawcy, lokalizacji infrastruktury cyfrowej lub wykorzystywanych narzędzi; wzywa państwa członkowskie UE do kryminalizacji zagranicznych działań wywiadowczych skierowanych przeciwko dysydentom przebywającym na uchodźstwie jako formy ponadnarodowych represji cyfrowych;

27.zwraca się do państw członkowskich o ścisłe nadzorowanie rynków i operacji związanych z oprogramowaniem szpiegowskim i nadzorem, w tym przez stosowanie obowiązkowej należytej staranności w zakresie praw człowieka i rozporządzenia w sprawie produktów podwójnego zastosowania Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/821 z dnia 20 maja 2021 r. ustanawiające unijny system kontroli wywozu, pośrednictwa, pomocy technicznej, tranzytu i transferu produktów podwójnego zastosowania (Dz.U. L 206 z 11.6.2021, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2021/821/oj). w odniesieniu do wszystkich eksporterów technologii z siedzibą w UE, a także o uchylenie pozwoleń na wywóz oprogramowania szpiegowskiego do krajów, w których odnotowuje się udokumentowane praktyki ponadnarodowych represji i naruszenia praw człowieka, gdy istnieje przewidywalne ryzyko, że narzędzia te będą wykorzystywane do uciszania lub karania obrońców praw człowieka lub głosów sprzeciwu; przypomina wytyczne Komisji z 2024 r. w sprawie wywozu produktów służących do cyberinwigilacji, których celem jest zwiększenie świadomości na temat ryzyka związanego z niewłaściwym wykorzystaniem technologii cyberinwigilacji i zapewnienie eksporterom praktycznych narzędzi oceny sytuacji w zakresie praw człowieka;

28.wzywa państwa członkowskie do ustanowienia łatwo dostępnych i bezpiecznych mechanizmów zgłaszania, zaprojektowanych w celu poszanowania i ochrony prywatności użytkowników, aby umożliwić obrońcom praw człowieka żyjącym na uchodźstwie lub w społecznościach diaspory zgłaszanie odpowiednim agencjom rządowym obaw dotyczących ponadnarodowych represji cyfrowych; podkreśla potrzebę uznania szczególnego wyzwania związanego z ponadnarodowymi represjami cyfrowymi ze względu na płeć oraz szczególnych konsekwencji tego rodzaju represji dla obrończyń praw człowieka;

29.wzywa UE i jej państwa członkowskie do zadbania o to, by podmioty prywatne, zwłaszcza w sektorze technologicznym, były rozliczane z ich roli w umożliwianiu ponadnarodowych represji cyfrowych; ponadto apeluje o publikację sprawozdań z przejrzystości oraz o ustanowienie skutecznych mechanizmów rozpatrywania skarg, dostępnych dla obrońców praw człowieka i innych zagrożonych osób;

30.wzywa UE, aby pociągała państwa i reżimy dopuszczające się ponadnarodowych represji do odpowiedzialności za naruszenia praw człowieka na mocy Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, europejskiej konwencji praw człowieka, Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania i Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, a także by rozważyła nakładanie ukierunkowanych sankcji na te państwa i na sprawców ponadnarodowych represji wobec obrońców praw człowieka; wzywa UE do wspierania ofiar ponadnarodowych represji w dochodzeniu roszczeń w drodze strategicznych sporów sądowych przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka;

31.potępia fakt, że ponadnarodowe represje mają miejsce również na terytorium państw członkowskich UE, a w niektórych przypadkach ze współudziałem państw członkowskich; zauważa, że represje ponadnarodowe są możliwe również dzięki współpracy między rządami;

32.podkreśla, że UE i jej państwa członkowskie muszą stać na straży należytej staranności w zakresie praw człowieka w kontaktach z rządami, o których wiadomo, że angażują się w ponadnarodowe represje wobec obrońców praw człowieka lub umożliwiają takie represje;

33.wzywa UE do zwiększenia finansowania mechanizmu ProtectDefenders.eu, rozszerzenia jego mandatu, by obejmował obrońców praw człowieka zagrożonych ponadnarodowymi represjami w UE, oraz do zwiększenia finansowania organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających na rzecz ochrony zagrożonych osób i obrońców praw człowieka;

34.wzywa Komisję do proaktywnego zaangażowania i dalszej współpracy z Interpolem i ONZ, również w drodze opracowania wspólnych ram bezpieczeństwa w zakresie ponadnarodowych represji, aby położyć kres niewłaściwemu, politycznie motywowanemu stosowaniu czerwonych not, niebieskich not, dyfuzji i wniosków o ekstradycję; apeluje o uwzględnienie w mandacie Europolu ponadnarodowych represji oraz oceny powiązanych incydentów i not Interpolu dotyczących obrońców praw człowieka i innych osób; wzywa państwa członkowskie do zachowania najwyższej ostrożności przy rozpatrywaniu wniosków o zatrzymanie i ekstradycję pochodzących z reżimów, które w przeszłości nadużywały czerwonych not;

35.wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby – z myślą o ochronie obrońców praw człowieka i represjonowanych osób oraz wzmocnieniu suwerenności narodowej i wartości demokratycznych – stosowały wszystkie dostępne narzędzia, w tym sankcje w ramach globalnego systemu sankcji UE za naruszenia praw człowieka (unijna ustawa Magnickiego), zakazy wydawania wiz i wydalanie dyplomatów, co do których wiadomo, że dopuścili się aktów ponadnarodowych represji; wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawicielkę Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz państwa członkowskie do uwzględnienia ponadnarodowych represji jako kategorii podlegającej sankcjom na mocy unijnej ustawy Magnickiego oraz do umieszczenia w wykazie osób uznanych za sprawców ponadnarodowych represji; ostrzega, że niezapobieganie ponadnarodowym represjom i niereagowanie na nie grozi podważeniem wiarygodności UE jako bezpiecznego schronienia dla osób uciekających przed prześladowaniami i broniących praw człowieka;

36.wzywa UE, jej państwa członkowskie, Komisję i ESDZ, aby uruchomiły i koordynowały wszystkie swoje instrumenty w celu rozwiązania problemu ponadnarodowych represji oraz aby zintensyfikowały działania dyplomatyczne, w tym za pośrednictwem delegatur UE, w celu zapobiegania taktykom ponadnarodowych represji ze strony państw trzecich i powstrzymywania ich, a także by zwracały uwagę na te incydenty w publicznych oświadczeniach, co pozwoli zwiększyć świadomość społeczeństwa; apeluje o wzmocnioną koordynację z krajami partnerskimi o podobnych poglądach w kontekście grupy G-7 i innych odpowiednich forów międzynarodowych;

37.zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.