(3)Artikel 26 bis, lid 1, van Richtlijn 2006/43/EG schrijft voor dat lidstaten erop toezien dat wettelijke auditors en auditkantoren de assurance van duurzaamheidsrapportage uitvoeren met inachtneming van de standaarden voor assurance met een beperkte mate van zekerheid die door de Commissie zijn vastgesteld. Artikel 26 bis, lid 3, van die richtlijn schrijft voor dat de Commissie die standaarden tegen 1 oktober 2026 vaststelt. Ondernemingen hebben zich bezorgd getoond over de werkzaamheden van assuranceverleners en hebben aangegeven dat er behoefte was aan flexibiliteit bij het omgaan met specifieke risico’s en kritieke thema’s die in de domeinen van duurzaamheidsassurance worden geconstateerd. De Commissie moet naar behoren rekening houden met die zorgen bij het werk aan de standaarden voor assurance met een beperkte mate van zekerheid. Het ontbreken van geharmoniseerde standaarden voor assurance is een van de oorzaken van de problemen waarmee ondernemingen worden geconfronteerd, en het is derhalve van het grootste belang dat de Commissie zo snel mogelijk, zoals gepland, een passende gedelegeerde handeling vaststelt.

(5)Artikel 19 bis, lid 1, van Richtlijn 2013/34/EU schrijft voor dat grote ondernemingen en kleine en middelgrote ondernemingen (mkb-bedrijven) met tot de handel op een gereglementeerde markt in de EU toegelaten effecten, met uitzondering van micro-ondernemingen, op individueel niveau een duurzaamheidsverslag opstellen en publiceren. Om de rapportagedruk voor ondernemingen te verminderen, moet de verplichting om een duurzaamheidsverslag op individueel niveau op te stellen en te publiceren, worden beperkt tot ondernemingen met een gemiddelde van meer dan 1 750 werknemers en een netto-omzet van meer dan 450 000 000 EUR over het boekjaar. De mogelijkheid moet bestaan om uiteindelijke moederondernemingen die participatieondernemingen zijn en die niet betrokken zijn bij beheersactiviteiten, vrij te stellen van de rapportageverplichtingen.

Schrappen

(7)Artikel 1, lid 3, van Richtlijn 2013/34/EU specificeert dat kredietinstellingen en verzekeringsondernemingen die grote ondernemingen zijn of kleine en middelgrote ondernemingen (met uitzondering van micro-ondernemingen) waarvan de effecten tot de handel op een gereglementeerde markt in de EU zijn toegelaten, onderworpen zijn aan de in die richtlijn bepaalde vereisten inzake duurzaamheidsrapportage, ongeacht hun rechtsvorm. Gelet op het feit dat het toepassingsbereik van individuele duurzaamheidsrapportage moet worden beperkt tot ondernemingen met een gemiddelde van meer dan 1 750 werknemers en een netto-omzet van meer dan 450 000 000 EUR over het boekjaar, moet die beperking van het toepassingsbereik ook gelden voor kredietinstellingen en verzekeringsondernemingen.

(9)Artikel 19 bis, lid 3, van Richtlijn 2013/34/EU schrijft voor dat ondernemingen informatie rapporteren over de eigen activiteiten van de onderneming en over haar waardeketen. Het is noodzakelijk om duidelijkheid te verschaffen en de rapportagedruk terug te dringen voor ondernemingen in de waardeketen die niet over hun duurzaamheid hoeven te rapporteren. De rapporterende onderneming mag, ten behoeve van de rapportage van duurzaamheidsinformatie op individueel of op geconsolideerd niveau, zoals voorgeschreven door Richtlijn 2013/34/EU, en onverminderd Unievereisten om een due-diligenceproces toe te passen, dus niet trachten om van ondernemingen die over het boekjaar een gemiddelde van meer dan 1 750 werknemers en een netto-omzet van meer dan 450 000 000 EUR hebben, informatie te verkrijgen die verder gaat dan de informatie gespecificeerd in de standaarden voor vrijwillig gebruik door ondernemingen die niet over hun duurzaamheid hoeven te rapporteren. De rapporterende onderneming moet een risicogebaseerde benadering hanteren, waarbij prioriteit wordt gegeven aan inspanningen om informatie te verzamelen over effecten met een hoog risico en over duurzaamheidskwesties die vaak in verband worden gebracht met de bedrijfstak van de onderneming, en de mogelijkheid hebben om bij dergelijke ondernemingen in haar waardeketen aanvullende duurzaamheidsinformatie op te vragen die doorgaans wordt gedeeld tussen ondernemingen uit de betrokken bedrijfstak. Wanneer niet alle noodzakelijke informatie over hun waardeketen beschikbaar is of dergelijke informatie onvolledig of aan juridische beperkingen onderworpen is, moeten de ondernemingen de mogelijkheid hebben om uit te leggen welke inspanningen zij hebben geleverd om de noodzakelijke informatie over hun waardeketen te verkrijgen, waarom die informatie niet kon worden verkregen en welke plannen zij hebben om die informatie in de toekomst te verkrijgen. Ondernemingen die overeenkomstig die beperkingen over hun waardeketen rapporteren, moeten worden geacht te voldoen aan hun verplichtingen inzake duurzaamheidsrapportage. Assuranceverleners moeten hun assuranceverklaring opstellen met inachtneming van de verplichting voor ondernemingen om niet te trachten van ondernemingen in hun waardeketen die over het boekjaar gemiddeld tot 1 750 werknemers en een netto-omzet tot 450 000 000 EUR hebben, informatie te verkrijgen die verder gaat dan de informatie gespecificeerd in de standaarden voor vrijwillig gebruik door ondernemingen die niet over hun duurzaamheid hoeven te rapporteren. Daartoe moet de Commissie worden gemachtigd om een gedelegeerde handeling vast te stellen met standaarden voor duurzaamheidsrapportage voor vrijwillig gebruik door ondernemingen die niet over hun duurzaamheid hoeven te rapporteren. Die standaarden moeten evenredig zijn aan en relevant voor de capaciteiten en de kenmerken van die ondernemingen en de schaal en complexiteit van hun activiteiten. Die standaarden moeten ook, voor zover mogelijk, de structuur specificeren die voor het weergeven van die informatie moet worden aangehouden. Ondernemingen binnen de waardeketen moeten vrijwillig een model voor de rapportage van duurzaamheidsinformatie kunnen kiezen, zodat ondernemingen die informatie opvragen niet verplicht zijn om de grootteklassen van alle entiteiten in hun waardeketen te beoordelen of in kaart te brengen.

(12)Artikel 29 bis, lid 1, van Richtlijn 2013/34/EU schrijft voor dat moederondernemingen van grote groepen een duurzaamheidsverslag op geconsolideerd niveau moeten opstellen en publiceren. Om de rapportagedruk op die moederondernemingen terug te dringen, moet het toepassingsbereik van die verplichting worden teruggebracht tot moederondernemingen van groepen met, op geconsolideerde basis, een gemiddelde van meer dan 1 750 werknemers en een netto-omzet van meer dan 450 000 000 EUR over het boekjaar.

(13)Artikel 29 ter, lid 1, derde alinea, van Richtlijn 2013/34/EU machtigt de Commissie om sectorspecifieke rapportagestandaarden vast te stellen door middel van gedelegeerde handelingen, waarbij een eerste reeks van deze standaarden tegen 30 juni 2026 zou worden vastgesteld. Om te vermijden dat het aantal voorgeschreven datapunten dat ondernemingen moeten rapporteren toeneemt, moet die machtiging worden geschrapt. De Commissie moet in plaats daarvan vrijwillige sectorspecifieke richtsnoeren publiceren om ondernemingen en auditors te ondersteunen bij de beoordeling van de risico’s, kansen en effecten in specifieke sectoren, teneinde de toepassing van ESRS binnen een bepaalde sector te bevorderen, vast te stellen welke duurzaamheidsvraagstukken waarschijnlijk relevant zijn voor een specifieke sector en de rapportagedruk te verminderen. Die richtsnoeren moeten gebaseerd zijn op overleg met de relevante belanghebbenden.

(14)Artikel 29 ter, lid 4, van Richtlijn 2013/34/EU schrijft voor dat standaarden inzake duurzaamheidsrapportage geen rapportage mogen specificeren die ondernemingen verplicht om van kleine en middelgrote ondernemingen in hun waardeketen informatie te verkrijgen die verder gaat dan de informatie die moet worden gerapporteerd krachtens de standaarden inzake duurzaamheidsrapportage voor kleine en middelgrote ondernemingen waarvan de effecten tot de handel op een gereglementeerde markt in de EU zijn toegelaten. Gelet op het feit dat kleine en middelgrote ondernemingen waarvan de effecten tot de handel op een gereglementeerde markt in de EU zijn toegelaten, moeten worden uitgesloten van duurzaamheidsrapportage, en om de rapportagedruk te verminderen voor ondernemingen in de waardeketen die niet over hun duurzaamheid hoeven te rapporteren, mogen de standaarden inzake duurzaamheidsrapportage geen rapportage specificeren die ondernemingen verplicht om van ondernemingen in hun waardeketen die over het boekjaar gemiddeld tot 1 750 werknemers en een netto-omzet tot 450 000 000 EUR hebben, informatie te verkrijgen die verder gaat dan de informatie die moet worden gerapporteerd krachtens de standaarden voor duurzaamheidsrapportage voor vrijwillig gebruik door ondernemingen die niet over hun duurzaamheid hoeven te rapporteren.

(15)Artikel 29 quinquies van Richtlijn 2013/34/EU schrijft voor dat ondernemingen die moeten voldoen aan de vereisten van artikel 19 bis en 29 bis van die richtlijn, hun bestuursverslag, of geconsolideerde bestuursverslag, in voorkomend geval, opstellen in het in artikel 3 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/81511 van de Commissie gespecificeerde elektronisch verslagleggingsformaat en hun duurzaamheidsrapportage van markup (tagging) voorzien, met inbegrip van de in artikel 8 van Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad12 bedoelde rapportage, overeenkomstig het in die gedelegeerde verordening te specificeren elektronische verslagleggingsformaat. Om ondernemingen duidelijkheid te verschaffen, moet worden gespecificeerd dat, in afwachting dat markupregels voor duurzaamheidsrapportage worden vastgesteld door middel van die gedelegeerde verordening, ondernemingen niet verplicht mogen worden hun duurzaamheidsrapportage van markup te voorzien.

__________________

11 Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/815 van de Commissie van 17 december 2018 tot aanvulling van Richtlijn 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad met technische reguleringsnormen voor de specificatie van een uniform elektronisch verslagleggingsformaat (PB L 143 van 29.5.2019, blz. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_del/2019/815/oj).

12 Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2020 betreffende de totstandbrenging van een kader ter bevordering van duurzame beleggingen en tot wijziging van Verordening (EU) 2019/2088 (PB L 198 van 22.6.2020, blz. 13, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2020/852/oj).

(16)Artikel 33, lid 1, van Richtlijn 2013/34/EU specificeert dat de leden van de bestuurs-, leidinggevende en toezichthoudende organen van een onderneming collectief de verantwoordelijkheid hebben ervoor te zorgen dat bepaalde documenten worden opgesteld en gepubliceerd overeenkomstig de eisen van die richtlijn. Om ondernemingen de nodige flexibiliteit te bieden en hun rapportagedruk te verminderen, kunnen lidstaten erin voorzien dat de collectieve verantwoordelijkheid van de leden van de bestuurs-, leidinggevende en toezichthoudende organen van een onderneming voor de inachtneming van de vereisten van artikel 29 quinquies van die richtlijn wat betreft de digitalisering van het bestuursverslag beperkt blijft tot de publicatie ervan in het uniform elektronische formaat, met inbegrip van de markup van de daarin vervatte duurzaamheidsrapportage.

(17)Krachtens artikel 40 bis, lid 1, vierde en vijfde alinea, van Richtlijn 2013/34/EU moet een dochteronderneming in de Unie van een onderneming uit een derde land die in de Unie een netto-omzet van meer dan 150 miljoen EUR genereert, of, bij gebreke van dit soort dochteronderneming, een bijkantoor in de Unie dat in de Unie een netto-omzet van meer dan 40 miljoen EUR genereert, op het groepsniveau van de moederonderneming uit het derde land duurzaamheidsinformatie publiceren en toegankelijk maken. Ter wille van de coherentie en de vermindering van de lasten, en teneinde een gelijk speelveld te waarborgen, moet de grootte van een onderneming en bijkantoor die dient om te bepalen of deze onder artikel 40 bis vallen, worden bijgesteld. De grootte van een dochteronderneming en van een bijkantoor moet worden vastgesteld op een netto-omzet van meer dan 450 000 000 EUR.

(18)Artikel 5, lid 2, eerste alinea, van Richtlijn (EU) 2022/2464 specificeert vanaf welke datums de lidstaten de in Richtlijn 2013/34/EU bepaalde vereisten inzake duurzaamheidsrapportage moeten toepassen, waarbij die datums verschillen afhankelijk van de grootte van de betrokken onderneming. Gelet op het feit dat de reikwijdte van de vereisten inzake individuele duurzaamheidsrapportage moet worden beperkt zodat deze alleen ondernemingen met gemiddeld meer dan 1 750 werknemers en een netto-omzet van meer dan 450 000 000 EUR over het boekjaar omvat, en het feit dat de reikwijdte van de vereisten inzake geconsolideerde duurzaamheidsrapportage dienovereenkomstig moet worden beperkt, moeten de criteria voor het bepalen van de toepassingsdatums worden bijgesteld, en moet de vermelding van kleine en middelgrote ondernemingen waarvan de effecten tot de handel op een gereglementeerde markt in de EU zijn toegelaten, worden geschrapt.

(19)Artikel 5, lid 2, derde alinea, van Richtlijn (EU) 2022/2464 specificeert vanaf welke datums de lidstaten de in Richtlijn 2004/109/EU bepaalde vereisten inzake duurzaamheidsrapportage moeten toepassen, waarbij die datums verschillen afhankelijk van de grootte van de betrokken emittent. Gelet op het feit dat de reikwijdte van de vereisten inzake individuele duurzaamheidsrapportage moet worden beperkt zodat deze alleen ondernemingen met gemiddeld meer dan 1 750 werknemers en een netto-omzet van meer dan 450 000 000 EUR over het boekjaar omvat, en het feit dat de reikwijdte van de vereisten inzake geconsolideerde duurzaamheidsrapportage dienovereenkomstig moet worden beperkt, moeten de criteria voor het bepalen van de toepassingsdatums worden bijgesteld, en moet de vermelding van kleine en middelgrote ondernemingen worden geschrapt.

(20)Artikel 4, lid 1, van Richtlijn (EU) 2024/1760 verbiedt lidstaten om op het gebied dat onder de richtlijn valt, in hun nationale recht bepalingen op te nemen waarin due-diligenceverplichtingen op het gebied van mensenrechten en milieu worden vastgelegd die afwijken van die van artikel 8, leden 1 en 2, en artikel 10, lid 1, van die richtlijn. Om te voorkomen dat lidstaten verder gaan dan die richtlijn en om te vermijden dat een gecompartimenteerd regelgevingslandschap tot stand komt dat resulteert in rechtsonzekerheid en nodeloze lasten, moeten de bepalingen van Richtlijn (EU) 2024/1760 inzake volledige harmonisatie worden uitgebreid met aanvullende bepalingen die de kernaspecten van het due-diligenceproces regelen. Dat omvat met name de due-diligencebepalingen op groepsniveau, identificatieplicht, de verplichtingen om negatieve effecten die zijn geconstateerd of hadden moeten worden geconstateerd, aan te pakken, prioritering, de verplichtingen om in bepaalde gevallen stakeholders te betrekken en de verplichting om te voorzien in een klachten- en meldingsmechanisme. Tegelijk moeten de lidstaten de mogelijkheid blijven krijgen om bepalingen van nationaal recht in te voeren of te handhaven die specifieke negatieve effecten of specifieke activiteitensectoren, specifieke producten of diensten regelen, teneinde een ander niveau van bescherming van mensen-, arbeids- en sociale rechten, het milieu of het klimaat te bereiken.

(21)Artikel 5 van Richtlijn (EU) 2024/1760 verplicht lidstaten om erop toe te zien dat grote ondernemingen vanaf een bepaalde grootte risicogebaseerde due diligence uitvoeren voor mensenrechten en milieu. Om de doeltreffendheid te waarborgen, de lasten te verminderen voor ondernemingen die aan deze verplichting moeten voldoen, en ervoor te zorgen dat hun middelen doelgericht worden gebruikt, moet er bij de vereiste due diligence en de getroffen maatregelen rekening worden gehouden met relevante risicofactoren, waaronder risicofactoren op ondernemingsniveau, zoals de vraag of de zakenpartner geen onderneming is die onder deze richtlijn valt, risicofactoren met betrekking tot zakelijke activiteiten, geografische en contextuele risicofactoren, zoals het niveau van de rechtshandhaving met betrekking tot het soort negatieve effecten, risicofactoren aangaande producten en diensten, en sectorale risicofactoren. Ondernemingen moeten een afbakening vaststellen om algemene gebieden in kaart te brengen waar negatieve effecten naar verwachting het meest zullen optreden en het ernstigst zullen zijn. Op basis van de resultaten van de afbakening moeten ondernemingen uitsluitend op gebieden waar negatieve effecten zich het meest waarschijnlijk zullen voordoen en deze het ernstigst zullen zijn, een verdere beoordeling uitvoeren, indien ze op basis van relevante en verifieerbare informatie redenen hebben om aan te nemen dat er zich negatieve effecten hebben voorgedaan of kunnen voordoen.

(22)Om het “doorsijpeleffect” naar andere ondernemingen, waaronder kleine en middelgrote ondernemingen en kleine midcaps, te beperken wanneer het gaat om het afbakenen van de reikwijdte van de activiteitenketen om negatieve effecten in beeld te brengen, mogen ondernemingen die onder het toepassingsgebied vallen geen informatie trachten te verkrijgen van hun zakenpartners, maar mogen zij zich alleen beroepen op informatie die al redelijkerwijs beschikbaar is, zoals algemeen bekende informatie, informatie uit zoekopdrachten en informatie die is vergaard na eerdere samenwerking. Informatie op het niveau van de entiteit en communicatie met zakenpartners zijn in dit stadium niet relevant. Het mag alleen onder bepaalde voorwaarden mogelijk zijn dergelijke informatie in te winnen voor verdere beoordelingen. In dergelijke gevallen moet het alleen mogelijk zijn om informatie in te winnen bij zakenpartners wanneer volgens een risicogebaseerde benadering dergelijke informatie noodzakelijk is omdat er aanwijzingen zijn van mogelijk negatieve effecten van zakenpartners met minder dan 5 000 werknemers en die aanvullende informatie niet redelijkerwijs met andere middelen kan worden verkregen, met name niet uit bestaande of secundaire bronnen. In ieder geval moet elk verzoek doelgericht, redelijk en evenredig zijn. Teneinde de naleving voor ondernemingen en de relevante zakenpartners te vergemakkelijken, moet het mogelijk zijn om de noodzakelijke informatie individueel of gezamenlijk te verkrijgen.

(23)Ondernemingen kunnen zich in situaties bevinden waarin hun productie sterk afhankelijk is van inputs van een of meer specifieke leveranciers. Tegelijkertijd is het zo dat een onderneming, wanneer aan de bedrijfsactiviteiten van dit soort leverancier ernstige negatieve effecten verbonden zijn (met inbegrip van kinderarbeid of aanzienlijke milieuschade) en de onderneming zonder succes alle due-diligencemaatregelen heeft uitgeput om deze effecten tegen te gaan, als uiterste maatregel de zakelijke relatie tijdelijk moet opschorten terwijl zij met die leverancier aan een oplossing werkt, zo mogelijk door deze opschorting als extra drukkingsmiddel te gebruiken. De onderneming moet, in overleg met desbetreffende belanghebbenden, nagaan of een dergelijke opschorting niet tot aanzienlijke schade voor de onderneming leidt, onder meer wanneer cruciale zakenpartners grondstoffen, producten of diensten leveren die essentieel zijn voor de bedrijfsactiviteiten van de onderneming en waarvoor er geen alternatieven zijn. Aanzienlijke schade moet worden opgevat als een negatief en significant effect op de juridische, financiële of economische situatie of de productiecapaciteit van de onderneming, ook op lange termijn, zoals een effect dat insolventie dreigt te veroorzaken. Teneinde de doelstellingen van deze richtlijn niet te ondermijnen, moet het besluit om de zakelijke relatie niet op te schorten, onderworpen zijn aan voorwaarden, waaronder rapportage aan de bevoegde toezichthoudende autoriteit over de naar behoren gemotiveerde redenen voor dat besluit. Ondernemingen moeten ook beoordelen of redelijkerwijs kan worden verwacht dat de negatieve effecten die voortvloeien uit een opschorting duidelijk ernstiger zijn dan het negatieve effect dat niet kon worden voorkomen of afdoende beperkt. Indien dat het geval is, moet het voor de onderneming niet verplicht zijn om de zakelijke relatie op te schorten, en moet zij het recht hebben om aan de bevoegde toezichthoudende autoriteit verslag uit te brengen over de naar behoren gemotiveerde redenen voor dat besluit.

(25)Om de regeldruk voor ondernemingen te verminderen, moet de termijn voor de Commissie om algemene due-diligencerichtsnoeren vast te stellen, worden vervroegd naar 26 juli 2026. Parallel hiermee moet de toepassingsdatum van Richtlijn (EU) 2024/1760 voor de eerste groep ondernemingen, overeenkomstig Richtlijn (EU) XXX/XXX13, worden uitgesteld naar 26 juli 2028. Die periode van twee jaar moet ondernemingen voldoende tijd geven om bij het nemen van due-diligencemaatregelen rekening te houden met de praktische houvast en goede praktijken uit de richtsnoeren van de Commissie.

__________________

13 Richtlijn (EU) 2025/XX van ….

(26)De bepalingen van Richtlijn (EU) 2024/1760 inzake het transitieplan voor de klimaatverandering werden onevenredig geacht, met name vanwege de administratieve last voor ondernemingen en bevoegde autoriteiten, en kunnen leiden tot rechtsonzekerheid. Die bepalingen moeten worden ingetrokken om de verplichtingen te stroomlijnen en een gerichtere en doeltreffendere uitvoering van die richtlijn te ondersteunen.

(27)Artikel 27, lid 1, van Richtlijn (EU) 2024/1760 schrijft voor dat lidstaten sancties vaststellen die “doeltreffend, evenredig en afschrikkend” moeten zijn. Artikel 27, lid 2, van die richtlijn schrijft voor dat lidstaten, bij de beslissing over het al dan niet opleggen van sancties en zo ja, bij het bepalen van de aard en het passende niveau ervan, naar behoren rekening moet houden met een reeks factoren die de ernst van de inbreuk bepalen en met verzachtende of verzwarende omstandigheden. Artikel 27, lid 4, van die richtlijn schrijft voor dat lidstaten opgelegde geldboeten baseren op de wereldwijde netto-omzet van de betrokken ondernemingen. Om evenredige sancties te waarborgen, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de maximumgrens voor geldboeten wordt vastgesteld op 5 % van de wereldwijde netto-omzet van de onderneming of, voor ondernemingen die vallen onder artikel 2, lid 1, punt b), en lid 2, punt b), op 5 % van de geconsolideerde wereldwijde omzet van de uiteindelijke moederonderneming, in het boekjaar voorafgaand aan dat van het besluit om de geldboete op te leggen. Voorts moet de Commissie, om handhavingspraktijken binnen de Unie te harmoniseren, in samenwerking met de lidstaten, richtsnoeren uitwerken die toezichthoudende autoriteiten helpen bij het bepalen van de passende hoogte van geldboeten.

De Commissie stelt, uiterlijk op 1 oktober 2026, in aanvulling op deze richtlijn overeenkomstig artikel 48 bis gedelegeerde handelingen vast teneinde te voorzien in beperkte-assurancestandaarden die de procedures bepalen die de auditor of auditors en het auditkantoor of de auditkantoren moeten uitvoeren om zijn of haar of hun conclusies te trekken over de assurance van duurzaamheidsrapportering, met inbegrip van opdrachtplanning, risicobeoordeling en respons op risico’s, en van het soort conclusies die in de assuranceverklaring over de duurzaamheidsrapportering of, waar van toepassing, in de controleverklaring moeten worden opgenomen.

De Commissie keurt de in de eerste alinea bedoelde assurancestandaarden goed na advies te hebben ingewonnen bij EFRAG, waarbij zij ervoor zorgt dat die standaarden:

“De in de artikelen 19 bis, 19 ter, 29 bis, 29 bis bis, 29 quinquies, 30 en 33, artikel 34, lid 1, tweede alinea, punt a bis), artikel 34, leden 2 en 3, en artikel 51 van deze richtlijn voorgeschreven coördinatiemaatregelen zijn ook van toepassing op de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten die betrekking hebben op de volgende ondernemingen, ongeacht hun rechtsvorm, op voorwaarde dat die ondernemingen, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR over het boekjaar overschrijden:”;

Ondernemingen die, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR over het boekjaar overschrijden, nemen in hun bestuursverslag informatie op die nodig is om inzicht te krijgen in de effecten van de onderneming op duurzaamheidskwesties, alsmede informatie die nodig is om te begrijpen hoe duurzaamheidskwesties van invloed zijn op de ontwikkeling, de prestaties en de positie van de onderneming.

De in de leden 1 en 2 bedoelde informatie bevat, in voorkomend geval, informatie over de eigen activiteiten en over de waardeketen van de onderneming, met inbegrip van haar producten en diensten, haar zakelijke betrekkingen en haar toeleveringsketen. De lidstaten zorgen ervoor dat, ten behoeve van de rapportering van duurzaamheidsinformatie zoals vereist door deze richtlijn, ondernemingen niet trachten om van ondernemingen in hun waardeketen die, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR over het boekjaar niet overschrijden, informatie te verkrijgen die verder gaat dan de informatie gespecificeerd in de in artikel 29 quater bis bedoelde standaarden voor vrijwillig gebruik, met uitzondering van aanvullende duurzaamheidsinformatie die doorgaans wordt gedeeld tussen ondernemingen uit de betrokken bedrijfstak. Ondernemingen die de noodzakelijke informatie over hun waardeketen rapporteren zonder van ondernemingen in hun waardeketen die, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR over het boekjaar niet overschrijden, informatie te rapporteren die verder gaat dan de informatie gespecificeerd in de in artikel 29 quater bis bedoelde standaarden voor vrijwillig gebruik, met uitzondering van aanvullende duurzaamheidsinformatie die doorgaans wordt gedeeld tussen ondernemingen uit de betrokken bedrijfstak, worden geacht te hebben voldaan aan de in dit lid beschreven verplichting om informatie over de waardeketen te rapporteren.

“De eerste alinea doet geen afbreuk aan informatieverzoeken die zijn gedaan voor andere doeleinden dan de rapportering van duurzaamheidsinformatie zoals vereist door deze richtlijn, met inbegrip van vereisten van de Unie voor ondernemingen om een passende zorgvuldigheidsprocedure uit te voeren.”;

Schrappen

Moederondernemingen van een groep die op zijn balansdatum het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR, op geconsolideerde basis, over het financiële jaar overschrijdt, nemen in het geconsolideerde bestuursverslag informatie op die nodig is om inzicht te krijgen in de effecten van de groep op duurzaamheidskwesties, alsmede informatie die nodig is om te begrijpen hoe duurzaamheidskwesties van invloed zijn op de ontwikkeling, de prestaties en de positie van de groep.

De in de leden 1 en 2 bedoelde informatie bevat, in voorkomend geval, informatie over de eigen activiteiten en over de waardeketen van de groep, met inbegrip van zijn producten en diensten, zijn zakelijke betrekkingen en zijn toeleveringsketen. De lidstaten zorgen ervoor dat, ten behoeve van de rapportering van duurzaamheidsinformatie zoals vereist door deze richtlijn, ondernemingen niet trachten om van ondernemingen in hun waardeketen die, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR over het boekjaar niet overschrijden, informatie te verkrijgen die verder gaat dan de informatie gespecificeerd in de in artikel 29 quater bis bedoelde standaarden voor vrijwillig gebruik, met uitzondering van aanvullende duurzaamheidsinformatie die doorgaans wordt gedeeld tussen ondernemingen uit de betrokken bedrijfstak. Ondernemingen die de noodzakelijke informatie over hun waardeketen rapporteren zonder van ondernemingen in hun waardeketen die, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR over het boekjaar niet overschrijden, informatie te rapporteren die verder gaat dan de informatie gespecificeerd in de in artikel 29 quater bis bedoelde standaarden voor vrijwillig gebruik, met uitzondering van aanvullende duurzaamheidsinformatie die doorgaans wordt gedeeld tussen ondernemingen uit de betrokken bedrijfstak, worden geacht te hebben voldaan aan de in dit lid beschreven verplichting om informatie over de waardeketen te rapporteren.

“De eerste alinea doet geen afbreuk aan informatieverzoeken die zijn gedaan voor andere doeleinden dan de rapportering van duurzaamheidsinformatie zoals vereist door deze richtlijn, met inbegrip van vereisten van de Unie voor ondernemingen om een passende zorgvuldigheidsprocedure uit te voeren.”;

Schrappen

a)in lid 1 worden de derde, de vierde en de zesde alinea geschrapt;

b)in lid 4 wordt de eerste alinea vervangen door:

“Bij de duurzaamheidsrapporteringsstandaarden wordt rekening gehouden met de moeilijkheden, waaronder juridische beperkingen die voortvloeien uit deze richtlijn, die ondernemingen kunnen ondervinden bij het verzamelen van informatie van actoren in hun gehele waardeketen, met name van actoren die niet onderworpen zijn aan de in artikel 19 bis of artikel 29 bis vastgelegde duurzaamheidsrapporteringsvereisten, en van leveranciers in opkomende markten en economieën. De duurzaamheidsrapporteringsstandaarden specificeren informatieverschaffing over waardeketens die in verhouding staat tot en relevant is voor de capaciteit en de kenmerken van ondernemingen in waardeketens, en voor de schaal en complexiteit van hun activiteiten, met name van ondernemingen die niet onderworpen zijn aan de in artikel 19 bis of artikel 29 bis van deze richtlijn vastgelegde duurzaamheidsrapporteringsvereisten. Duurzaamheidsrapporteringsstandaarden specificeren geen informatieverschaffing waarvoor ondernemingen van ondernemingen in hun waardeketen die, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR over het boekjaar niet overschrijden, informatie zouden moeten verkrijgen die verder gaat dan de informatie die op grond van de in artikel 29 quater bis bedoelde duurzaamheidsrapporteringsstandaarden openbaar moet worden gemaakt.”;

1.Om vrijwillige rapportering van duurzaamheidsinformatie door ondernemingen niet zijnde die bedoeld in artikel 19 bis, lid 1, en artikel 29 bis, lid 1, te bevorderen en de informatie die voor de toepassing van deze richtlijn kan worden vereist van dergelijke ondernemingen te beperken, stelt de Commissie overeenkomstig artikel 49 tegen [4 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn] tot aanvulling van deze richtlijn een gedelegeerde handeling vast om duurzaamheidsrapporteringsstandaarden voor vrijwillig gebruik door die ondernemingen te bepalen.

2.De in lid 1 bedoelde duurzaamheidsrapporteringsstandaarden zijn gebaseerd op Aanbeveling 2025/4984 van de Commissie en zijn evenredig aan de grootte van de onderneming en relevant voor de capaciteiten en de kenmerken van de ondernemingen waarvoor zij zijn ontworpen, en de schaal en complexiteit van hun activiteiten. Ook specificeren zij, voor zover mogelijk, de structuur die voor het weergeven van die informatie moet worden gevolgd. Ondernemingen binnen de waardeketen kunnen een model kiezen voor de rapportering van duurzaamheidsinformatie, zodat ondernemingen die informatie aanvragen niet verplicht zijn om de grootteklassen van alle entiteiten in hun waardeketen te beoordelen of in kaart te brengen.

In afwijking van de eerste alinea kunnen de lidstaten bepalen dat de leden van de bestuurs-, leidinggevende en toezichthoudende organen van een onderneming, handelend binnen het kader van de hun krachtens het nationale recht toegewezen bevoegdheden, niet collectief de verantwoordelijkheid hebben ervoor te zorgen dat het bestuursverslag, of geconsolideerde bestuursverslag, in voorkomend geval, wordt opgesteld overeenkomstig artikel 29 quinquies.”;

2 bis)De lidstaten zorgen ervoor dat het in lid 1, tweede alinea, punt a bis), bedoelde oordeel wordt opgesteld met volledige inachtneming van de verplichting voor ondernemingen niet te proberen om van ondernemingen in hun waardeketen die, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR over het boekjaar niet overschrijden, informatie te verkrijgen die verder gaat dan de informatie gespecificeerd in de in artikel 29 quater bis bedoelde standaarden voor vrijwillig gebruik, met uitzondering van aanvullende duurzaamheidsinformatie die doorgaans wordt gedeeld tussen ondernemingen uit de betrokken bedrijfstak.

“De eerste alinea is alleen van toepassing op dochterondernemingen die, op hun balansdatum, een netto-omzet van 450 000 000 EUR over het voorgaande boekjaar overschrijden.”;

b) de vierde alinea wordt vervangen door:

“De in de derde alinea bedoelde regel is alleen van toepassing op een bijkantoor indien de onderneming uit het derde land geen dochteronderneming als bedoeld in de eerste alinea heeft en indien het bijkantoor in het voorgaande boekjaar een netto-omzet heeft die 450 000 000 EUR overschrijdt.

a)de volgende leden 3 quater en 3 quinquies worden ingevoegd:

“3 quater. De in artikel 29 quater bis bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd met ingang van [datum van inwerkingtreding van deze wijzigingsrichtlijn].

3 quinquies.Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 29 quater bis bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet.

Schrappen

“5. Een op grond van artikel 1, lid 2, artikel 3, lid 13, artikel 29 ter, artikel 29 quater bis of artikel 40 ter, of artikel 46, lid 2, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie heeft meegedeeld daartegen geen bezwaar te zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd.”.

i)op ondernemingen die, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR per boekjaar overschrijden;

ii)op moederondernemingen van een groep die op zijn balansdatum, op geconsolideerde basis, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR per boekjaar overschrijdt.

i)op uitgevende instellingen zoals gedefinieerd in artikel 2, lid 1, punt d), van Richtlijn 2004/109/EG die ondernemingen zijn en die, op hun balansdatum, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van 450 000 000 EUR per boekjaar overschrijden;

“ii) op uitgevende instellingen zoals gedefinieerd in artikel 2, lid 1, punt d), van Richtlijn 2004/109/EG die moederondernemingen zijn van een groep die, op zijn balansdatum, op geconsolideerde basis, het gemiddelde aantal van 1 750 werknemers en een netto-omzet van meer dan 450 000 000 EUR per boekjaar overschrijdt.”;

(1)In artikel 1, lid 1, wordt punt c) geschrapt.

2)Artikel 3, lid 1, wordt als volgt gewijzigd:

3)Artikel 4 wordt als volgt gewijzigd:

a)lid 2 wordt vervangen door:

Schrappen

“4. De lidstaten zorgen ervoor dat, met het oog op de verdere beoordeling waarin in lid 2, punt b) van dit artikel wordt voorzien, ondernemingen geen informatie van zakenpartners trachten te verkrijgen, tenzij dit noodzakelijk is. Wanneer de zakenpartner minder dan 5 000 werknemers heeft, kunnen ondernemingen dergelijke informatie uitsluitend als laatste redmiddel opvragen wanneer die informatie niet redelijkerwijs met andere middelen kan worden verkregen, met name uit bestaande of secundaire bronnen. In ieder geval moet elk verzoek doelgericht, redelijk en evenredig zijn.

“5. De lidstaten zorgen ervoor dat ondernemingen, ten behoeve van de vaststelling en beoordeling van de in lid 1 bedoelde negatieve effecten op basis van, in voorkomend geval, kwantitatieve en kwalitatieve informatie, gebruik kunnen maken van passende middelen, met inbegrip van onafhankelijke verslagen, digitale oplossingen, initiatieven van de sector of van meerdere belanghebbenden en informatie die is verzameld via het kennisgevingsmechanisme en de klachtenprocedure overeenkomstig artikel 14.

Indien ondernemingen passende maatregelen hebben genomen om negatieve effecten vast te stellen, maar desondanks niet beschikken over alle nodige informatie over hun activiteitenketens, dan moeten zij redelijkerwijs kunnen uitleggen waarom die informatie niet kan worden verkregen. Wanneer ondernemingen daardoor geen passende maatregelen konden nemen om het negatieve effect te voorkomen, te beperken, te beëindigen of te minimaliseren, worden zij niet bestraft.”;

“6. Wat betreft in lid 1 bedoelde potentiële negatieve effecten die niet konden worden voorkomen of afdoende beperkt door de in de leden 2, 4 en 5 beschreven maatregelen, kan de onderneming, in laatste instantie, het volgende doen:

c)zij gebruikt of vergroot haar hefboomeffect, waar mogelijk, door de zakelijke relatie met betrekking tot de betrokken activiteiten tijdelijk op te schorten.

Zolang er een redelijke verwachting is dat het versterkte preventieplan zal slagen, loopt de onderneming door het enkele feit van de verdere samenwerking met de zakenpartner niet het risico om uit hoofde van artikel 27 te worden onderworpen aan sancties of om uit hoofde van artikel 29 aansprakelijk gesteld te worden.

Alvorens een zakelijke relatie tijdelijk op te schorten, beoordeelt de onderneming in overleg met de belanghebbenden of er geen andere manier bestaat om te voorzien in de grondstoffen, producten of diensten die essentieel zijn voor de productie of dienstverlening van de onderneming, en of redelijkerwijs kan worden verwacht dat de negatieve effecten die daaruit voortvloeien, duidelijk ernstiger zijn dan het negatieve effect dat niet kon worden voorkomen of afdoende beperkt. Indien dat het geval is, is de onderneming niet verplicht de zakelijke relatie op te schorten en is zij in een positie om aan de bevoegde toezichthoudende autoriteit verslag uit te brengen over de naar behoren gemotiveerde redenen voor dat besluit.

De lidstaten voorzien in de mogelijkheid om de zakelijke relatie in overeenkomsten die onder hun recht vallen op te schorten of te beëindigen, met uitzondering van overeenkomsten die de partijen wettelijk verplicht zijn aan te gaan.

“7. Wat betreft in lid 1 bedoelde feitelijke negatieve effecten die niet konden worden beëindigd of waarvan de omvang niet tot een minimum kon worden beperkt door de in de leden 3, 5 en 6 beschreven maatregelen, kan de onderneming, in laatste instantie, het volgende doen:

b)voor zover de wetgeving die op haar relatie met de betrokken zakenpartner van toepassing is, dit toestaat, stelt zij een versterkt corrigerend actieplan voor het specifieke negatieve effect vast en voert dit uit zonder onnodige vertraging, mits redelijkerwijs kan worden verwacht dat die inspanningen zullen slagen;

c)zij gebruikt of vergroot haar hefboomeffect, waar mogelijk, door de zakelijke relatie met betrekking tot de betrokken activiteiten tijdelijk op te schorten.

Zolang er een redelijke verwachting is dat het versterkte corrigerende actieplan zal slagen, loopt de onderneming door het enkele feit van de verdere samenwerking met de zakenpartner niet het risico om uit hoofde van artikel 27 te worden onderworpen aan sancties of om uit hoofde van artikel 29 aansprakelijk gesteld te worden.

Alvorens een zakelijke relatie tijdelijk op te schorten, beoordeelt de onderneming in overleg met de desbetreffende belanghebbenden of er geen andere manier bestaat om te voorzien in de grondstoffen, producten of diensten die essentieel zijn voor de productie of dienstverlening van de onderneming, en of de opschorting de onderneming aanzienlijke schade zou berokkenen, alsook of redelijkerwijs kan worden verwacht dat de negatieve effecten die daaruit voortvloeien, duidelijk ernstiger zijn dan het negatieve effect dat niet kon worden beëindigd of waarvan de omvang niet afdoende tot een minimum kon worden beperkt. Indien dat het geval is, is de onderneming niet verplicht de zakelijke relatie op te schorten en is zij in een positie om aan de bevoegde toezichthoudende autoriteit verslag uit te brengen over de naar behoren gemotiveerde redenen voor dat besluit.

De lidstaten voorzien in de mogelijkheid om de zakelijke relatie in overeenkomsten die onder hun recht vallen op te schorten of te beëindigen, met uitzondering van overeenkomsten die de partijen wettelijk verplicht zijn aan te gaan.

Indien de onderneming besluit de zakelijke relatie niet op te schorten op grond van dit artikel, monitort de onderneming het feitelijke negatieve effect en voert zij periodiek een beoordeling uit van haar besluit en van de vraag of er verdere passende maatregelen beschikbaar zijn.”;

“Deze beoordelingen zijn, in voorkomend geval, gebaseerd op kwalitatieve en kwantitatieve indicatoren en vinden onverwijld nadat zich een significante wijziging heeft voorgedaan, doch ten minste om de vier jaar plaats en telkens wanneer er redelijke gronden zijn om aan te nemen dat de maatregelen niet langer afdoende of doeltreffend zijn of dat er zich nieuwe risico’s op deze negatieve effecten kunnen voordoen.”.

“3. De in lid 2, punten a), b) en d) tot en met g), bedoelde richtsnoeren worden uiterlijk 26 juli 2026 beschikbaar gesteld.”;

(10)Artikel 22 wordt geschrapt;

11)Artikel 27 wordt als volgt gewijzigd:

4.De Commissie maakt, in samenwerking met de lidstaten, handvatten over het passende niveau van geldboeten bekend, rekening houdend met de omzet van ondernemingen, om toezichthoudende autoriteiten te helpen de hoogte van geldboeten overeenkomstig dit artikel te bepalen.”.

13)Artikel 36 wordt als volgt gewijzigd: