(3)W art. 26a ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE zobowiązano państwa członkowskie do zapewnienia, aby biegli rewidenci i firmy audytorskie przeprowadzali atestację sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju zgodnie ze standardami atestacji dającej ograniczoną pewność, które mają zostać przyjęte przez Komisję. W art. 26a ust. 3 tej dyrektywy zobowiązano Komisję do przyjęcia tych standardów do dnia 1 października 2026 r. Jednostki wyraziły obawy dotyczące pracy wykonywanej przez dostawców usług atestacyjnych oraz potrzebę zapewnienia elastyczności w uwzględnianiu szczególnych rodzajów ryzyka i rozwiązywaniu krytycznych problemów zidentyfikowanych w obszarach atestacji w zakresie zrównoważonego rozwoju. Komisja powinna należycie uwzględnić te obawy podczas prac nad standardami atestacji dającej ograniczoną pewność. Brak zharmonizowanych standardów atestacji przyczynia się do problemów napotykanych przez jednostki, dlatego też Komisja powinna jak najszybciej przyjąć odpowiedni akt delegowany zgodnie z planem.

(5)W art. 19a ust. 1 dyrektywy 2013/34/UE zobowiązano duże jednostki oraz małe i średnie jednostki, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE, z wyłączeniem mikrojednostek, do sporządzenia i opublikowania oświadczenia dotyczącego zrównoważonego rozwoju na poziomie indywidualnym. Aby zmniejszyć obciążenia sprawozdawcze spoczywające na jednostkach, obowiązek sporządzania i publikowania oświadczenia dotyczącego zrównoważonego rozwoju na poziomie indywidualnym należy ograniczyć do jednostek zatrudniających średnio ponad 1 750 pracowników i osiągających przychody netto ze sprzedaży w wysokości ponad 450 000 000 EUR w roku obrotowym. Jednostki dominujące najwyższego szczebla, które są finansowymi jednostkami holdingowymi i które nie są zaangażowane w zarządzanie, powinny móc być zwolnione z obowiązków sprawozdawczych.

skreśla się

(7)Art. 1 ust. 3 dyrektywy 2013/34/UE stanowi, że instytucje kredytowe i zakłady ubezpieczeń, które są dużymi jednostkami lub małymi i średnimi jednostkami – z wyłączeniem mikrojednostek – których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE, podlegają wymogom dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określonym w tej dyrektywie, niezależnie od ich formy prawnej. Biorąc pod uwagę, że zakres jednostkowej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju należy ograniczyć do jednostek zatrudniających średnio ponad 1 750 pracowników i osiągających przychody netto ze sprzedaży w wysokości ponad 450 000 000 EUR w roku obrotowym, ograniczenie zakresu powinno mieć również zastosowanie do instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń.

(9)W art. 19a ust. 3 dyrektywy 2013/34/UE zobowiązano jednostki do zgłaszania informacji na temat własnych operacji jednostki i jej łańcucha wartości. Konieczne jest zapewnienie jasności i zmniejszenie obciążenia sprawozdawczego spoczywającego na jednostkach w łańcuchu wartości, które nie są zobowiązane do składania własnych sprawozdań w zakresie zrównoważonego rozwoju. Zgodnie z wymogami dyrektywy 2013/34/UE i bez uszczerbku dla unijnych wymogów dotyczących przeprowadzania procesu należytej staranności jednostka sprawozdająca, do celów przekazywania informacji na temat zrównoważonego rozwoju na poziomie indywidualnym lub skonsolidowanym, nie powinna zatem pozyskiwać od jednostek zatrudniających średnio ponad 1 750 pracowników i osiągających przychody netto ze sprzedaży wynoszące ponad 450 000 000 EUR w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania przez jednostki, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. Jednostka sprawozdająca powinna stosować podejście oparte na analizie ryzyka i traktować priorytetowo działania mające na celu uzyskanie informacji dotyczących istotnych zagrożeń oraz kwestii zrównoważonego rozwoju typowych dla danego sektora oraz powinna mieć możliwość gromadzenia od takich jednostek w swoim łańcuchu wartości wszelkich dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze. W przypadku gdy nie wszystkie niezbędne informacje dotyczące ich łańcucha wartości są dostępne lub gdy takie informacje są niekompletne lub podlegają ograniczeniom prawnym, jednostki powinny mieć możliwość przedstawienia wyjaśnień dotyczących wysiłków podjętych w celu uzyskania niezbędnych informacji o ich łańcuchu wartości, powodów, dla których nie można było uzyskać tych informacji, oraz planów dotyczących uzyskania takich informacji w przyszłości. Jednostki przekazujące informacje na temat swojego łańcucha wartości zgodnie z tymi ograniczeniami należy uznać za spełniające obowiązek sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. Dostawcy usług atestacyjnych powinni sporządzać swoją opinię atestacyjną przy uwzględnieniu spoczywającego na jednostkach obowiązku, zgodnie z którym nie powinny one pozyskiwać od jednostek w ich łańcuchu wartości, zatrudniających średnio nie więcej niż 1 750 pracowników i osiągających przychody netto ze sprzedaży wynoszące do 450 000 000 EUR w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania przez jednostki, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. W tym celu Komisja powinna być uprawniona do przyjęcia aktu delegowanego w celu ustanowienia standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania przez jednostki, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. Standardy te powinny być proporcjonalne i odpowiednie do zdolności i charakterystyki tych jednostek oraz do skali i złożoności ich działalności. W miarę możliwości powinny one również określać strukturę, jaką należy stosować, aby przekazywać te informacje. Jednostki w łańcuchu wartości powinny mieć możliwość wyboru wzoru na potrzeby dobrowolnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, tak aby jednostki zwracające się o udzielenie informacji nie były zobowiązane do oceny lub określania kategorii wielkości wszystkich jednostek w swoim łańcuchu wartości.

(12)W art. 29a ust. 1 dyrektywy 2013/34/UE zobowiązano jednostki dominujące dużych grup do sporządzenia i opublikowania oświadczenia dotyczącego zrównoważonego rozwoju na poziomie skonsolidowanym. Aby zmniejszyć obciążenie sprawozdawcze tych jednostek dominujących, zakres tego obowiązku należy ograniczyć do jednostek dominujących grup zatrudniających średnio ponad 1 750 pracowników i osiągających przychody netto ze sprzedaży w wysokości ponad 450 000 000 EUR, w ujęciu skonsolidowanym, w roku obrotowym.

(13)W art. 29b ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2013/34/UE uprawniono Komisję do przyjęcia sektorowych standardów sprawozdawczości w drodze aktów delegowanych, przy czym pierwszy zestaw takich standardów ma zostać przyjęty do dnia 30 czerwca 2026 r. Aby uniknąć wzrostu liczby wymaganych punktów danych, które jednostki powinny zgłaszać, należy znieść to uprawnienie. Zamiast tego Komisja powinna wydać dobrowolne wytyczne sektorowe, aby wesprzeć jednostki i audytorów w ocenie ryzyka, możliwości i skutków w poszczególnych sektorach, ułatwić stosowanie ESRS w danym sektorze, określić kwestie związane ze zrównoważonym rozwojem, które mogą mieć istotne znaczenie dla danego sektora, oraz zmniejszyć obciążenia związane ze sprawozdawczością. Wytyczne te powinny opierać się na konsultacjach z odpowiednimi interesariuszami.

(14)W art. 29b ust. 4 dyrektywy 2013/34/UE określono wymóg, zgodnie z którym standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju nie mogą przewidywać ujawniania informacji, które wymagałoby od jednostek pozyskiwania od małych i średnich jednostek w ich łańcuchu wartości jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje ujawniane zgodnie ze standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju dla małych i średnich jednostek, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE. Biorąc pod uwagę, że małe i średnie jednostki, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE, powinny zostać wyłączone ze sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, oraz w celu zmniejszenia obciążenia sprawozdawczego jednostek w łańcuchu wartości, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju nie powinny przewidywać ujawniania informacji, które wymagałyby od jednostek pozyskiwania od jednostek w ich łańcuchu wartości, zatrudniających średnio nie więcej niż 1 750 pracowników i osiągających przychody netto ze sprzedaży wynoszące średnio do 450 000 000 EUR w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje ujawniane zgodnie ze standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania przez jednostki, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(15)W art. 29d dyrektywy 2013/34/UE zobowiązano jednostki podlegające wymogom określonym w art. 19a i 29a tej dyrektywy do sporządzania ich sprawozdania z działalności lub, w stosownych przypadkach, skonsolidowanego sprawozdania z działalności w elektronicznym formacie raportowania określonym w art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/81511 oraz do znakowania ich sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym informacji podlegających ujawnieniu, o których mowa w art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/85212, zgodnie z elektronicznym formatem raportowania, który ma zostać określony w tym rozporządzeniu delegowanym. Aby zapewnić jednostkom jasność, należy sprecyzować, że do czasu przyjęcia takich przepisów dotyczących znakowania sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju w drodze tego rozporządzenia delegowanego jednostki nie powinny być zobowiązane do znakowania swojej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

__________________

11 Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/815 z dnia 17 grudnia 2018 r. uzupełniające dyrektywę 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących specyfikacji jednolitego elektronicznego formatu sprawozdawczego (Dz.U. L 143 z 29.5.2019, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_del/2019/815/oj).

12 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2020/852/oj).

(16)Zgodnie z art. 33 ust. 1 dyrektywy 2013/34/UE członkowie organów administrujących, zarządzających i nadzorujących jednostki wspólnie odpowiadają za zapewnienie, by niektóre dokumenty były sporządzane i ogłaszane zgodnie z wymogami tej dyrektywy. Aby zapewnić jednostkom elastyczność i zmniejszyć ich obciążenie sprawozdawcze, państwa członkowskie mogą postanowić, że wspólna odpowiedzialność członków organów administrujących, zarządzających i nadzorujących jednostki za zgodność z wymogami określonymi w art. 29d tej dyrektywy w odniesieniu do cyfryzacji sprawozdania z działalności ogranicza się do jego publikacji w jednolitym formacie elektronicznym, w tym do znakowania zawartej w nim sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(17)Zgodnie z art. 40a ust. 1 akapity czwarty i piąty dyrektywy 2013/34/UE jednostka zależna w Unii jednostki z państwa trzeciego uzyskującej w Unii przychody netto ze sprzedaży przekraczające 150 mln EUR lub, w przypadku braku takiej jednostki zależnej, oddział w Unii, który uzyskuje przychody netto ze sprzedaży przekraczające 40 mln EUR, muszą opublikować i udostępnić informacje na temat zrównoważonego rozwoju na poziomie grupy jednostki dominującej z państwa trzeciego. W celu zachowania spójności i zmniejszenia obciążeń oraz w celu zapewnienia równych warunków działania należy dostosować wielkość jednostki zależnej i oddziału, które mają zostać objęte zakresem art. 40a. Wielkość jednostki zależnej i oddziału należy ustalić na poziomie przychodów netto ze sprzedaży przekraczających 450 000 000 EUR.

(18)W art. 5 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy (UE) 2022/2464 określono daty, od których państwa członkowskie mają stosować wymogi dotyczące sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określone w dyrektywie 2013/34/UE, przy czym daty te różnią się w zależności od wielkości danej jednostki. Biorąc pod uwagę, że zakres wymogów dotyczących jednostkowej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju należy ograniczyć, tak aby obejmował jedynie jednostki zatrudniające średnio ponad 1 750 pracowników i osiągające przychody netto ze sprzedaży wynoszące średnio ponad 450 000 000 EUR w roku obrotowym, oraz że należy odpowiednio ograniczyć zakres wymogów dotyczących skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, należy dostosować kryteria określania dat rozpoczęcia stosowania oraz skreślić odniesienie do małych i średnich jednostek, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE.

(19)W art. 5 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy (UE) 2022/2464 określono daty, od których państwa członkowskie mają stosować wymogi dotyczące sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określone w dyrektywie 2004/109/WE, przy czym daty te różnią się w zależności od wielkości danego emitenta. Biorąc pod uwagę, że zakres wymogów dotyczących jednostkowej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju należy ograniczyć, tak aby obejmował jedynie jednostki zatrudniające średnio ponad 1 750 pracowników i osiągające przychody netto ze sprzedaży wynoszące średnio ponad 450 000 000 EUR w roku obrotowym, oraz że należy odpowiednio ograniczyć zakres wymogów dotyczących skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, należy dostosować kryteria określania dat rozpoczęcia stosowania oraz skreślić odniesienie do małych i średnich jednostek.

(20)W art. 4 ust. 1 dyrektywy (UE) 2024/1760 zakazano państwom członkowskim wprowadzania do prawa krajowego przepisów w dziedzinie objętej tą dyrektywą ustanawiających obowiązki dotyczące należytej staranności w zakresie praw człowieka i ochrony środowiska odbiegające od obowiązków ustanowionych w art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 tej dyrektywy. W celu zapewnienia, aby państwa członkowskie nie wykraczały poza tę dyrektywę, oraz aby uniknąć rozdrobnienia otoczenia regulacyjnego powodującego niepewność prawa i niepotrzebne obciążenia, zakres przepisów podlegających pełnej harmonizacji zawartych w dyrektywie (UE) 2024/1760 należy rozszerzyć na dodatkowe przepisy regulujące podstawowe aspekty procesu należytej staranności. Obejmuje to w szczególności przepisy dotyczące należytej staranności na poziomie grupy, obowiązek identyfikacji, obowiązki w zakresie przeciwdziałania niekorzystnym skutkom, które zostały lub powinny były zostać zidentyfikowane, hierarchizację, obowiązki współpracy z interesariuszami w określonych przypadkach oraz obowiązek zapewnienia mechanizmu składania skarg i powiadamiania. Jednocześnie państwa członkowskie powinny nadal mieć możliwość wprowadzenia lub utrzymania przepisów prawa krajowego regulujących konkretne niekorzystne skutki lub konkretne sektory działalności, konkretne produkty lub usługi w celu osiągnięcia innego poziomu ochrony praw człowieka, praw pracowniczych i praw socjalnych, środowiska lub klimatu.

(21)W art. 5 dyrektywy (UE) 2024/1760 zobowiązano państwa członkowskie do zapewnienia, aby duże przedsiębiorstwa powyżej określonej wielkości dochowywały należytej staranności w zakresie praw człowieka i środowiska opartej na analizie ryzyka. Aby zapewnić skuteczność, zmniejszyć obciążenie przedsiębiorstw, które muszą wypełnić ten obowiązek, oraz zapewnić odpowiednie wykorzystanie ich zasobów, wymagana staranność i podejmowane środki powinny uwzględniać odpowiednie czynniki ryzyka, w tym czynniki ryzyka na poziomie przedsiębiorstwa, takie jak to, czy partner biznesowy nie jest przedsiębiorstwem objętym niniejszą dyrektywą, czynniki ryzyka związane z działalnością gospodarczą, geograficzne i kontekstowe czynniki ryzyka, takie jak poziom egzekwowania prawa w odniesieniu do rodzaju niekorzystnych skutków, oraz czynniki ryzyka specyficzne dla danego produktu i usługi oraz sektorowe czynniki ryzyka. Przedsiębiorstwa powinny przeprowadzić analizę zakresu w celu określenia ogólnych obszarów, w których niekorzystne skutki są najbardziej prawdopodobne i najbardziej dotkliwe. Na podstawie wyników analizy zakresu przedsiębiorstwa powinny być zobowiązane, jeżeli na podstawie istotnych i weryfikowalnych informacji mają powody, by sądzić, że wystąpiły lub mogą wystąpić niekorzystne skutki, do przeprowadzenia dodatkowych ocen wyłącznie w tych obszarach, w których stwierdzono, że niekorzystne skutki są najbardziej prawdopodobne i najbardziej dotkliwe.

(22)Aby ograniczyć efekt „skapywania” obowiązków na inne przedsiębiorstwa, w tym na małe i średnie jednostki oraz małe spółki o średniej kapitalizacji, jeżeli chodzi o analizę zakresu łańcucha działalności w celu identyfikacji niekorzystnych skutków, przedsiębiorstwa objęte tym zakresem nie powinny starać się uzyskać informacji od swoich partnerów biznesowych, lecz powinny polegać wyłącznie na informacjach, które są już racjonalnie dostępne, takich jak informacje podane do wiadomości publicznej, dane z wyszukiwania i informacje uzyskane w ramach wcześniejszej współpracy. Na tym etapie informacje na poziomie podmiotu i komunikacja z partnerami biznesowymi nie są istotne. Uzyskanie takich informacji na potrzeby dalszej oceny powinno być możliwe jedynie pod pewnymi warunkami. W takim przypadku powinna istnieć możliwość zwrócenia się o informacje do partnerów biznesowych wyłącznie w przypadku, gdy zgodnie z podejściem opartym na analizie ryzyka takie informacje są niezbędne w świetle przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo wystąpienia niekorzystnych skutków spowodowanych przez partnerów biznesowych zatrudniających mniej niż 5000 pracowników, oraz gdy takich dodatkowych informacji nie można w racjonalny sposób uzyskać inną drogą, głównie z istniejących lub wtórnych źródeł. W każdym przypadku wnioski powinny być ukierunkowane, uzasadnione i proporcjonalne. Aby ułatwić przedsiębiorstwom i odpowiednim partnerom biznesowym przestrzeganie przepisów, powinna istnieć możliwość uzyskania niezbędnych informacji indywidualnie lub wspólnie.

(23)Przedsiębiorstwa mogą znaleźć się w sytuacjach, w których ich produkcja jest w dużym stopniu uzależniona od komponentów pochodzących od jednego lub kilku konkretnych dostawców. Jednocześnie w przypadku gdy działalność gospodarcza takiego dostawcy jest powiązana z dotkliwymi niekorzystnymi skutkami, w tym z pracą dzieci lub poważnymi szkodami dla środowiska, a przedsiębiorstwo bezskutecznie wyczerpało wszystkie środki należytej staranności w celu przeciwdziałania tym skutkom, przedsiębiorstwo, jako rozwiązanie ostateczne, powinno tymczasowo zawiesić relacje biznesowe, kontynuując jednocześnie współpracę z dostawcą w celu znalezienia rozwiązania, w miarę możliwości wykorzystując wszelką zwiększoną siłę nacisku wynikającą z zawieszenia. Przedsiębiorstwo powinno ocenić, w porozumieniu z odpowiednimi interesariuszami, czy takie zawieszenie powoduje znaczną szkodę dla przedsiębiorstwa, w tym gdy kluczowi partnerzy biznesowi dostarczają surowce, produkty lub usługi kluczowe dla działalności przedsiębiorstwa, dla których nie ma alternatywy. Znaczną szkodę należy rozumieć jako negatywny i istotny wpływ na sytuację prawną, finansową lub gospodarczą przedsiębiorstwa lub na jego zdolność produkcyjną, również w perspektywie długoterminowej, jak np. wpływ powodujący prawdopodobieństwo niewypłacalności. Aby nie podważać celów niniejszej dyrektywy, decyzja o utrzymaniu relacji biznesowej powinna podlegać warunkom, w tym obowiązkowi poinformowania właściwego organu nadzorczego o należycie uzasadnionych powodach takiej decyzji. Przedsiębiorstwa powinny również ocenić, czy można zasadnie oczekiwać, że niekorzystne skutki zawieszenia będą wyraźnie bardziej dotkliwe niż niekorzystny skutek, któremu nie udało się zapobiec lub którego nie udało się odpowiednio złagodzić. W takim przypadku przedsiębiorstwo nie powinno być zobowiązane do zawieszenia relacji biznesowej i powinno mieć możliwość poinformowania właściwego organu nadzorczego o należycie uzasadnionych powodach takiej decyzji.

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

(26)Przepisy dyrektywy (UE) 2024/1760 w sprawie planu transformacji na rzecz łagodzenia zmiany klimatu zostały uznane za nieproporcjonalne, w szczególności ze względu na obciążenia administracyjne dla przedsiębiorstw i właściwych organów, oraz mogą prowadzić do braku pewności prawa. Konieczne jest uchylenie tych przepisów w celu uproszczenia obowiązków i wsparcia bardziej ukierunkowanego i skutecznego wdrożenia tej dyrektywy.

(27)W art. 27 ust. 1 dyrektywy (UE) 2024/1760 zobowiązano państwa członkowskie do ustanowienia kar, które mają być „skuteczne, proporcjonalne i odstraszające”. W art. 27 ust. 2 tej dyrektywy zobowiązano państwa członkowskie do tego, aby przy podejmowaniu decyzji o ewentualnym nałożeniu kar, a w przypadku decyzji o ich nałożeniu, przy określaniu ich charakteru i odpowiedniego poziomu, odpowiednio uwzględniły szereg czynników, które determinują ciężar naruszenia, oraz okoliczności łagodzące lub obciążające. W art. 27 ust. 4 tej dyrektywy zobowiązano państwa członkowskie do uzależnienia wszelkich nakładanych kar pieniężnych od przychodów netto ze sprzedaży danego przedsiębiorstwa w skali światowej. Aby zapewnić proporcjonalne kary, państwa członkowskie powinny zagwarantować, aby maksymalny limit kar pieniężnych był ustalony na poziomie 5 % przychodów netto ze sprzedaży osiągniętych przez przedsiębiorstwo w skali światowej lub, w przypadku przedsiębiorstw objętych zakresem art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 2 ust. 2 lit. b), skonsolidowanych przychodów ze sprzedaży w skali światowej jednostki dominującej najwyższego szczebla w roku obrotowym poprzedzającym rok, w którym podjęto decyzję o nałożeniu kary. Ponadto, aby zharmonizować praktyki w zakresie egzekwowania w całej Unii, Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, powinna opracować wytyczne, aby pomóc organom nadzorczym w ustalaniu odpowiedniego poziomu kar.

Najpóźniej do dnia 1 października 2026 r. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 48a w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy o standardy atestacji dającej ograniczoną pewność określające procedury, które biegły(-li) rewident(-ci) i firma(-y) audytorska(-ie) wykonują w celu sformułowania wniosków co do atestacji sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym procedury dotyczące planowania zlecenia, uwzględniania rodzajów ryzyka i reagowania na nie oraz określające rodzaje wniosków, jakie należy zawrzeć w sprawozdaniu z atestacji sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju lub, w odpowiednim przypadku, w sprawozdaniu z badania.

Komisja przyjmuje standardy atestacji, o których mowa w akapicie pierwszym, po uzyskaniu opinii EFRAG i przy jednoczesnym zapewnieniu, aby:

„Środki koordynacyjne określone w art. 19a, 19b, 29a, 29aa, 29d, 30 i 33, art. 34 ust. 1 akapit drugi lit. aa), art. 34 ust. 2 i 3 oraz art. 51 niniejszej dyrektywy stosuje się również do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do następujących jednostek, niezależnie od ich formy prawnej, pod warunkiem że na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w tych jednostkach przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży przekraczają 450 000 000 EUR w roku obrotowym:”;

Jednostki, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych przekracza 1 750 i które osiągają przychody netto ze sprzedaży przekraczające 450 000 000 EUR w roku obrotowym, zawierają w swoim sprawozdaniu z działalności informacje niezbędne do zrozumienia wpływu jednostki na kwestie związane ze zrównoważonym rozwojem oraz informacje niezbędne do zrozumienia, w jaki sposób kwestie związane ze zrównoważonym rozwojem wpływają na rozwój, wyniki i sytuację jednostki.”;

„W stosownych przypadkach w informacjach, o których mowa w ust. 1 i 2, ujmuje się informacje na temat własnych operacji jednostki i jej łańcucha wartości, w tym jej produktów i usług, stosunków gospodarczych i łańcuchów dostaw. Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów przekazywania informacji na temat zrównoważonego rozwoju wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy jednostki nie pozyskiwały od jednostek w swoim łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym nie przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży nie przekraczają 450 000 000 EUR, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze. Uznaje się, że jednostki, które zgłaszają niezbędne informacje dotyczące łańcucha wartości bez pozyskiwania od jednostek w ich łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych nie przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży nie przekraczają 450 000 000 EUR w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze, wypełniły obowiązek zgłaszania informacji dotyczących łańcucha wartości określony w niniejszym ustępie.”;

„Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla wniosków o udzielenie informacji do celów innych niż sprawozdawczość w zakresie zrównoważonego rozwoju wymagana na mocy niniejszej dyrektywy, w tym dla unijnych wymogów dotyczących prowadzenia przez jednostki procesu należytej staranności.”;

skreśla się

„Jednostki dominujące grupy, w której na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży przekraczają 450 000 000 EUR, w ujęciu skonsolidowanym, w roku obrotowym, ujmują w skonsolidowanym sprawozdaniu z działalności informacje niezbędne do zrozumienia wpływu grupy na kwestie związane ze zrównoważonym rozwojem oraz informacje niezbędne do zrozumienia wpływu kwestii związanych ze zrównoważonym rozwojem na rozwój, wyniki i sytuację grupy.”;

„W stosownych przypadkach w informacjach, o których mowa w ust. 1 i 2, ujmuje się informacje na temat własnych operacji grupy i jej łańcucha wartości, w tym jej produktów i usług, stosunków gospodarczych i łańcuchów dostaw. Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów przekazywania informacji na temat zrównoważonego rozwoju wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy jednostki nie pozyskiwały od jednostek w swoim łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym nie przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży nie przekraczają 450 000 000 EUR, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze. Uznaje się, że jednostki, które zgłaszają niezbędne informacje dotyczące łańcucha wartości bez pozyskiwania od jednostek w ich łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych nie przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży nie przekraczają 450 000 000 EUR w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze, wypełniły obowiązek zgłaszania informacji dotyczących łańcucha wartości określony w niniejszym ustępie.”;

Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla wniosków o udzielenie informacji do celów innych niż sprawozdawczość w zakresie zrównoważonego rozwoju wymagana na podstawie niniejszej dyrektywy, w tym dla unijnych wymogów dotyczących prowadzenia przez jednostki procesu należytej staranności.

skreśla się

a)w ust. 1 uchyla się akapity trzeci, czwarty i szósty;

„W standardach sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju uwzględnia się również trudności, w tym ograniczenia prawne wynikające z niniejszej dyrektywy, jakie mogą napotkać jednostki podczas gromadzenia informacji od uczestników całego odnośnego łańcucha wartości, w szczególności od tych uczestników, którzy nie podlegają wymogom dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określonym w art. 19a lub 29a, oraz od dostawców z rynków i gospodarek wschodzących. Standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju muszą szczegółowo określać informacje podlegające ujawnieniu na temat łańcuchów wartości, które to informacje są proporcjonalne i odpowiednie do zdolności i charakterystyki jednostek w łańcuchach wartości oraz do skali i złożoności działalności, w szczególności w odniesieniu do jednostek, które nie podlegają wymogom dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określonym w art. 19a lub 29a. Standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju nie określają informacji podlegających ujawnieniu, które wymagałyby od jednostek pozyskiwania od jednostek w ich łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych nie przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży nie przekraczają 450 000 000 EUR w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje ujawniane zgodnie ze standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca.”;

1.Aby ułatwić dobrowolne przekazywanie informacji na temat zrównoważonego rozwoju przez jednostki inne niż te, o których mowa w art. 19a ust. 1 i art. 29a ust. 1, oraz ograniczyć zakres informacji, których można wymagać od takich jednostek do celów niniejszej dyrektywy, Komisja do dnia [4 miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] r. przyjmie zgodnie z art. 49 akt delegowany uzupełniający niniejszą dyrektywę w celu ustanowienia standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania przez takie jednostki.

2.Standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, o których mowa w ust. 1, są oparte na zaleceniu Komisji 2025/4984 i proporcjonalne do wielkości jednostki oraz odpowiednie do zdolności i charakterystyki jednostek, dla których zostały opracowane, oraz do skali i złożoności ich działalności. W miarę możliwości określają one również strukturę, jaką należy stosować, aby przedstawiać takie informacje na temat zrównoważonego rozwoju. Jednostki w łańcuchu wartości mogą wybrać wzór na potrzeby sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, tak aby jednostki zwracające się o udzielenie informacji nie były zobowiązane do oceny lub określania kategorii wielkości wszystkich jednostek w swoim łańcuchu wartości.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą postanowić, że członkowie organów administrujących, zarządzających i nadzorujących jednostki – działający w ramach kompetencji przyznanych im na mocy przepisów prawa krajowego – nie odpowiadają wspólnie za zapewnienie, by sprawozdanie z działalności lub, w stosownych przypadkach, skonsolidowane sprawozdanie z działalności było sporządzane zgodnie z art. 29d.

2a.Państwa członkowskie zapewniają, aby opinia, o której mowa w ust. 1 akapit drugi lit. aa), była sporządzana przy pełnym uwzględnieniu spoczywającego na jednostkach obowiązku, zgodnie z którym nie powinny one pozyskiwać od jednostek w ich łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych nie przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży nie przekraczają 450 000 000 EUR w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze.”;

Akapit pierwszy ma zastosowanie wyłącznie do jednostek zależnych, w których na dzień bilansowy przychody netto ze sprzedaży przekroczyły 450 000 000 EUR w poprzednim roku obrotowym.

b) akapit czwarty otrzymuje brzmienie:

„Przepis, o którym mowa w akapicie trzecim, ma zastosowanie do oddziału wyłącznie w przypadku, gdy jednostka z państwa trzeciego nie posiada jednostki zależnej, o której mowa w akapicie pierwszym, oraz gdy w poprzednim roku obrotowym oddział uzyskał przychody netto ze sprzedaży przekraczające 450 000 000 EUR.”

a)dodaje się ust. 3c i 3d w brzmieniu:

3c.Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 29ca, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] r.

3d.Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 29ca, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

skreśla się

5.Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 13, art. 29b, art. 29ca, art. 40b lub art. 46 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

(i)do jednostek, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży przekraczają 450 000 000 EUR w roku obrotowym;

(ii)do jednostek dominujących grupy, w której na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży przekraczają 450 000 000 EUR, w ujęciu skonsolidowanym, w roku obrotowym;

(i)do emitentów zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/109/WE, którzy są jednostkami, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży przekraczają 450 000 000 EUR w roku obrotowym;

(ii)do emitentów zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/109/WE, którzy są jednostkami dominującymi grupy, w której na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych przekracza 1 750, a przychody netto ze sprzedaży przekraczają 450 000 000 EUR, w ujęciu skonsolidowanym, w roku obrotowym;

1)w art. 1 ust. 1 uchyla się lit. c).

(2)w art. 3 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(3)w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

skreśla się

4.Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów dalszej oceny przewidzianej w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu przedsiębiorstwa nie występowały o informacje do partnerów biznesowych, chyba że jest to niezbędne. Jeżeli partner biznesowy zatrudnia mniej niż 5000 pracowników, przedsiębiorstwa mogą występować o takie informacje tylko w ostateczności i jeżeli nie można ich racjonalnie uzyskać w inny sposób, w szczególności ze źródeł istniejących lub wtórnych. W każdym przypadku wnioski są ukierunkowane, uzasadnione i proporcjonalne.

5.Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów identyfikowania i oceny niekorzystnych skutków, o których mowa w ust. 1, na podstawie, w stosownych przypadkach, informacji ilościowych i jakościowych, przedsiębiorstwa były uprawnione do korzystania z odpowiednich zasobów, w tym niezależnych sprawozdań, rozwiązań cyfrowych, inicjatyw branżowych lub wielostronnych, współpracy i informacji zgromadzonych w ramach mechanizmu powiadamiania i procedury dotyczącej skarg przewidzianych w art. 14.

Jeżeli mimo zastosowania odpowiednich środków w celu zidentyfikowania niekorzystnych skutków przedsiębiorstwa nie dysponują wszystkimi niezbędnymi informacjami dotyczącymi ich łańcuchów działalności, muszą być w stanie wyjaśnić, dlaczego takich informacji nie można pozyskać. Jeżeli w rezultacie nie mogły zastosować odpowiednich środków, aby zapobiec niekorzystnym skutkom, złagodzić je, powstrzymać lub zminimalizować, nie mogą być karane.

„6. Jeżeli chodzi o potencjalne niekorzystne skutki, o których mowa w ust. 1 i którym nie można było zapobiec ani których nie można było odpowiednio złagodzić za pomocą środków określonych w ust. 2, 4 i 5, przedsiębiorstwo może, jako rozwiązanie ostateczne:

c)wykorzystuje lub zwiększa swoją siłę nacisku, w miarę możliwości, za pomocą tymczasowego zawieszenia relacji biznesowych w odniesieniu do danej działalności.

Dopóki można zasadnie oczekiwać, że udoskonalony plan działań zapobiegawczych będzie skuteczny, sam fakt kontynuowania współpracy z partnerem biznesowym nie naraża przedsiębiorstwa na sankcje na podstawie art. 27 ani na odpowiedzialność na podstawie art. 29.

Przed tymczasowym zawieszeniem relacji biznesowej przedsiębiorstwo ocenia, w porozumieniu z właściwymi interesariuszami, czy nie istnieje dostępna alternatywa dla tej relacji biznesowej zapewniająca surowce, produkty lub usługi niezbędne przedsiębiorstwu do wytwarzania towarów lub do świadczenia usług, oraz czy zawieszenie powodowałoby znaczną szkodę dla przedsiębiorstwa, lub czy można zasadnie oczekiwać, że niekorzystne skutki tej decyzji będą wyraźnie bardziej dotkliwe niż niekorzystny skutek, któremu nie udało się zapobiec lub którego nie udało się odpowiednio złagodzić. W takim przypadku przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do zawieszenia relacji biznesowej i ma możliwość poinformowania właściwego organu nadzorczego o należycie uzasadnionych powodach takiej decyzji.

Państwa członkowskie przewidują opcję zawieszenia lub rozwiązania relacji biznesowej w umowach podlegających ich prawu, z wyjątkiem umów, w których strony są zobowiązane do ich zawarcia na mocy prawa.

„7. Jeżeli chodzi o rzeczywiste niekorzystne skutki, o których mowa w ust. 1, których nie można było wyeliminować lub których zakresu nie można było zminimalizować za pomocą środków określonych w ust. 3, 5 i 6, przedsiębiorstwo, jako rozwiązanie ostateczne, może:

b)jeżeli zezwala mu na to prawo regulujące jego relację z danym partnerem biznesowym, bez zbędnej zwłoki przyjmuje i wdraża udoskonalony plan działań naprawczych na potrzeby konkretnego niekorzystnego skutku, pod warunkiem że można zasadnie oczekiwać, iż działania te będą skuteczne; oraz

c)wykorzystuje lub zwiększa swoją siłę nacisku, w miarę możliwości, za pomocą tymczasowego zawieszenia relacji biznesowych w odniesieniu do danej działalności.

Dopóki można zasadnie oczekiwać, że udoskonalony plan działań naprawczych będzie skuteczny, sam fakt kontynuowania współpracy z partnerem biznesowym nie naraża przedsiębiorstwa na kary na podstawie art. 27 ani na odpowiedzialność na podstawie art. 29.

Przed tymczasowym zawieszeniem relacji biznesowej przedsiębiorstwo ocenia, w konsultacji z właściwymi interesariuszami, czy nie istnieje dostępna alternatywa dla tej relacji biznesowej zapewniająca surowce, produkty lub usługi niezbędne przedsiębiorstwu do wytwarzania towarów lub do świadczenia usług i czy zawieszenie powodowałoby znaczną szkodę dla przedsiębiorstwa lub czy można zasadnie oczekiwać, że niekorzystne skutki tej decyzji będą wyraźnie bardziej dotkliwe niż niekorzystny skutek, którego nie udało się usunąć lub którego zakresu nie udało się odpowiednio zminimalizować. W takim przypadku przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do zawieszenia relacji biznesowej i ma możliwość poinformowania właściwego organu nadzorczego o należycie uzasadnionych powodach takiej decyzji.

Państwa członkowskie przewidują opcję zawieszenia lub rozwiązania relacji biznesowej w umowach podlegających ich prawu, z wyjątkiem umów, w których strony są zobowiązane do ich zawarcia na mocy prawa.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo nie zdecyduje się na zawieszenie relacji biznesowej zgodnie z niniejszym artykułem, monitoruje rzeczywisty niekorzystny skutek i okresowo dokonuje oceny swojej decyzji oraz tego, czy dostępne są inne odpowiednie środki.

Takie oceny opierają się, w stosownych przypadkach, na wskaźnikach jakościowych i ilościowych oraz są przeprowadzane bez zbędnej zwłoki po wystąpieniu istotnej zmiany, a co najmniej raz na 4 lata i każdorazowo, gdy istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że dane środki nie są już adekwatne lub skuteczne lub że mogą pojawić się nowe ryzyka wystąpienia takich niekorzystnych skutków.

3.Wytyczne, o których mowa w ust. 2 lit. a), b) i d)–g), udostępnia się nie później niż dnia 26 lipca 2026 r.;

10)uchyla się art. 22;

(11)w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

4.Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, wydaje wytyczne w sprawie odpowiedniego poziomu kar, z uwzględnieniem przychodów przedsiębiorstw, aby pomóc organom nadzorczym w ustaleniu poziomu kar zgodnie z niniejszym artykułem.

(13)w art. 36 wprowadza się następujące zmiany: