(1)W Unii nie ma obecnie wspólnego podejścia do obliczania podstawy opodatkowania przedsiębiorstw. W związku z tym unijne przedsiębiorstwa są zobowiązane do przestrzegania innego systemu opodatkowania osób prawnych w każdym państwie członkowskim, w którym prowadzą działalność. Na przykład w 2023 r., zgodnie ze sprawozdaniem rocznym w sprawie opodatkowania z 2024 r., ustawowe stawki podatkowe dla osób prawnych w państwach członkowskich wynosiły od 10 % do 31,5 % (i od 9 % do 29 %, biorąc pod uwagę systemy wsparcia podatkowego wprowadzone przez rządy).

(2)Istnienie w Unii 27 różnych systemów podatku dochodowego od osób prawnych skutkuje komplikacjami w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego i stawia przedsiębiorstwa w sytuacji nieuczciwej konkurencji, a także może prowadzić do podwójnego opodatkowania, unikania opodatkowania oraz podwójnego nieopodatkowania. Zgodnie ze sprawozdaniem rocznym w sprawie opodatkowania z 2024 r. uszczuplenie dochodów podatkowych z powodu przenoszenia zysków przez przedsiębiorstwa oszacowano na 20 % wszystkich uzyskanych w 2022 r. w Unii dochodów z tytułu podatku od osób prawnych, czyli nominalnie około 100 mld EUR. Zjawiska te stają się coraz bardziej widoczne, ponieważ globalizacja i cyfryzacja gospodarki znacząco zmieniają postrzeganie granic lądowych i modeli biznesowych. Mimo że rządy podejmują próby dostosowania się do tej nowej rzeczywistości, fragmentaryczna reakcja państw członkowskich prowadzi do dalszych zakłóceń na rynku wewnętrznym. Zróżnicowanie ram prawnych nieuchronnie prowadzi również do różnic w praktykach stosowanych przez administrację podatkową w poszczególnych państwach członkowskich. Często wiąże się to z długimi procedurami nacechowanymi nieprzewidywalnością i niespójnością, a także wysokimi kosztami przestrzegania przepisów, co może mieć wpływ na inwestycje transgraniczne. Taki stopień skomplikowania może utrudniać przedsiębiorstwom ekspansję na rynku wewnętrznym, co z kolei może wywierać negatywny wpływ na innowacyjność, konkurencyjność i zatrudnienie. Wspólne podejście jest zatem konieczne nie tylko w celu zapewnienia sprawiedliwego i skutecznego opodatkowania, ale także w celu zwiększenia uczciwości i konkurencyjności przedsiębiorstw działających na jednolitym rynku.

(3)Pomimo różnic w konstrukcji, podstawowe cechy systemów podatku dochodowego od osób prawnych są podobne, ponieważ ustanawiają one zasady zmierzające do tego samego celu, tj. ustalenia podstawy opodatkowania przedsiębiorstw. W związku z tym, aby wesprzeć prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, środowisko opodatkowania osób prawnych w Unii należy ukształtować zgodnie z zasadą, że przedsiębiorstwa ponoszą sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych w tej jurysdykcji lub tych jurysdykcjach, gdzie generowane są ich zyski. Dlatego dla przedsiębiorstw działających na rynku wewnętrznym ważne byłoby, aby państwa członkowskie wprowadziły wspólne ramy prawne w celu harmonizacji podstawowych cech systemów podatku dochodowego od osób prawnych, co uprościłoby przepisy podatkowe, ograniczyłoby obciążenia administracyjne, zapewniłoby uczciwą konkurencję, zwiększyłoby pewność prawa dla przedsiębiorstw prowadzących działalność transgraniczną, a także pomogłoby walczyć z unikaniem opodatkowania. Zakres takiej harmonizacji powinien być ściśle ograniczony do kryteriów i podmiotów, o których mowa w niniejszej dyrektywie, natomiast stawki podatkowe i polityka egzekwowania prawa pozostają w gestii państw członkowskich w ramach dyrektywy Rady (UE) 2022/25231a.

(5)Środowisko dla prowadzenia działalności gospodarczej na rynku wewnętrznym powinno stać się bardziej atrakcyjne, aby stymulować wzrost i inwestycje w Unii. Z tego względu priorytetem powinno być uchwalenie wspólnych ram przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych, aby ułatwić przedsiębiorstwom przestrzeganie takich przepisów w przypadku prowadzenia działalności transgranicznej, a także zachęcić te przedsiębiorstwa, które zamierzają rozszerzać swoją działalność za granicą, aby to czyniły, oraz wspierać przedsiębiorczość na rynku wewnętrznym. Oczekuje się, że jednolity zestaw przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych prowadzących działalność międzynarodową zaowocuje większą pewnością podatkową i mniejszą liczbą sporów podatkowych, ponieważ wyeliminuje zniekształcenia i zmniejszy liczbę przypadków podwójnego opodatkowania i podwójnego nieopodatkowania. Ograniczy to też możliwość nadużywania niektórych konkretnych krajowych przepisów podatkowych w kontekście ogólnoeuropejskim. Ponadto, ponieważ stabilność dochodów podatkowych ma kluczowe znaczenie dla budżetów państw członkowskich, w tym dla inwestowania w infrastrukturę, badania i rozwój, bezpieczeństwo i obronność oraz transformację ekologiczną i społeczną, a także świadczenia usług publicznych, zwłaszcza dla gospodarstw domowych znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, niezwykle ważne jest, aby zasady ustalania zysków w Unii nie prowadziły do niższych dochodów państw członkowskich. Niezwykle ważne byłoby również zapewnienie w przyszłości, aby alokacja przychodów odbywała się przy użyciu narzędzia opartego na rzetelnych parametrach, których nie można nadużywać.

(7)Chociaż próg byłby ustalany na podstawie łącznych przychodów grupy w skali globalnej, zakres stosowania przepisów powinien być ograniczony do członków grupy działających na rynku wewnętrznym, ponieważ prawo Unii ma zastosowanie wyłącznie w Unii i nie jest wiążące dla państw trzecich. Przepisom tym powinien zatem podlegać jedynie unijna część grupy. Obejmowałoby to przedsiębiorstwa, które są rezydentami do celów podatkowych w państwie członkowskim, oraz ich stałe zakłady działające w państwie członkowskim, w tym przedsiębiorstwa o znaczącej obecności gospodarczej, a także działające w Unii stałe zakłady przedsiębiorstw z państw trzecich, należących do tej samej grupy.

(9)Za planowaną inicjatywą przemawia cel, jakim jest uproszczenie obecnych przepisów, poprawa efektywności i konkurencyjności rynku wewnętrznego. W związku z tym przy opracowywaniu zasad obliczania podstawy opodatkowania należy stosować ograniczoną serię korekt podatkowych do sprawozdań finansowych każdego członka grupy. Te ograniczone korekty stanowiłyby wspólne korekty, których wprowadzenie jest konieczne w celu ustalenia podstawy opodatkowania wynikającej ze sprawozdań finansowych. Ze względu na potrzebę zapewnienia spójności z dyrektywą (UE) 2022/2523, korekty powinny być zgodne z określonymi w niej ramami, co powinno również ułatwić wdrożenie państwom członkowskim i przedsiębiorstwom, które już znają ogólne zasady. Należy uwzględnić w tym kontekście płatność podatku wyrównawczego należnego zgodnie z dyrektywą (UE) 2022/2523 lub w ramach stosowania kwalifikowanego krajowego podatku wyrównawczego, o którym mowa w tej dyrektywie, lub wszelkich innych alternatywnych podatków minimalnych uznanych na forum międzynarodowym, takim jak OECD.

(10)Biorąc pod uwagę, że w celu uproszczenia jako punkt wyjścia do obliczania podstawy opodatkowania każdego członka grupy wykorzystywane będą sprawozdania finansowe, konieczne jest opracowanie przepisów podatkowych w taki sposób, aby były one jak najbardziej powiązane ze sprawozdaniami finansowymi. W przypadkach, w których jest to możliwe, ujęcie składnika aktywów lub zobowiązania w sprawozdaniu finansowym nie zmieniłoby się dla celów podatkowych i w konsekwencji nie byłoby konieczne dokonywanie żadnych korekt. W związku z tym konieczne jest również, aby zgodnie z podejściem do kwestii podatkowych, inne elementy podstawy opodatkowania były traktowane do celów podatkowych w inny sposób niż są kwalifikowane w ramach rachunkowości finansowej. Aby zapewnić spójność z międzynarodowymi praktykami podatkowymi, takimi jak te ujęte w ramach filaru drugiego, niniejsza dyrektywa powinna umożliwiać większą elastyczność w wyborze standardów rachunkowości finansowej stosowanych do określania wstępnego wyniku podatkowego.

(12)Aby osiągnąć kluczowy cel, jakim jest stworzenie uproszczonych ram podatku dochodowego od osób prawnych, wstępne wyniki podatkowe każdego członka grupy powinny zostać zagregowane w jedną wspólną podstawę opodatkowania, która następnie byłaby przydzielana kwalifikującym się członkom grupy. Takie ramy powinny być proste dla przedsiębiorstw i nie powinny nakładać na nie żadnych nowych obciążeń. Wprowadzenie korekt podatkowych do sprawozdań finansowych skutkowałoby uzyskaniem wstępnych wyników podatkowych każdego członka grupy. Wyniki te byłyby następnie agregowane, co pozwoliłoby na ograniczone transgraniczne kompensowanie strat między członkami grupy BEFIT, a następnie zagregowana podstawa opodatkowania byłaby przydzielana członkom grupy w oparciu o zasadę przydzielania w okresie przejściowym; utorowałoby to drogę do wprowadzenia stałego mechanizmu. Stały mechanizm powinien bazować na formule repartycji uwzględniającej, między innymi, cztery grupy wymiernych wskaźników: pracownicy, aktywa, sprzedaż i obecność cyfrowa. Wyeliminowałoby to potrzebę zgodności transakcji wewnątrz grupy BEFIT z zasadą ceny rynkowej. Jego zaletą byłoby wykorzystywanie nowszych danych ze sprawozdań według krajów oraz informacji zebranych w okresie przejściowym. Umożliwi to również bardziej dokładną ocenę wpływu, jaki wdrożenie podejścia dwufilarowego będzie miało na krajowe podstawy opodatkowania i podstawę opodatkowania grupy BEFIT, a tym samym zmniejszenie kosztów przestrzegania przepisów podatkowych przez przedsiębiorstwa. W ten sposób nadal możliwe byłoby osiągnięcie kluczowego celu, jakim jest neutralność podatkowa na rynku wewnętrznym, co ograniczyłoby przypadki podwójnego opodatkowania i podwójnego nieopodatkowania oraz zwiększyłoby pewność podatkową, zmniejszając liczbę sporów podatkowych. W świetle zmieniających się międzynarodowych rozwiązań podatkowych i niepewnego wdrożenia filaru pierwszego przez kluczowe jurysdykcje, istotne jest, aby Unia zachowała elastyczność przy opracowywaniu autonomicznego, sprawiedliwego i ekonomicznie zrównoważonego mechanizmu przydzielania.

(14)Aby zapewnić przestrzeń dla wzrostu i inwestycji, państwa członkowskie mogłyby również indywidualnie stosować dodatkowe korekty po alokacji (np. zasady opodatkowania składek emerytalnych) w obszarach nieobjętych wspólnymi ramami. Państwa członkowskie miałyby również swobodę dalszej korekty przydzielonego im udziału bez ograniczeń, co zapewniłoby im możliwość podejmowania decyzji dotyczących polityki krajowej w tym obszarze, np. w celu zapewniania efektywności zasobów, zachęcania do inwestycji i tworzenia miejsc pracy. Takie dodatkowe korekty mogą obejmować odliczenia, ulgi, kredyty podatkowe lub inne krajowe środki podatku dochodowego od osób prawnych, w tym środki promujące badania i rozwój lub inne cele polityki, pod warunkiem że takie środki mają zastosowanie wyłącznie do przydzielonej części podstawy opodatkowania i nie wpływają na skonsolidowaną podstawę opodatkowania ani mechanizm przydziału na mocy niniejszej dyrektywy. Korekta po przydzieleniu powinna jednak koncentrować się na zachętach podatkowych opartych na nakładach. Państwa członkowskie powinny powstrzymać się od zachęt podatkowych opartych na wynikach, takich jak korzystne opodatkowanie dochodów z patentów i inne systemy własności intelektualnej.

(15)Niektóre państwa członkowskie stosują systemy podatku dochodowego od osób prawnych, których zasady różnią się od najbardziej powszechnego podejścia, takie jak systemy podatkowe oparte na opodatkowaniu wypłaty zysku. W związku z tym niezwykle ważne jest wprowadzenie niezbędnych dostosowań w celu zapewnienia sprawnej interakcji z tymi systemami i niedopuszczenie do powstania sprzeczności między nimi, która zniechęcałaby do zakładania przedsiębiorstw. Rozwiązaniem mogłoby być dokonywanie określonych korekt po alokacji. Oznaczałoby to, że część, która zostałaby przydzielona członkowi grupy w systemie opartym na opodatkowaniu wypłaty zysku, należałoby zmodyfikować proporcjonalnie do wypłat dokonanych w ciągu roku podatkowego. Istota systemu podatkowego opartego na opodatkowaniu wypłaty zysku zostałaby w pełni zachowana, biorąc pod uwagę, że wypłata wyznacza chwilę opodatkowania przydzielonej części, i, co za tym idzie, określenia, jaka jej część będzie musiała zostać opodatkowana. W związku z tym należy przewidzieć mechanizm przeniesienia, który pozwoli zapewnić, by przydzielona część, która nie jest opodatkowana w bieżącym roku, podlegała opodatkowaniu w kolejnych latach. Możliwość włączenia systemów podatkowych opartych na opodatkowaniu wypłaty zysku do zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy ocenić po upływie 5 lat.

(17)Wspólne ramy opodatkowania osób prawnych musiałyby obejmować system administrowania, który w idealnym przypadku powinien gwarantować pewien stopień pewności podatkowej i uproszczenia. Aby wspierać jednolitość, ważnym aspektem systemu administrowania byłoby ustanowienie scentralizowanego punktu odniesienia, który rozstrzygałby szereg wspólnych kwestii, takich jak deklaracja dla całej grupy, oraz zapewniałby odpowiedni poziom poufności i bezpieczeństwa, a także koordynacji i współpracy między krajowymi administracjami podatkowymi. W okresie przejściowym system administrowania powinien jednocześnie w pełni respektować suwerenność podatkową poszczególnych państw, jako że lokalne deklaracje podatkowe, kontrole i rozstrzyganie sporów musiałyby pozostać przede wszystkim na poziomie państw członkowskich.

(18)Aby zapewnić prawidłowe wdrażanie i egzekwowanie przepisów wspólnych ram, państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Kary te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Kary te należy ustalić na poziomie co najmniej 0,1 % obrotów grupy BEFIT w przypadku niezłożenia prawidłowej deklaracji BEFIT oraz w przypadku potwierdzonego umyślnego błędnego zgłoszenia przy składaniu tej deklaracji.

(19)Aby zoptymalizować korzyści płynące z posiadania wspólnych ram prawnych służących do obliczania podstawy opodatkowania osób prawnych na rynku wewnętrznym, stosowanie przepisów powinno być opcjonalne dla grup, w tym grup MŚP, które osiągają roczne łączne przychody poniżej 750 000 000 EUR, o ile sporządzają skonsolidowane sprawozdania finansowe i podlegają opodatkowaniu w Unii. Dzięki umożliwieniu stosowania przepisów mniejszym grupom, więcej grup posiadających transgraniczne struktury i prowadzących transgraniczną działalność może skorzystać z uproszczenia, jakie oferują wspólne ramy. Przedsiębiorstwa, które podejmą decyzję, że chcą zostać objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, powinny móc skorzystać z pomocy technicznej zapewnionej przez państwa członkowskie i Komisję, aby dostosować się do nowych przepisów, a tym samym usprawnić swoją działalność transgraniczną.

8.Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 74 w celu zmiany załączników I i II, tak aby ściśle odzwierciedlić zmiany w przepisach państw członkowskich dotyczących form prawnych przedsiębiorstw i podatków od osób prawnych.

a)przedsiębiorstwo jest jednostką dominującą najwyższego szczebla w odniesieniu do grupy albo dowolnym innym przedsiębiorstwem wchodzącym w skład grupy, w którym jednostka dominująca najwyższego szczebla posiada, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 50 % praw własności lub praw do zysku;

b)centrala stałego zakładu jest jednostką dominującą najwyższego szczebla w odniesieniu do grupy albo dowolnym innym członkiem (przedsiębiorstwem lub jednostką) wchodzącym w skład grupy, w którym jednostka dominująca najwyższego szczebla posiada, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 50% praw własności lub praw do zysku.

Księgowy dochód netto lub księgową stratę netto członka grupy BEFIT koryguje się zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. e) dyrektywy (UE) 2022/2523.

skreśla się

skreśla się

1.Księgowy dochód netto lub księgową stratę netto członka grupy BEFIT koryguje się w taki sposób, aby wykluczyć w roku podatkowym nabycia wszelkie rzeczowe aktywa trwałe, których wartość księgowa przed amortyzacją była mniejsza niż 7500 EUR.

a)wszystkie budynki oraz wszelkie inne rodzaje nieruchomości i konstrukcji wykorzystywanych do działalności gospodarczej, z wyjątkiem budynków i budowli przemysłowych: 30 lat;

b)wszystkie inne rzeczowe aktywa trwałe: ich okres użytkowania ustalony zgodnie z przyjętym standardem rachunkowości finansowej, o którym mowa w art. 7, ale nie krótszy niż 10 lat;

1.W ewidencji aktywów trwałych w ramach grupy BEFIT wykazuje się koszty nabycia, wytworzenia lub ulepszenia poszczególnych aktywów trwałych oraz datę rozpoczęcia ich użytkowania po nabyciu, wytworzeniu lub ulepszeniu.

3.Ewidencja aktywów trwałych prowadzona jest w sposób zapewniający wystarczające informacje, w tym dane na temat amortyzacji, do celów obliczania wstępnego wyniku podatkowego. Kopia ewidencji aktywów trwałych jest przechowywana przez grupę BEFIT 5 lat od daty zaprzestania amortyzacji takich aktywów. Ewidencja aktywów trwałych zawiera przynajmniej następujące informacje:

Jeżeli przedsiębiorstwo lub stały zakład przystępuje do grupy BEFIT, wszelkie nierozliczone straty poniesione w okresie do pięciu lat przed datą przystąpienia do grupy zgodnie z przepisami dotyczącymi podatku od osób prawnych obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym mają one, odpowiednio, swoją rezydencję podatkową lub siedzibę, odlicza się od ich udziału w podstawie opodatkowania BEFIT w trybie określonym w rozdziale III.

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)

Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania, jeżeli członek grupy BEFIT wykaże, że transakcję wewnątrz grupy BEFIT przeprowadzono z ważnych względów handlowych w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/133/WE.

b)wartość ujemną, stratę kompensuje się z dochodem do opodatkowania jednostki dominującej najwyższego szczebla i przenosi się na kolejne okresy przez nie więcej niż 5 lat oraz kompensuje z pierwszą kolejną dodatnią podstawą opodatkowania BEFIT. Odliczenie jest proporcjonalne do udziału jednostki dominującej najwyższego szczebla w jego kwalifikujących się jednostkach zależnych, zgodnie z art. 3 ust. 1, oraz pełne w przypadku stałych zakładów. Obniżenie podstawy opodatkowania podatnika będącego rezydentem nie może prowadzić do powstania wartości ujemnej.

Za każdy rok podatkowy między 1 lipca 2028 r. a 30 czerwca 2033 r. („okres przejściowy”) podstawę opodatkowania BEFIT przydziela się członkom grupy BEFIT zgodnie z udziałem procentowym w formule przydziału.

W przypadku grup, które zaczynają podlegać niniejszej dyrektywie po zakończeniu pierwszego roku podatkowego, w którym niniejsza dyrektywa zaczyna obowiązywać, okres przejściowy, o którym mowa w akapicie pierwszym, dobiega końca najpóźniej w dniu 30 czerwca 2033 r.

a)niski poziom ryzyka: gdy koszty poniesione lub dochody uzyskane przez członka grupy BEFIT z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT wzrosną w roku podatkowym o mniej niż 15 % w porównaniu ze średnimi kosztami lub dochodami z poprzednich trzech lat podatkowych z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT;

b)wysoki poziom ryzyka: gdy koszty poniesione lub dochody uzyskane przez członka grupy BEFIT z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT wzrosną w roku podatkowym o co najmniej 15 % w porównaniu ze średnimi kosztami lub dochodami z poprzednich trzech lat podatkowych z tytułu transakcji wewnątrz grupy BEFIT.

5.Niezależnie od art. 13 ust. 2, nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego, o której mowa w art. 2 dyrektywy Rady (UE) 2016/1164, powstałej w wyniku transakcji między członkami grupy BEFIT, nie uwzględnia się do celów obliczenia udziału procentowego w formule przydziału przypadającego na członka grupy BEFIT, który ponosi takie koszty. Państwa członkowskie stosują odpowiednie środki w celu zachęcenia przedsiębiorstw do ograniczania tych ryzyk.

skreśla się

10.Przepisy określone w ust. 1–8 obowiązują do czasu wejścia w życie wszelkich zmian zaproponowanych zgodnie z art. 77 ust. 1b.

2.Oprócz korekt wymienionych w ust. 1, państwo członkowskie może, z zastrzeżeniem przepisów dyrektywy (UE) 2022/2523, zezwolić na zwiększenie lub zmniejszenie, poprzez dodanie kolejnych pozycji, części przydzielonej członkom grupy BEFIT, którzy są rezydentami do celów podatkowych lub znajdują się jako stałe zakłady w tym państwie członkowskim.

2.Deklarację BEFIT przedkłada się organowi przyjmującemu deklaracje nie później niż sześć miesięcy po zakończeniu roku podatkowego.

1.Jednostka raportująca powiadamia organ przyjmujący deklaracje o błędach w deklaracji BEFIT w terminie trzech miesięcy od terminowego złożenia takiej deklaracji.

3.Informacje przekazywane między członkami zespołu BEFIT są przekazywane w miarę możliwości drogą elektroniczną za pośrednictwem bezpiecznego połączenia lub bezpiecznej sieci, z wykorzystaniem narzędzia współpracy BEFIT.

4.Aby ułatwić funkcjonowanie zespołu BEFIT i komunikację w tym zespole, Komisja w drodze aktów wykonawczych ujednolica przekazywanie informacji między członkami zespołu BEFIT poprzez wykorzystanie narzędzia współpracy BEFIT oraz wspiera bezpieczną transmisję informacji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 73.

1.Członek grupy BEFIT powiadamia właściwy organ państwa członkowskiego, w którym jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład, o błędach w indywidualnej deklaracji podatkowej w terminie trzech miesięcy od terminowego złożenia takiej deklaracji.

1.Właściwy organ państwa członkowskiego może wszczynać i koordynować kontrole członków grupy BEFIT, którzy są rezydentami do celów podatkowych lub znajdują się jako stałe zakłady w tym państwie członkowskim. Właściwy organ powiadamia pozostałych członków zespołu BEFIT w terminie jednego miesiąca od rozpoczęcia takiego audytu.

1.Członek grupy BEFIT może odwołać się od treści indywidualnej decyzji określającej wymiar podatkowy wydanej zgodnie z art. 64 do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym ten członek grupy BEFIT jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład, w terminie 3 miesięcy od dnia powiadomienia go o tej decyzji. Odwołania administracyjne rozpatruje organ administracyjny, który zgodnie z prawem państwa członkowskiego członka grupy BEFIT jest właściwy do rozpatrywania odwołań w pierwszej instancji. Odwołania administracyjne podlegają prawu państwa członkowskiego, w którym członek grupy BEFIT jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład. Jeżeli w państwie członkowskim, w którym członek grupy BEFIT jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład, nie ma takiego organu administracyjnego, członek grupy BEFIT może wnieść odwołanie bezpośrednio do sądu.

1.W przypadku potwierdzenia lub zmiany decyzji zgodnie z art. 66 jednostce raportującej przysługuje prawo do wniesienia środka odwoławczego bezpośrednio do sądów państwa członkowskiego, w którym jest ona rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji administracyjnego organu odwoławczego. Sądowe środki odwoławcze podlegają prawu państwa członkowskiego, w którym jednostka raportująca jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład.

1.W przypadku potwierdzenia lub zmiany decyzji zgodnie z art. 67 członkowi grupy BEFIT przysługuje prawo do wniesienia środka odwoławczego do sądów państwa członkowskiego, w którym jest on rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład, w terminie 3 miesięcy od dnia powiadomienia go o decyzji administracyjnego organu odwoławczego, o której mowa w art. 67. Odwołania sądowe podlegają prawu państwa członkowskiego, w którym członek grupy BEFIT jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym znajduje się jako stały zakład.

W przypadku gdy wynik odwołania administracyjnego lub sądowego wymaga wprowadzenia zmian w decyzji określającej wymiar podatkowy grupy BEFIT lub w indywidualnej decyzji określającej wymiar podatkowy co najmniej jednego członka grupy BEFIT, państwa członkowskie wdrażają odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby takie zmiany pozostały możliwe, w okresie 10 lat.

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonywania i egzekwowania. Przewidziane sankcje oraz środki służące zapewnieniu zgodności muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Kary ustala się na poziomie co najmniej 0,1 % obrotów grupy BEFIT w przypadku niezłożenia prawidłowej deklaracji BEFIT zgodnie z art. 59 oraz w przypadku umyślnego podania nieprawidłowych informacji w deklaracji BEFIT.

2.Państwa członkowskie przekazują Komisji i Parlamentowi Europejskiemu istotne informacje na potrzeby oceny dyrektywy zgodnie z ust. 3, w tym dane zagregowane dotyczące członków grupy BEFIT, którzy są rezydentami do celów podatkowych w ich jurysdykcji, oraz ich stałych zakładów działających w ich jurysdykcji, aby właściwie ocenić:

4.Zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do instytucji unijnych i art. 76 niniejszej dyrektywy Komisja zachowuje poufność informacji przekazywanych jej i Parlamentowi Europejskiemu na podstawie ust. 2.