(1)Reprezentacja interesów w Unii jest rozwijającą się działalnością o coraz bardziej transgranicznym charakterze. Działalność ta, jeśli jest prowadzona z zachowaniem niezbędnego poziomu przejrzystości, umożliwia wymianę doświadczeń i poglądów na temat problemów i rozwiązań, przy jednoczesnym zapewnieniu wsparcia decydentom publicznym w zrozumieniu możliwości i kompromisów związanych z różnymi podejściami.

(2)Reprezentacja interesów odbywa się nie tylko w imieniu krajowych zainteresowanych stron, ale coraz częściej jest prowadzona także przez państwa trzecie. Pomysły z państw trzecich mogą wnieść pozytywny wkład w debatę publiczną i są pożądaną oznaką międzynarodowego zaangażowania. Urzędnicy publiczni lub osoby fizyczne nie zawsze jednak są w stanie łatwo stwierdzić udział państw trzecich w działaniach polegających na reprezentacji interesów w kontekście ich procesu decyzyjnego lub zrozumieć skalę takich działań, tendencje w ich zakresie oraz podmioty za nimi stojące. Państwa trzecie należy rozumieć jako państwa niebędące członkami Unii ani Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

(3)W zakresie, w jakim reprezentacja interesów, w tym w imieniu państw trzecich, jest zwykle realizowana za wynagrodzeniem, stanowi ona usługę w rozumieniu art. 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”). Rynek reprezentacji interesów obejmuje również działania polegające na reprezentacji interesów prowadzone przez same podmioty z państw trzecich w sposób, który jest porównywalny z usługami, i związane z działalnością o charakterze gospodarczym lub ją zastępujące. Działania takie należy traktować w taki sam sposób jak usługi reprezentacji interesów.

(5)Środki stosowane przez państwa członkowskie w celu regulowania przejrzystości działań polegających na reprezentacji interesów są bardzo rozbieżne, w szczególności w odniesieniu do wymogów dotyczących prowadzenia dokumentacji i rejestracji, które mają zastosowanie do podmiotów zajmujących się reprezentacją interesów. Niektóre państwa członkowskie ustanowiły rejestry obowiązkowe ukierunkowane w szczególności na zapewnienie przejrzystości. Inne ustanowiły rejestry dobrowolne, podczas gdy niektóre państwa członkowskie nie posiadają żadnych rejestrów dotyczących reprezentacji interesów. Istnieją również znaczne różnice w zakresie szczegółowości informacji przekazywanych do celów przejrzystości, w tym rodzaju wymaganych informacji np. na temat reprezentowanych interesów lub na temat klienta. W niektórych państwach członkowskich informacje na temat reprezentacji interesów muszą być regularnie aktualizowane, natomiast w innych – informacje należy aktualizować za każdym razem, gdy następuje zmiana zakresu prowadzonego działania polegającego na reprezentacji interesów.

(6)Takie różnice stwarzają nierówne warunki działania i zwiększają koszty przestrzegania przepisów po stronie podmiotów chcących prowadzić działania polegające na reprezentacji interesów w więcej niż jednym państwie członkowskim, co może zniechęcać do rozwijania i prowadzenia nowych działań polegających na reprezentacji interesów na rynku wewnętrznym. Państwa trzecie będą prawdopodobnie starały się korzystać z reprezentacji interesów w więcej niż jednym państwie członkowskim w celu zapewnienia sobie ogólnie korzystnej dla nich polityki w całej Unii. Warunki takie mają negatywny wpływ na podmioty gospodarcze i stanowią przeszkody w transgranicznej reprezentacji interesów na rynku wewnętrznym. Te nierówne warunki działania powodują również, że transgraniczne działania polegające na reprezentacji interesów są przenoszone z państw członkowskich o wyższym poziomie regulacji do państw członkowskich o niższym poziomie regulacji lub ograniczonym egzekwowaniu tych przepisów. Taki arbitraż regulacyjny stanowi również okazję dla podmiotów z państw trzecich, które starają się uniknąć wymogów dotyczących przejrzystości.

(7)W kontekście zwiększonej świadomości prób wywierania przez określone państwa trzecie wpływu na procesy demokratyczne w Unii niektóre państwa członkowskie prawdopodobnie opracują nowe przepisy służące zapewnieniu przejrzystości zagranicznych wpływów wywieranych przez reprezentację interesów. Przeszkody w świadczeniu takich usług w więcej niż jednym państwie członkowskim wynikające z rozdrobnienia rynku wewnętrznego w zakresie działań polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w imieniu państw trzecich mogą się zatem pogłębiać.

(8)Rozbieżności między środkami regulującymi przejrzystość reprezentacji interesów w poszczególnych krajach, mające wpływ w szczególności na reprezentację interesów w imieniu państw trzecich, oraz rosnąca obecnie świadomość ryzyka ingerencji zagranicznej w procesy demokratyczne wskazują na potrzebę poczynienia kroków na szczeblu Unii w celu uregulowania świadczenia usług reprezentacji interesów i angażowania się w działania polegające na reprezentacji interesów prowadzone w imieniu państw trzecich w Unii, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu przejrzystości takich działań.

(9)Aby uniknąć sytuacji, w której państwa członkowskie starają się jednostronnie rozwiązywać problemy dotyczące przejrzystości zagranicznych wpływów wywieranych przez reprezentację interesów i zapobiec pojawianiu się dodatkowych przeszkód w transgranicznych działaniach polegających na reprezentacji interesów w imieniu państw trzecich, wynikających z różnorodnego i niespójnego rozwoju przepisów krajowych, konieczne jest zapewnienie zharmonizowanych środków na szczeblu unijnym.

(10)Niniejszą dyrektywą wprowadza się zharmonizowane wymogi dotyczące przejrzystości, mające zastosowanie na całym rynku wewnętrznym, w celu ustanowienia spójnych i systematycznych ram zapewniających przejrzystość w odniesieniu do działań polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w imieniu państw trzecich celem wywarcia wpływu na rozwój, kształtowanie lub wdrażanie polityki lub prawodawstwa bądź na publiczne procesy decyzyjne w Unii.

(11)Zapewnienie wspólnych standardów przejrzystości i rozliczalności oraz wspólnych standardów sprawozdawczości sprzyja również demokratycznej rozliczalności i lepszej wspólnej wiedzy na temat działań polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w celu wywarcia wpływu na rozwój, kształtowanie lub wdrażanie polityki lub prawodawstwa bądź na publiczne procesy decyzyjne w Unii, zaspokajając zapotrzebowanie na wiarygodne i spójne dane. Potrzeba zapewnienia przejrzystości działań polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w imieniu państw trzecich jest uzasadnionym celem publicznym w świetle zasad otwartości i przejrzystości, którymi należy kierować się w życiu demokratycznym Unii zgodnie z art. 1 akapit drugi i art. 10 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej („TUE”), oraz zgodnie z wartościami podzielanymi przez Unię i jej państwa członkowskie na podstawie art. 2 TUE, a ponadto wspiera korzystanie z praw obywatelskich.

(12)Ukryte działania polegające na reprezentacji interesów prowadzone w imieniu państw trzecich mogą mieć wpływ na rozwój, kształtowanie lub wdrażanie polityki wewnętrznej i zewnętrznej Unii, w tym w odniesieniu do jej interesów gospodarczych i bezpieczeństwa. Ma to bardziej ogólny wpływ na demokrację, która jest wspólną wartością Unii i której zabezpieczenie ma zasadnicze znaczenie dla Unii i jej państw członkowskich. Zapewnienie zharmonizowanego poziomu przejrzystości takich działań w całej Unii powinno przyczynić się do zwiększenia zaufania publicznego do procesów decyzyjnych Unii i państw członkowskich.

(13)Chociaż w niektórych państwach trzecich obowiązują przepisy dotyczące otwartości i przejrzystości działań polegających na reprezentacji interesów, przepisy te nie obejmują działań mających na celu wywieranie wpływu na rozwój, kształtowanie lub wdrażanie polityki lub prawodawstwa bądź na publiczne procesy decyzyjne w Unii. Przepisy te nie są zatem odpowiednie do zapewnienia przejrzystości reprezentacji interesów mającej na celu wywieranie wpływu na proces decyzyjny w Unii.

(14)Środki określone w niniejszej dyrektywie są proporcjonalne i ograniczone do tego, co jest konieczne do zapewnienia przejrzystości konkretnego zestawu działań, a mianowicie działań polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w imieniu państw trzecich. Przewidują one nałożenie wymogów związanych z tymi działaniami i nie prowadzą do nałożenia wymogów na podmioty tylko dlatego, że otrzymują one finansowanie z zagranicy. W niniejszej dyrektywie skoncentrowano się na większej przejrzystości w przypadku, gdy podmioty prowadzą działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu państw trzecich na rynku wewnętrznym. W szczególności niniejszą dyrektywą nakłada się obowiązek zapewnienia, aby dane udostępniane publicznie były przedstawiane w sposób rzeczowy i neutralny, oraz zapewnienia, aby właściwe organy krajowe działały w taki sposób, aby z faktu, że podmiot zarejestrował się zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, nie wynikały żadne negatywne konsekwencje, takie jak stygmatyzacja. Przewidziano w niej kompleksowy system zabezpieczeń, w tym skuteczną kontrolę sądową służącą zapewnieniu proporcjonalności zharmonizowanych środków. Środki określone w niniejszej dyrektywie nie naruszają praw podstawowych i są zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej („Karta”), w tym z wolnością wypowiedzi i informacji, wolnością zgromadzania się i stowarzyszania się, wolnością badań naukowych, w tym wolnością akademicką, prawem do ochrony danych osobowych, prawem do skutecznego środka prawnego oraz wolnością prowadzenia działalności gospodarczej. Poprzez osiągnięcie wspólnego poziomu przejrzystości w odniesieniu do reprezentacji interesów w imieniu państwa trzeciego środki określone w niniejszej dyrektywie wzmacniają demokratyczne prawa obywateli, o których mowa w Karcie.

(15)Zharmonizowane wymogi dotyczące przejrzystości ustanowione w niniejszej dyrektywie nie powinny wpływać na przepisy krajowe w zakresie działań polegających na reprezentacji interesów odnoszące się do podmiotów innych niż podmioty z państw trzecich, ani na merytoryczny zakres takich działań, ani na przepisy prawa materialnego mające zastosowanie do urzędników publicznych mających do czynienia z podmiotami prowadzącymi działania polegające na reprezentacji interesów. Nie powinny one wpływać na przepisy mające zastosowanie do działalności przestępczej, jej wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych, ścigania i karania zgodnie z prawem krajowym lub unijnym, takie jak przepisy dotyczące korupcji.

(16)W celu zharmonizowania wymogów dotyczących przejrzystości konieczne jest wprowadzenie wspólnej definicji reprezentacji interesów. Aby zapewnić prawidłowe stosowanie zharmonizowanych wymogów dotyczących przejrzystości, pojęciu działań polegających na reprezentacji interesów należy nadać szerokie znaczenie. Powinno ono obejmować działania prowadzone w celu wywarcia wpływu na rozwój, kształtowanie lub wdrażanie polityki lub prawodawstwa bądź na publiczne procesy decyzyjne, m.in. poprzez wywieranie wpływu na opinię publiczną, w Unii i jej państwach członkowskich, w tym na szczeblu regionalnym i lokalnym.

(17)Powinien istnieć wyraźny i istotny związek między danym działaniem a prawdopodobieństwem, że wpłynie ono na rozwój, kształtowanie lub wdrażanie polityki lub prawodawstwa bądź na publiczne procesy decyzyjne w Unii. W celu ustalenia, czy taki związek istnieje, należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, takie jak zakres działania, kontekst, w jakim jest prowadzone, jego cel, sposób, w jaki jest prowadzone, lub to, czy działanie to jest częścią systematycznej lub długofalowej kampanii. Działania wchodzące w zakres niniejszej dyrektywy nie powinny ograniczać się do działań ukierunkowanych na promowanie zmian w danej polityce, przepisach lub publicznym procesie decyzyjnym, ale powinna również obejmować działania ukierunkowane na utrzymanie status quo.

(18)Reprezentacja interesów może w szczególności odbywać się za pośrednictwem działań takich jak organizowanie spotkań, konferencji lub wydarzeń lub uczestniczenie w nich, wnoszenie wkładu w konsultacje, przesłuchania parlamentarne lub inne podobne inicjatywy lub uczestniczenie w nich, organizowanie kampanii informacyjnych lub reklamowych, w tym za pośrednictwem mediów, platform, z wykorzystaniem usług influencerów w mediach społecznościowych, za pośrednictwem sieci i inicjatyw oddolnych, opracowywanie dokumentów programowych i pism przedstawiających stanowisko, zmian legislacyjnych, badań opinii publicznej i sondaży, listów otwartych i innych komunikatów lub materiałów informacyjnych.

(19)Reprezentacja interesów może również obejmować działania prowadzone w imieniu podmiotu z państwa trzeciego w kontekście badań naukowych i edukacji, takie jak rozpowszechnianie przez ośrodki analityczne dokumentów, w których zaleca się lub popiera się przyjęcie określonej polityki publicznej. Zgodnie z zasadą wolności akademickiej i wolności badań naukowych, o której mowa w art. 13 Karty, reprezentacja interesów nie powinna obejmować ani badań prowadzonych przez naukowców w wybranym przez nich temacie, ani rozpowszechniania wyników tych badań, ani działań w zakresie nauczania i edukacji prowadzonych zgodnie z zasadą wolności akademickiej i autonomii instytucjonalnej, z wyjątkiem sytuacji, gdy wyraźnym celem tych działań jest wpływanie na rozwój, kształtowanie lub wdrażanie polityki lub prawodawstwa bądź na publiczne procesy decyzyjne w Unii i działania te są prowadzone w imieniu podmiotu z państwa trzeciego. W przeciwnym razie prowadzenie takich działań nie powinno prowadzić do stosowania wymogów w zakresie rejestracji na podstawie niniejszej dyrektywy.

(20)Działania prowadzone przez urzędników rządów państw trzecich, które są związane z wykonywaniem władzy publicznej, w tym działań związanych z utrzymywaniem stosunków dyplomatycznych między państwami lub organizacjami międzynarodowymi, powinny być wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy. Zakres niniejszej dyrektywy nie powinien również obejmować działalności prowadzonej przez prawników praktyków obejmującej udzielanie porad prawnych lub przedstawicielstwo w postępowaniach sądowych, pojednawczych lub mediacyjnych na rzecz podmiotów z państw trzecich i ochronę ich praw podstawowych, takich jak prawo do bycia wysłuchanym, prawo dostępu do bezstronnego sądu i prawo do obrony. W zakres niniejszej dyrektywy nie powinno także wchodzić profesjonalne doradztwo niebędące poradą prawną, w tym zamówienie profesjonalnego badania lub ekspertyzy, które posłużą jako dowód na poparcie argumentów w sądzie, uzyskanie porady technicznej lub naukowej w zakresie zgodności z przepisami technicznymi lub skorzystanie z usług mediacyjnych świadczonych przez profesjonalistów będących mediatorami, którzy niekoniecznie są dyplomowanymi prawnikami praktykami. Działania pomocnicze, takie jak catering, udostępnianie obiektów, drukowanie broszur lub dokumentów programowych lub świadczenie internetowych usług pośrednich w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/20653, w tym usług platform internetowych, nie powinny wchodzić w zakres stosowania niniejszej dyrektywy.

__________________

3 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych oraz zmiany dyrektywy 2000/31/WE (akt o usługach cyfrowych) (Dz.U. L 277 z 27.10.2022, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2022/2065/oj).

(21)W celu zharmonizowania wymogów dotyczących przejrzystości konieczne jest wprowadzenie wspólnej definicji dostawców usług reprezentacji interesów. Dostawcami usług reprezentacji interesów mogą być osoby prawne prawa prywatnego, osoby fizyczne, które indywidualnie angażują się w zawodową działalność lobbingową, a także inne osoby fizyczne lub prawne, których głównym lub okazjonalnym zajęciem jest wywieranie wpływu na publiczny proces decyzyjny, w tym przedsiębiorstwa lobbingowe i przedsiębiorstwa zajmujące się public relations, ośrodki analityczne, organizacje społeczeństwa obywatelskiego, prywatne instytuty badawcze, publiczne instytuty badawcze oferujące usługi badawcze, indywidualni naukowcy i konsultanci.

(23)Za decyzją podmiotu o korzystaniu z reprezentacji interesów mogą stać rząd lub organy państwa trzeciego. Może być to spowodowane kontrolą sprawowaną nad danym podmiotem przez rząd lub organy publiczne państwa trzeciego, w szczególności gdy mają one decydujący wpływ na ten podmiot poprzez prawa gospodarcze, ustalenia umowne lub jakiekolwiek inne środki. Może to również wynikać z sytuacji, w których rząd lub organy państwa trzeciego stały za decyzją danego podmiotu, w szczególności przez wydawanie instrukcji lub wytycznych. Aby uwzględnić takie przypadki, pojęcie podmiotów z państwa trzeciego należy rozumieć jako pojęcie obejmujące nie tylko rząd centralny i organy publiczne państw trzecich, ale także podmioty publiczne lub prywatne, w tym obywateli Unii i osoby prawne mające siedzibę w Unii, których działania można ostatecznie przypisać temu państwu trzeciemu. To, czy działania prowadzone przez podmiot publiczny lub prywatny należy przypisać rządowi lub organowi państwa trzeciego, powinno być ustalane indywidualnie dla każdego przypadku, z należytym uwzględnieniem takich elementów jak cechy danego podmiotu oraz środowisko prawne i gospodarcze przeważające w państwie trzecim, w którym podmiot ten prowadzi działalność, w tym roli rządu w gospodarce tego państwa.

(24)Działanie polegające na reprezentacji interesów powinno wchodzić w zakres niniejszej dyrektywy, jeżeli jest prowadzone w imieniu podmiotu z państwa trzeciego. Oznacza to, że powinno ono obejmować usługi reprezentacji interesów świadczone na rzecz podmiotów z państw trzecich. Ponadto, ponieważ rząd państwa trzeciego może zlecać podmiotom, których działania można mu przypisać, prowadzenie działań polegających na reprezentacji interesów, które to działania mają charakter gospodarczy, a tym samym są porównywalne z usługą reprezentacji interesów, zakres dyrektywy powinien obejmować również takie działania. Może on zatem obejmować także reprezentację interesów przez podmioty z państwa trzeciego w wymiarze wewnętrznym. Zakres niniejszej dyrektywy powinien obejmować działania polegające na reprezentacji interesów prowadzone w imieniu podmiotów z państwa trzeciego i skierowane do osób fizycznych lub prawnych lub prowadzone lub upublicznione w jednym lub kilku państwach członkowskich.

(25)Zakres niniejszej dyrektywy nie powinien obejmować działań popierających interesy państwa trzeciego ani działań zbieżnych z tymi interesami, ale niepowiązanych z tym państwem trzecim. Obejmuje to działania stanowiące przejaw wolności wypowiedzi oraz wolności przekazywania i otrzymywania informacji i idei lub przejaw wolności akademickiej, takie jak działalność prowadzona przez osoby fizyczne działające we własnym imieniu lub dziennikarzy pracujących dla mediów państwa trzeciego, gdy ich działań nie można przypisać państwu trzeciemu lub gdy działania te nie kwalifikują się jako reprezentacja interesów w rozumieniu niniejszej dyrektywy. Świadczenie usług medialnych zdefiniowanych w art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXXX/XXXX4 oraz świadczenie audiowizualnych usług medialnych zdefiniowanych w art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE5 nie będzie objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy. Zakres ten będzie jednak obejmował działania polegające na reprezentacji interesów prowadzone przez dostawców usług medialnych w imieniu podmiotów z państw trzecich w rozumieniu niniejszej dyrektywy.

__________________

4 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXXX/XXXX z dnia XXXX ustanawiające wspólne ramy dla usług medialnych na rynku wewnętrznym („europejski akt o wolności mediów”) i zmieniające dyrektywę 2010/13/UE (Dz.U. L XX z XX.XX.XXXX, s. XX, ELI: XXX).

5 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2010/13/oj).

(26)Do celów usług reprezentacji interesów świadczonych na rzecz podmiotu z państwa trzeciego wszelkie świadczenia otrzymane w zamian za daną usługę reprezentacji interesów należy uznać za wynagrodzenie na potrzeby niniejszej dyrektywy. Może to obejmować wkłady finansowe, takie jak pożyczki, zastrzyk kapitałowy, umorzenie długu, zachęty podatkowe lub zwolnienie podatkowe, otrzymane z tytułu działań polegających na reprezentacji interesów. Wynagrodzenie może obejmować również świadczenia rzeczowe, takie jak udostępnienie, budowa i utrzymanie pomieszczeń biurowych w zamian za świadczenie usługi reprezentacji interesów. W takich sytuacjach dostawca usług reprezentacji interesów byłby odpowiedzialny za oszacowanie wartości otrzymanego świadczenia, np. za pomocą kursu rynkowego.

(27)Trybunał orzekł, że podstawowym kryterium odpłatności jest istnienie wynagrodzenia za dane usługi. Wkładów w podstawowe finansowanie organizacji ani podobnego wsparcia finansowego, na przykład w ramach programu dotacji darczyńców z państwa trzeciego, nie należy uznawać za wynagrodzenie za usługę reprezentacji interesów, jeżeli nie są one związane z działaniem polegającym na reprezentacji interesów, tj. w przypadku gdy podmiot otrzymałby takie finansowanie niezależnie od tego, czy prowadzi konkretne działania polegające na reprezentacji interesów.

(28)Aby zapewnić kompleksowy i przejrzysty przegląd kwot przeznaczonych na działanie polegające na reprezentacji interesów jako całość, kwoty roczne powinny, do celów niniejszej dyrektywy, obejmować całkowite wynagrodzenie roczne otrzymane od podmiotu z państwa trzeciego za świadczenie usługi reprezentacji interesów, a w przypadku braku wynagrodzenia – oszacowanie rocznych kosztów związanych z prowadzonym działaniem polegającym na reprezentacji interesów. Z tych samych powodów kwoty te powinny obejmować koszty podwykonawców i działań pomocniczych.

(29)Podwykonawcy mogą kwalifikować się jako podmiot prowadzący reprezentację interesów w imieniu podmiotów z państw trzecich, a zatem wchodzą w zakres obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie. Aby ograniczyć obciążenie administracyjne i uniknąć podwójnego liczenia wynagrodzenia, jak również zapewnić informacje w całym łańcuchu umów, podmioty prowadzące działania polegające na reprezentacji interesów powinny zapewnić, aby ich ustalenia umowne z podwykonawcami zawierały informację, że dane działanie polegające na reprezentacji interesów jest prowadzone w imieniu podmiotu z państwa trzeciego, a także obowiązek przekazywania tych informacji w przypadkach, gdy działanie jest zlecane dalszym podwykonawcom. Na tej podstawie podwykonawcy powinni być zwolnieni z obowiązku rejestracji i prowadzenia dokumentacji oraz, w stosownych przypadkach, wyznaczenia przedstawiciela prawnego, określonego w niniejszej dyrektywie.

(30)Aby ułatwić spełnienie wymogów dotyczących rejestracji określonych w niniejszej dyrektywie, dostawcy usług reprezentacji interesów powinni być uprawnieni do tego, by zwrócić się do podmiotu, w imieniu którego świadczona jest usługa, o złożenie oświadczenia, czy jest on podmiotem z państwa trzeciego. Podmioty świadczące usługi reprezentacji interesów powinny jak najlepiej korzystać z tego prawa w celu dokonania świadomego wyboru umożliwiającego im pełne spełnienie wymogów określonych w niniejszej dyrektywie podczas prowadzenia działalności.

(31)Aby wspierać rozliczalność oraz propagować świadomość interesów państw trzecich, które reprezentują, należy zobowiązać podmioty prowadzące działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu podmiotu z państwa trzeciego do prowadzenia pewnej dokumentacji. Dokumentacja ta powinna obejmować opis celu działania polegającego na reprezentacji interesów, w szczególności procesu decyzyjnego, na który działanie to ma wpłynąć, oraz rezultatu, którego osiągnięciu ma ono służyć. Dokumentacja powinna także zawierać informacje o tożsamości podmiotu z państwa trzeciego, co w przypadkach, gdy podmiot ten jest osobą fizyczną, należy rozumieć jako imię i nazwisko osoby fizycznej. Dokumentacja ta powinna również zawierać kopie umów i kluczowych wymian informacji niezbędnych do zrozumienia charakteru, celu i ustaleń finansowych związanych z działaniem polegającym na reprezentacji interesów, a także informacje lub materiały stanowiące kluczowy element takiego działania, takie jak stanowiska udostępniane urzędnikom publicznym.

(32)Podmioty prowadzące działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu państw trzecich nie powinny być zobowiązane do przechowywania danych osobowych zawartych w tej dokumentacji dłużej niż jest to konieczne do zapewnienia organom nadzorczym możliwości wykonywania ich zadań w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów. Wszelką taką dokumentację należy przechowywać wystarczająco długo, aby umożliwić organom nadzorczym uzyskanie w uzasadnionych przypadkach dokumentacji prowadzonej na temat podmiotu z państwa trzeciego oraz działania polegającego na reprezentacji interesów, a także rocznej dokumentacji zbiorczej.

(33)Aby umożliwić skuteczny nadzór, podmioty prowadzące działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu podmiotu z państwa trzeciego, które nie mają siedziby w Unii, powinny być zobowiązane do wyznaczenia przedstawiciela prawnego mającego siedzibę w Unii oraz zapewnienia, aby ich wyznaczony przedstawiciel prawny dysponował uprawnieniami i zasobami niezbędnymi do współpracy z odpowiednimi organami.

(34)Aby zapewnić zharmonizowane wymogi dotyczące przejrzystości na całym rynku wewnętrznym, należy zobowiązać podmioty prowadzące działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu podmiotu z państwa trzeciego do rejestracji w miejscu prowadzenia działalności w rejestrach krajowych. Kolejne aktualizacje istniejącej rejestracji powinny również odbywać się w tym rejestrze krajowym. Rejestry te powinny być tworzone, obsługiwane i utrzymywane przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie mają możliwość korzystania z istniejących rejestrów krajowych do celów niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że spełnione są wymogi niniejszej dyrektywy. W celu poszanowania krajowych podziałów kompetencji państwa członkowskie powinny być uprawnione do utworzenia więcej niż jednego takiego rejestru. W takich przypadkach państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy wskazujące, w którym rejestrze krajowym powinny zarejestrować się podmioty prowadzące działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu państw trzecich. Rejestry działań związanych z przetwarzaniem danych osobowych w rejestrach krajowych nie powinny być przechowywane dłużej niż jest to konieczne do monitorowania zgodności z prawem dostępu do danych osobowych, a zatem powinny być ograniczone do roku.

(35)Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/17246 informacje na temat obowiązków i formalności rejestracyjnych ustanowionych w niniejszej dyrektywie są dostępne za pośrednictwem jednolitego portalu cyfrowego, który za pomocą portalu internetowego „Your Europe” tworzy punkt kompleksowej obsługi, zapewniający przedsiębiorstwom i obywatelom informacje na temat przepisów i procedur na jednolitym rynku, na wszystkich szczeblach sprawowania rządów oraz bezpośredni, scentralizowany i odpowiednio ukierunkowany dostęp do usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także do szerokiego zakresu w pełni zdigitalizowanych procedur administracyjnych. Ponadto procedura rejestracji odbywa się w całości przez internet i zorganizowano ją zgodnie z zasadą jednorazowości, aby ułatwić ponowne wykorzystanie danych.

__________________

6 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 z dnia 2 października 2018 r. w sprawie utworzenia jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2018/1724/oj)

(36)W przypadku gdy podmiot prowadzący działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu podmiotu z państwa trzeciego ma siedzibę w kilku państwach członkowskich, rejestracja powinna mieć miejsce wyłącznie w państwie członkowskim, w którym podmiot ma główne miejsce prowadzenia działalności. Przez główne miejsce prowadzenia działalności podmiotu należy rozumieć miejsce, w którym znajduje się siedziba zarządu lub siedziba statutowa podmiotu, w której prowadzona jest główna działalność gospodarcza i sprawowana jest kontrola operacyjna.

(37)Informacje, które mają być zawarte we wniosku o rejestrację do celów niniejszej dyrektywy, powinny ograniczać się do tego, co jest konieczne do zapewnienia przejrzystości działań polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w imieniu państw trzecich oraz do skutecznego egzekwowania przepisów niniejszej dyrektywy. Informacje takie powinny obejmować dane dotyczące samego podmiotu prowadzącego działanie polegające na reprezentacji interesów, państwa trzeciego, w imieniu którego prowadzone jest to działanie, tożsamości podwykonawców określonych w niniejszej dyrektywie prowadzących działania polegające na reprezentacji interesów oraz informacje dotyczące konkretnego prowadzonego działania polegającego na reprezentacji interesów. W stosownych przypadkach informacje te powinny także obejmować odniesienie do dostawców usług medialnych lub platform internetowych, na których umieszcza się reklamy w ramach działania polegającego na reprezentacji interesów. Rejestracja nie powinna obejmować informacji na temat kwot lub pochodzenia takiego otrzymanego wsparcia finansowego, które nie ma związku z działaniem polegającym na reprezentacji interesów.

(38)Z myślą o zapewnieniu, aby informacje przekazywane do celów rejestracji nadal umożliwiały organom odpowiedzialnym za rejestry krajowe poprawną i precyzyjną identyfikację państw trzecich, w imieniu których odbywa się reprezentacja interesów, oraz kwot przeznaczanych na te działania, Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych dostosowujących standardowy zestaw informacji.

(39)Podmioty prowadzące działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu państw trzecich zarejestrowane w rejestrze krajowym powinny co najmniej raz w roku aktualizować informacje w tym rejestrze. Biorąc jednak pod uwagę znaczenie poprawności informacji przechowywanych w takich rejestrach krajowych dla stosowania dyrektywy i związanego z nią nadzoru, wszelkie zmiany lub uzupełnienia danych kontaktowych zarejestrowanego podmiotu należy wprowadzać szybciej, a w każdym razie w rozsądnym terminie.

(41)Podmioty prowadzące działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu państw trzecich powinny być w stanie wykazać, że spełniły wymogi rejestracji. Po rejestracji podmiot powinien otrzymać kopię informacji zawartych w rejestrze krajowym oraz niepowtarzalny europejski numer reprezentacji interesów („EIRN”). EIRN powinien służyć jako środek ułatwiający identyfikację w całej Unii podmiotów zarejestrowanych zgodnie z niniejszą dyrektywą. Struktura EIRN powinna zatem umożliwiać identyfikację państwa członkowskiego rejestracji i konkretnego rejestru krajowego, w którym dokonano rejestracji. Wybór kodu identyfikującego rejestr krajowy, w którym dokonano rejestracji, powinien wydawać się logiczny dla osób zaznajomionych z organizacją danego państwa członkowskiego.

(42)Zarejestrowane podmioty po zarejestrowaniu się w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę, nie powinny być zobowiązane do rejestracji w innych państwach członkowskich, również w przypadku rozpoczęcia w nich działania polegającego na reprezentacji interesów. Aby jednak ułatwić urzędnikom publicznym dostęp do informacji o podmiotach prowadzących działania polegające na reprezentacji interesów, z którymi to podmiotami urzędnicy ci mogą mieć do czynienia, inne państwa członkowskie, w których będą prowadzone takie działania, powinny zawrzeć we własnych rejestrach krajowych nazwy zarejestrowanych podmiotów, ich EIRN oraz link do publicznie dostępnych informacji zawartych w krajowym rejestrze, w którym dokonano rejestracji.

(43)W celu zapewnienia przestrzegania wymogu rejestracji organy nadzorcze – w przypadku gdy dysponują wiarygodnymi informacjami o braku rejestracji podmiotu, na przykład na podstawie zgłoszenia dokonanego przez sygnalistę – powinny mieć możliwość zwrócenia się do danego podmiotu o przekazanie informacji absolutnie niezbędnych do ustalenia, czy jest on objęty zakresem stosowania niniejszej dyrektywy. Informacje takie zazwyczaj nie powinny wykraczać poza informacje bezpośrednio pozwalające wykazać, czy powyższy podmiot jest objęty zakresem stosowania niniejszej dyrektywy. Mogą one obejmować informacje w rodzaju tych objętych obowiązkiem prowadzenia dokumentacji, w tym wszelkie otrzymane oświadczenia dotyczące tego, czy podmiot, w imieniu którego świadczona jest usługa reprezentacji interesów, jest podmiotem z państwa trzeciego. W miarę możliwości wniosek powinien ograniczać się do informacji, które powinny znajdować się w posiadaniu danego podmiotu. Co więcej, organy nadzorcze – w przypadku gdy dysponują wiarygodnymi informacjami na temat ewentualnego nieprzestrzegania obowiązków wynikających z rejestracji – powinny mieć możliwość zwrócenia się do podmiotu o dostarczenie informacji niezbędnych do zbadania takiego ewentualnego nieprzestrzegania obowiązków. Informacje takie zazwyczaj nie powinny wykraczać poza informacje bezpośrednio pozwalające wykazać kompletność lub poprawność informacji przekazanych w ramach wymogu rejestracji i aktualizacji. W miarę możliwości wniosek powinien ograniczać się do informacji, które powinny znajdować się w posiadaniu danego zarejestrowanego podmiotu. Wszelkie takie wnioski powinny zawierać uzasadnienie, określenie żądanych informacji oraz powody, dla których są one istotne, a także informacje na temat dostępnych procedur kontroli sądowej. Takie wnioski powinny pozostawać bez uszczerbku dla uprawnień organów krajowych do prowadzenia dochodzeń w sprawie wszelkich zachowań, które mogą stanowić czyn zabroniony zgodnie z prawem krajowym i prawem Unii.

(44)Demokratyczna rozliczalność jest filarem prawidłowo funkcjonującej demokracji. Zapewniając obywatelom dostęp do informacji na temat podmiotów działających na rynku wewnętrznym prowadzących działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu państw trzecich, a także na temat podmiotów z państw trzecich, które reprezentują, niniejsza dyrektywa umożliwia obywatelom i innym zainteresowanym stronom korzystanie z ich demokratycznych praw i obowiązków, w tym ich zdolności do sprawowania kontroli demokratycznej przy pełnej wiedzy na temat tego, czyim interesom służą działania polegające na reprezentacji interesów, z którymi to działaniami mogą mieć do czynienia obywatele i inne zainteresowane strony lub wybrani przez nich przedstawiciele. Kontrola publiczna sprawowana przez obywateli i zainteresowane strony w kwestiach mających wpływ na sferę demokratyczną stanowi wsparcie dla demokratycznych mechanizmów kontroli i równowagi. Demokratyczna rozliczalność przyczynia się także do wzmocnienia pozycji obywateli, umożliwiając im wyrażanie i dokonywanie demokratycznych wyborów, w tym podczas głosowania. Obywatele, jako wyborcy, sami są ważnymi decydentami i z tego względu mogą być calem określonych usług reprezentacji interesów.

(45)Aby zapewnić proporcjonalność, w przypadku publicznego udostępniania danych osobowych należy ograniczyć te dane do danych absolutnie niezbędnych do celów informowania obywateli, ich przedstawicieli i innych zainteresowanych stron o działaniach polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w imieniu państw trzecich. Ponadto informacje o zadeklarowanych kwotach rocznych należy udostępniać publicznie przy użyciu bardziej ogólnych zakresów niż te stosowane do przekazywania informacji do rejestrów krajowych, aby zapewnić poziom szczegółowości niezbędny do informowania obywateli, ich przedstawicieli i innych zainteresowanych stron. Informacje mające znaczenie wyłącznie dla organów nadzorczych, takie jak dane kontaktowe osób odpowiedzialnych za zarejestrowany podmiot, nie powinny być udostępniane publicznie.

(47)W celu zapewnienia ochrony osób fizycznych, które przez publikację konkretnych informacji mogą być narażone na naruszenie ich praw podstawowych, uwzględniając działania odwetowe wobec osób fizycznych pracujących dla zarejestrowanego podmiotu działającego w państwie trzecim, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby organy nadzorcze mogły na wniosek ograniczyć publikację całości lub części informacji wprowadzonych do rejestru krajowego. Zarejestrowany podmiot powinien wykazać, że biorąc pod uwagę wszystkie stosowne okoliczności danej sprawy, publikacja powinna być ograniczona ze względu na prawnie uzasadnione interesy, takie jak poważne ryzyko, że publikacja naraziłaby osobę fizyczną na naruszenie jej praw podstawowych, w szczególności praw chronionych na mocy art. 1 (Prawo do godności człowieka), art. 2 (Prawo do życia), art. 3 (Prawo człowieka do integralności), art. 4 (Zakaz tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania) lub art. 6 (Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego) Karty, takie jak naruszenie polegające na uprowadzeniu, szantażu, wymuszeniu, nękaniu, przemocy lub zastraszaniu, lub takie interesy jak tajemnice przedsiębiorstwa. W analizie należy uwzględnić ryzyko dla integralności cielesnej pracowników zarejestrowanego podmiotu lub osób pracujących dla zarejestrowanego podmiotu lub z nim powiązanych. Prawnie uzasadnione interesy powinny również obejmować ryzyko dla osób fizycznych, które czerpią korzyści z działalności zarejestrowanego podmiotu. W każdej decyzji organu nadzorczego należy uwzględniać cele niniejszej dyrektywy i decyzja ta powinna podlegać procedurom kontroli sądowej w państwie członkowskim rejestracji. Decyzje organu nadzorczego i, w stosownych przypadkach, organów sądowych, powinny być podejmowane niezwłocznie. Aby umożliwić społeczeństwu uzyskanie informacji, że zarejestrowany podmiot spełnił wymóg rejestracji ustanowiony w niniejszej dyrektywie, w przypadku przyznania ograniczenia publikacji pole danych w rejestrze krajowym należy zastąpić wzmianką, że publikację ograniczono ze względu na prawnie uzasadniony interes.

(50)Aby zapobiec stygmatyzacji zarejestrowanego podmiotu, dane udostępniane publicznie należy przedstawiać w sposób rzeczowy i neutralny. Ponadto, podczas wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszej dyrektywy, właściwe organy krajowe powinny zapewnić, aby z samego faktu, że dany podmiot jest zarejestrowanym podmiotem, nie wynikały żadne negatywne konsekwencje. W szczególności publikacja nie powinna być przedstawiana wraz z oświadczeniami lub postanowieniami ani nie powinny towarzyszyć jej oświadczenia lub postanowienia, które mogłyby stworzyć atmosferę nieufności wobec zarejestrowanych podmiotów, mogącą zniechęcać osoby fizyczne lub prawne z państw członkowskich lub państw trzecich do relacji z takimi podmiotami lub udzielania im wsparcia finansowego. Przykłady takich działań stygmatyzujących obejmują negatywne oznaczanie zarejestrowanych podmiotów lub składanie dyskredytujących oświadczeń mających na celu podważenie wiarygodności i legalności zarejestrowanych podmiotów przez sugerowanie, że zarejestrowane podmioty dążą do bezprawnego wpływania na procesy demokratyczne.

(51)W przypadku gdy państwo trzecie wydaje szczególnie wysokie kwoty na reprezentację interesów lub gdy podmiot otrzymuje szczególnie wysokie kwoty wynagrodzenia od co najmniej jednego podmiotu z państwa trzeciego, istnieje zwiększone prawdopodobieństwo, że prowadzone działania polegające na reprezentacji interesów skutecznie wpływałyby na decyzje polityczne państwa członkowskiego lub całej Unii. W takich przypadkach organy nadzorcze powinny mieć możliwość zwracania się o dodatkowe informacje do podmiotów prowadzących działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu takich państw trzecich, aby sprawować ściślejszą kontrolę.

(52)Aby zapewnić proporcjonalny nadzór związany z niniejszą dyrektywą, należy umożliwić organom nadzorczym zwrócenie się do podmiotu prowadzącego działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu podmiotów z państw trzecich o przekazanie dokumentacji niezbędnej do zbadania ewentualnej niezgodności z wymogiem rejestracji określonym w niniejszej dyrektywie. W tym celu organy nadzorcze powinny mieć możliwość działania z własnej inicjatywy lub na podstawie zgłoszenia dokonanego przez sygnalistę lub organ nadzorczy innego państwa członkowskiego.

(53)Organy nadzorcze powinny współpracować zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym. Taka współpraca powinna ułatwiać szybką i bezpieczną wymianę informacji. Do celów wykonywania swoich zadań w zakresie nadzoru organy nadzorcze powinny mieć możliwość zwrócenia się do organu nadzorczego w państwie członkowskim rejestracji z wnioskiem o informacje zawarte w rejestracji, w tym o informacje, które nie są udostępniane publicznie, oraz w określonych przypadkach o dokumentację prowadzoną przez dany podmiot, a także przeprowadzone analizy. Organy nadzorcze i Komisja powinny współpracować w celu zapewnienia wdrożenia dyrektywy. Aby lepiej zrozumieć zakres i podział ogółu działań polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w imieniu państw trzecich w Unii, Komisja powinna mieć możliwość zwrócenia się do organów nadzorczych z wnioskiem o dane zagregowane oparte na informacjach przekazanych w ramach rejestracji przez podmioty zajmujące się reprezentacją interesów w imieniu podmiotów z państw trzecich. W celu kompleksowego monitorowania warunków i elementów działań polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w imieniu państw trzecich w Unii, takie dane zagregowane mogą obejmować informacje, które nie są publicznie dostępne w rejestrach, w tym dane osobowe, w zakresie niezbędnym do zapewnienia skutecznego monitorowania.

(54)Aby jeszcze bardziej ograniczyć obciążenie administracyjne, współpraca administracyjna i wymiana informacji między organami krajowymi, a także z organami nadzorczymi i Komisją odbywa się za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („system IMI”) ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/20127 na potrzeby współpracy administracyjnej między właściwymi organami państw członkowskich w obszarach polityki związanych z jednolitym rynkiem. Należy zapewnić interoperacyjność systemu IMI i rejestrów krajowych zgodnie z europejskimi ramami interoperacyjności.

__________________

7 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym i uchylające decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2012/1024/oj).

(55)Do celów wspierania Komisji w wykonywaniu jej zadania polegającego na zapewnieniu skutecznej współpracy między właściwymi organami krajowymi oraz pełnego i skutecznego wdrożenia niniejszej dyrektywy należy ustanowić grupę doradczą. W skład grupy doradczej powinni wchodzić przedstawiciele organów nadzorczych każdego państwa członkowskiego. Grupa doradcza powinna doradzać w sprawie wdrażania dyrektywy, w tym w sprawie wymogu unikania negatywnych skutków wynikających z samego faktu, że dany podmiot jest zarejestrowany zgodnie z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie. Grupa ta powinna przyjmować opinie, zalecenia lub sprawozdania, które właściwe organy krajowe wyznaczone przez państwa członkowskie powinny podawać do wiadomości publicznej. W celu zapewnienia pewności prawa podmiotom, które mogą wchodzić w zakres stosowania dyrektywy, grupa doradcza powinna w szczególności doradzać Komisji w sprawie ewentualnych wytycznych dotyczących zakresu dyrektywy, pojęcia podmiotu z państwa trzeciego oraz działań, których celem lub skutkiem jest obejście obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie. W stosownych przypadkach należy zapewnić współpracę z europejską siecią antykorupcyjną.

(58)Należy zakazać świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, w szczególności wymogów rejestracji. Takie działania obejmują ukryte wynagrodzenie za usługi reprezentacji, zakładanie przedsiębiorstw w celu zatajania powiązań z rządami państw trzecich lub sztuczne rozdzielanie działalności między wiele podmiotów, by nie przekroczyć progów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.

(59)Aby zniechęcać do nieprzestrzegania wymogów niniejszej dyrektywy oraz nakładać za to sankcje, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby wszelkim naruszeniom obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie towarzyszyły skuteczne, proporcjonalne i odstraszające administracyjne kary pieniężne. Sankcje nie powinny mieć charakteru karnego. W ramach sankcji należy wziąć pod uwagę charakter, powtarzalność i czas trwania naruszenia w świetle interesu publicznego, zakres i rodzaj prowadzonej działalności, jak również możliwości ekonomiczne podmiotu prowadzącego działania polegające na reprezentacji interesów. Sankcje powinny być w każdym indywidualnym przypadku skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, nakładane z należytym poszanowaniem praw podstawowych, w tym wolności wypowiedzi, zrzeszania się, wolności akademickiej oraz wolności badań naukowych, zabezpieczeń i dostępu do skutecznych środków prawnych, w tym prawa do bycia wysłuchanym. Sankcje powinny być poprzedzone uprzednim wydaniem ostrzeżenia przez organ nadzorczy, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie naruszenie stanowi naruszenie zakazu obchodzenia prawa.

(60)W celu zmiany progów wymaganych do wnioskowania o dodatkowe informacje oraz zmiany wykazu informacji, które należy podawać przy składaniu wniosku o rejestrację, oraz zmiany wykazu informacji, które mają być zawarte w sprawozdaniach publikowanych przez państwa członkowskie, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa9. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

__________________

9 Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/agree_interinstit/2016/512/oj

(63)W szczególności system na poziomie Unii umożliwia wspieranie właściwych organów krajowych w wykonywaniu funkcji nadzorczych, a innych zainteresowanych stron – w pełnieniu roli w procesie demokratycznym – oraz zwiększanie ogólnej odporności demokracji w Unii na ingerencję ze strony państw trzecich. Zajęcie się na szczeblu Unii przejrzystością działań polegających na reprezentacji interesów prowadzonych w imieniu państw trzecich w celu wywierania wpływu stanowi wartość dodaną, ponieważ prawdopodobny transgraniczny charakter takich działań wymaga skoordynowanego podejścia na wielu poziomach i w wielu sektorach. Dzięki współpracy i wymianie informacji państwa członkowskie są w stanie lepiej zrozumieć skalę zjawiska, co pomaga uniknąć sytuacji, w której państwa trzecie są w stanie wykorzystać różnice regulacyjne lub luki prawne.

(64)Podczas wdrażania niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny dążyć do zminimalizowania obciążenia administracyjnego dla zainteresowanych podmiotów, w szczególności mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE10.

__________________

10 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 17, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2013/34/oj).

(65)Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/67911 i (UE) 2018/172512 mają zastosowanie do przetwarzania danych osobowych w kontekście niniejszej dyrektywy, w tym do przetwarzania danych osobowych do celów prowadzenia rejestru krajowego lub rejestrów krajowych podmiotów prowadzących działania polegające na reprezentacji interesów w imieniu podmiotów z państwa trzeciego, do dostępu do danych osobowych zawartych w takim rejestrze krajowym lub rejestrach krajowych oraz do wymiany danych osobowych w kontekście współpracy administracyjnej i wzajemnej pomocy między państwami członkowskimi na podstawie niniejszej dyrektywy, w tym korzystania z systemu IMI, oraz prowadzenia dokumentacji zgodnie z obowiązkami w zakresie prowadzenia dokumentacji określonymi w niniejszej dyrektywie. Wszelkie przetwarzanie danych osobowych do takich celów powinno być m.in. zgodne z zasadami minimalizacji danych, poprawności danych i ograniczenia ich przechowywania oraz powinno spełniać wymogi integralności i poufności danych. Państwa członkowskie powinny ustanowić środki zapewniające zgodne z prawem i bezpieczne przetwarzanie danych osobowych zawartych w ich rejestrze krajowym lub rejestrach krajowych zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych.

__________________

11 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2016/679/oj).

12 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2018/1725/oj).

(69)Zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1725 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię dnia XXXX15,

__________________

Przedmiot i cel

W niniejszej dyrektywie ustanawia się zharmonizowane wymogi w odniesieniu do działalności gospodarczej polegającej na reprezentacji interesów w imieniu podmiotu z państwa trzeciego, które mają służyć poprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego dzięki osiągnięciu wspólnego poziomu przejrzystości w całej Unii.

Celem niniejszej dyrektywy jest osiągnięcie tej przejrzystości w taki sposób, aby uniknąć tworzenia atmosfery nieufności, która mogłaby zniechęcać osoby fizyczne lub prawne z państw członkowskich lub państw trzecich do relacji z podmiotami prowadzącymi reprezentację interesów w imieniu podmiotu z państwa trzeciego lub udzielania wsparcia finansowego takim podmiotom.

1)„działanie polegające na reprezentacji interesów” oznacza działanie prowadzone w celu wywierania wpływu na rozwój, kształtowanie lub wdrażanie polityki lub prawodawstwa bądź na publiczne procesy decyzyjne w Unii, które to działanie można w szczególności wykonywać przez organizowanie spotkań, konferencji lub wydarzeń lub udział w nich, przyczynianie się do konsultacji lub wysłuchań parlamentarnych lub udział w nich, organizowanie kampanii komunikacyjnych lub reklamowych, organizowanie sieci i inicjatyw oddolnych, przygotowywanie dokumentów programowych, stanowisk, zmian legislacyjnych, badań opinii publicznej, sondaży lub listów otwartych lub działania w kontekście badań i edukacji, jeżeli prowadzi się je konkretnie w tym celu;

2)„usługa reprezentacji interesów” oznacza działanie polegające na reprezentacji interesów prowadzone zwykle za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

4)„podmiot z państwa trzeciego” oznacza:

b)podmiot publiczny lub prywatny, którego działania można przypisać podmiotowi, o którym mowa w lit. a), z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności;

a)całkowite roczne wynagrodzenie otrzymane od podmiotu z państwa trzeciego za świadczenie usługi reprezentacji interesów, składające się, w przypadku gdy wynagrodzenie jest niepieniężne, z jego szacunkowej wartości; lub

9)„organ odpowiedzialny za rejestr krajowy” oznacza organ lub podmiot publiczny odpowiedzialny za prowadzenie rejestru krajowego, o którym mowa w art. 9, oraz za przetwarzanie wniosków o rejestrację złożonych na podstawie niniejszej dyrektywy;

a)świadczenie usługi reprezentacji interesów na rzecz podmiotu z państwa trzeciego;

b)działanie polegające na reprezentacji interesów prowadzone przez podmiot z państwa trzeciego, o którym mowa w art. 2 pkt 4 lit. b), które jest powiązane z działalnością o charakterze gospodarczym lub ją zastępuje, a tym samym jest porównywalne z usługą reprezentacji interesów, o której mowa w lit. a) niniejszego ustępu.

a)działań prowadzonych bezpośrednio przez podmiot z państwa trzeciego, o którym to podmiocie mowa w art. 2 pkt 4 lit. a), związanych z wykonywaniem władzy publicznej, w tym działań związanych z utrzymywaniem stosunków dyplomatycznych lub konsularnych między państwami lub organizacjami międzynarodowymi;

(i)doradztwa na rzecz podmiotu z państwa trzeciego celem wsparcia go w zapewnieniu zgodności jego działalności z obowiązującymi wymogami prawnymi;

(ii)reprezentowania podmiotów z państw trzecich w związku z postępowaniem pojednawczym lub mediacyjnym mającym na celu uniknięcie skierowania sporu do organu sądowego lub administracyjnego lub uniknięcie rozstrzygania sporu przez taki organ;

(iii)reprezentowania podmiotów z państw trzecich w postępowaniach sądowych;

Państwa członkowskie nie utrzymują ani nie wprowadzają, w odniesieniu do działań polegających na reprezentacji interesów objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, przepisów odbiegających od przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie, w tym przepisów surowszych ani łagodniejszych, w celu zapewnienia innego poziomu przejrzystości tych działań.

Państwa członkowskie zapewniają, aby dostawcy usługi reprezentacji interesów mieli możliwość wymagania od podmiotu, w imieniu którego świadczona jest usługa, złożenia oświadczenia, czy jest on podmiotem z państwa trzeciego.

1.Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 1, zawierały w ustaleniach umownych z podwykonawcami informację o tym, że dane działanie polegające na reprezentacji interesów wchodzi w zakres art. 3 ust. 1, a także obowiązek przekazywania takiej informacji wszelkim dalszym podwykonawcom. Podwykonawcy, którzy zostali w ten sposób poinformowani, nie muszą spełniać wymogów art. 7, art. 8, art. 10 i art. 11 w odniesieniu do działania polegającego na reprezentacji interesów prowadzonego na podstawie umowy zawierającej taką informację.

2.Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy podwykonawca zleca podwykonawstwo usługi reprezentacji interesów, informował on głównego wykonawcę lub, w stosownych przypadkach, podwykonawcę, od którego otrzymał zamówienie na prowadzenie działania polegającego na reprezentacji interesów, o tym, że działanie to zlecono dalej podwykonawcom, oraz zapewniał, by ustalenia umowne zawierały informację, że działanie to wchodzi w zakres art. 3 ust. 1.

3.Państwa członkowskie zapewniają, aby podwykonawca dostarczał głównemu wykonawcy lub, w stosownych przypadkach, podwykonawcy informacje niezbędne do spełnienia wymogów art. 10.

Artykuł 7

Prowadzenie dokumentacji

3.Państwa członkowskie zapewniają, aby podmiot reprezentowany mógł pociągnąć reprezentującego go przedstawiciela prawnego do odpowiedzialności za niewypełnienie obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla powództw w sprawie odpowiedzialności i postępowań sądowych, które mogą zostać wszczęte przeciwko temu podmiotowi. Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 1, zapewniły swoim przedstawicielom prawnym niezbędne uprawnienia i wystarczające zasoby w celu zagwarantowania skutecznej i terminowej współpracy z właściwymi organami państw członkowskich oraz zapewnienia przestrzegania ich decyzji.

2.Rejestr krajowy lub, w stosownych przypadkach, rejestry krajowe są prowadzone przez organy odpowiedzialne za rejestry krajowe. W odniesieniu do przetwarzania danych osobowych organy te działają jako administratorzy w rozumieniu art. 4 pkt 7 rozporządzenia (UE) 2016/679.

Państwa członkowskie zapewniają, aby podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1, mający siedzibę na ich terytorium, zarejestrował się w rejestrze krajowym najpóźniej w momencie rozpoczęcia działań polegających na reprezentacji interesów.

3.Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1, nie ma siedziby w Unii, rejestruje się w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę jego przedstawiciel prawny wyznaczony zgodnie z art. 8, a w przypadku braku siedziby – w państwie, w którym posiada stały adres lub w którym zazwyczaj przebywa.

4.Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów rejestracji podmiot był zobowiązany do przedłożenia wyłącznie informacji określonych w załączniku I.

a)w rozsądnym terminie – zmiany lub uzupełnienia danych przekazanych zgodnie z pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 1 lit. f) ppkt (i) i (ii) załącznika I;

Wskazany organ rozpatruje ten wniosek w terminie pięciu dni roboczych i usuwa zarejestrowany podmiot z rejestru krajowego, jeżeli uzna, że podmiot ten nie kwalifikuje się już jako podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1, lub, w stosownych przypadkach, że podmiot ten nie powinien już figurować w rejestrze, za który organ ten jest odpowiedzialny. Decyzja organu odpowiedzialnego za odpowiedni rejestr krajowy podlega administracyjnym i sądowym środkom ochrony prawnej w państwie członkowskim rejestracji.

8.Państwa członkowskie zapewniają, aby rejestracja, aktualizacje, składanie wniosków o usunięcie z rejestru oraz składanie wniosków na podstawie art. 12 ust. 3 mogły odbywać się drogą elektroniczną i były bezpłatne.

2.Jeżeli informacje przekazane do celów rejestracji są niekompletne lub zawierają oczywiste błędy, organ odpowiedzialny za rejestr krajowy zwraca się do podmiotu o uzupełnienie lub skorygowanie wniosku. W ciągu pięciu dni roboczych od otrzymania odpowiedzi od danego podmiotu organ odpowiedzialny za rejestr krajowy wprowadza odpowiedni wpis do swojego rejestru krajowego lub odmawia dokonania takiego wpisu i informuje dany podmiot, dlaczego wniosek pozostaje niekompletny lub zawiera ewidentnie nieprawidłowe informacje.

3.Po wpisie do rejestru krajowego zarejestrowany podmiot niezwłocznie, a najpóźniej w ciągu pięciu dni roboczych, otrzymuje od organu odpowiedzialnego za rejestr krajowy potwierdzenie dokonania rejestracji i otrzymuje niepowtarzalny EIRN oraz cyfrową kopię informacji zawartych w rejestrze krajowym. Format EIRN określono w załączniku II.

4.Państwa członkowskie zapewniają, aby organ państwa członkowskiego rejestracji odpowiedzialny za rejestr krajowy powiadamiał organy krajowe państw członkowskich wskazanych w ramach rejestracji zgodnie z pkt 2 lit. e) załącznika I, wyznaczone na podstawie art. 15 ust. 1, o każdej nowej rejestracji niezwłocznie, a najpóźniej w terminie pięciu dni od wpisania do rejestru krajowego. Takiego powiadomienia dokonuje się również w przypadku, gdy zgodnie z art. 10 ust. 6 zarejestrowany podmiot zgłosi zmianę lub uzupełnienie informacji, o których mowa w pkt 2 lit. e) załącznika I. Powiadomienie zawiera nazwę zarejestrowanego podmiotu, jego EIRN oraz link do rejestrów krajowych, w których dokonano rejestracji.

5.Państwa członkowskie zapewniają, aby organy odpowiedzialne za prowadzenie rejestrów krajowych w państwie członkowskim otrzymującym powiadomienie, o którym mowa w ust. 4, wprowadzały do odpowiedniego rejestru informacje określone w tym powiadomieniu niezwłocznie, a najpóźniej w terminie pięciu dni roboczych. Informacji o zarejestrowanym podmiocie nie podaje się do wiadomości publicznej, jeżeli w odpowiednim rejestrze krajowym państwa członkowskiego rejestracji informacje te są przedmiotem odstępstwa od publikacji na podstawie art. 12 ust. 3.

9.Jeżeli organ nadzorczy posiada wiarygodne informacje na temat ewentualnego niewypełnienia przez podmiot zarejestrowany w rejestrze, który należy do jurysdykcji tego organu zgodnie z art. 15 ust. 3, obowiązków przewidzianych w przepisach krajowych przyjętych na podstawie art. 10, może zwrócić się do tego podmiotu o przekazanie informacji, o których mowa w art. 7, w zakresie niezbędnym do zbadania możliwej niezgodności z przepisami.

c)informacje o dostępnych procedurach kontroli sądowej.

11.Podmiot, do którego skierowany jest wniosek, przekazuje w terminie 10 dni roboczych, w sposób kompletny i dokładny, informacje żądane zgodnie z ust. 8 i 9.

12.Wnioski, o których mowa w ust. 8 i 9, podlegają procedurom kontroli sądowej w państwie członkowskim wnioskującego organu nadzorczego.

a)informacje dostarczone przez zarejestrowany podmiot zgodnie z pkt 1 lit. a), e), lit. f) ppkt (i) i (ii), lit. h), i), j) i k) oraz pkt 2 lit. a) ppkt (i) i pkt 2 lit. b)–h) załącznika I;

3.Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 1, dysponowały możliwością wystąpienia o odstępstwo od wymogu publikacji, o którym mowa w ust. 1, w drodze należycie uzasadnionego wniosku. Organ nadzorczy podejmuje decyzję o częściowym lub całkowitym ograniczeniu publicznego dostępu, jeżeli podmiot składający wniosek o takie ograniczenie wykaże, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, że takie działanie jest usprawiedliwione prawnie uzasadnionym interesem, w tym poważnym ryzykiem, że publikacja naraziłaby osobę fizyczną na naruszenie jej praw podstawowych, w szczególności praw chronionych na mocy art. 1, 2, 3, 4 lub 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W przeciwnym razie organ nadzorczy podejmuje decyzję o odrzuceniu wniosku.

4.Każda decyzja podjęta na podstawie ust. 3 podlega sądowym środkom ochrony prawnej w państwie członkowskim rejestracji. Państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkie procedury odwoławcze, w tym środki zaskarżenia, wykonywano w rozsądnym terminie oraz aby decyzja ostateczna była podejmowana niezwłocznie.

6.Państwa członkowskie zapewniają, aby gdy decyzja, o której mowa w ust. 3, stanie się ostateczna, wpis do rejestru krajowego, którego dotyczy ta decyzja, wskazywał, w zależności od przypadku, że publiczny dostęp został częściowo lub całkowicie ograniczony.

1.Począwszy od dnia 31 marca [rok po terminie transpozycji] i do dnia 31 marca każdego kolejnego roku każde państwo członkowskie publikuje i przekazuje Komisji sprawozdanie oparte na informacjach dostarczonych przez podmioty zarejestrowane w jego rejestrze krajowym. Sprawozdanie to zawiera wyłącznie:

a)dane zagregowane dotyczące kwot rocznych w podziale na państwa trzecie w poprzednim roku obrotowym. Te dane zagregowane powinny opierać się na informacjach dostarczonych zgodnie z pkt 2 lit. b) i c) załącznika I;

b)dane zagregowane dotyczące kwot rocznych w podziale na kategorie organizacji w poszczególnych państwach trzecich w poprzednim roku obrotowym. Te dane zagregowane powinny opierać się na informacjach dostarczonych zgodnie z pkt 1 lit. h) i pkt 2 lit. b) i c) załącznika I;

c)łączna liczba podmiotów z państwa trzeciego, które można przypisać do określonego państwa trzeciego. Te dane zagregowane powinny opierać się na informacjach dostarczonych zgodnie z pkt 2 lit. b) załącznika I;

5.Jeżeli dane państwo członkowskie wyznacza więcej niż jeden organ nadzorczy, wówczas państwo to zapewnia, aby zadania każdego z tych organów zostały wyraźnie określone, a organy te ściśle i skutecznie współpracowały podczas wykonywania swoich zadań. Państwa członkowskie wyznaczają organ nadzorczy, do którego można kierować korespondencję do przekazania właściwemu organowi w tym państwie członkowskim.

6.Państwa członkowskie zapewniają niezależność organu nadzorczego w wykonywaniu jego funkcji. W szczególności państwa członkowskie zapewniają, aby członkowie personelu organów nadzorczych działający w ramach wykonywania swoich uprawnień na podstawie niniejszej dyrektywy:

a)byli w stanie wykonywać swoje obowiązki w sposób niezależny i wolny od wpływów politycznych i innych wpływów zewnętrznych oraz nie zwracali się o instrukcje do rządu ani innego podmiotu publicznego lub prywatnego ani nie przyjmowali od nich żadnych instrukcji;

7.Państwa członkowskie zapewniają, aby organy krajowe wyznaczone zgodnie z ust. 1 dysponowały środkami niezbędnymi do wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszej dyrektywy, w tym wystarczającymi zasobami technicznymi, finansowymi i ludzkimi.

8.Państwa członkowskie zapewniają, aby wykonując zadania powierzone im na mocy niniejszej dyrektywy, organy krajowe wyznaczone zgodnie z ust. 1 zapewniały, aby z samego faktu, że dany podmiot jest zarejestrowanym podmiotem lub jest przedmiotem wniosku na podstawie art. 16 ust. 3, nie wynikały żadne negatywne konsekwencje, takie jak stygmatyzacja.

3.Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 11 ust. 8 i 9, wniosek można złożyć wyłącznie w następujących przypadkach i musi on ograniczać się do dokumentacji prowadzonej zgodnie z art. 7:

a)zarejestrowany podmiot otrzymał w poprzednim roku obrotowym kwotę roczną przekraczającą 1 000 000 EUR w odniesieniu do jednego podmiotu z państwa trzeciego;

działania podmiotu z państwa trzeciego, w imieniu którego działa zarejestrowany podmiot, można przypisać państwu trzeciemu, które w ciągu jednego z pięciu poprzednich lat obrotowych wydało, z uwzględnieniem wszystkich podmiotów z państwa trzeciego, których działania można przypisać temu państwu, łączną roczną kwotę przekraczającą jedną z poniższych wartości:

c)informacje o dostępnych procedurach kontroli sądowej.

5.Jeżeli organ nadzorczy inny niż organ nadzorczy państwa członkowskiego rejestracji uzna, że spełniony jest którykolwiek z warunków określonych w ust. 3, może wystąpić do organu nadzorczego państwa członkowskiego rejestracji o zwrócenie się do zarejestrowanego podmiotu z wnioskiem o przekazanie dokumentacji prowadzonej zgodnie z art. 7.

Po otrzymaniu wniosku zgodnie z ust. 5 i jeżeli uzna, że warunki określone w ust. 3 zostały spełnione, organ nadzorczy państwa członkowskiego rejestracji składa wniosek zgodnie z ust. 3 i przekazuje otrzymane informacje organowi nadzorczemu, który o nie wystąpił. Jeżeli w ciągu ostatnich 12 miesięcy organ nadzorczy państwa członkowskiego rejestracji złożył wniosek zgodnie z ust. 3 dotyczący tych samych informacji pochodzących od tego samego zarejestrowanego podmiotu, przekazuje te informacje organowi nadzorczemu, który o nie wystąpił, bez konieczności składania nowego wniosku.

8.Wnioski, o których mowa w ust. 3, podlegają procedurom kontroli sądowej w państwie członkowskim wnioskującego organu nadzorczego.

1.Państwa członkowskie zapewniają, aby ich organy nadzorcze współpracowały, w razie potrzeby, z organami nadzorczymi wszystkich pozostałych państw członkowskich.

b)opis istotnych faktów, wskazanie odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy oraz określenie powodów, dla których organ powiadamiający podejrzewa naruszenie niniejszej dyrektywy.

5.Jeżeli organ nadzorczy głównego miejsca prowadzenia działalności nie posiada informacji wystarczających do podjęcia działań w związku z powiadomieniem, o którym mowa w ust. 2, może zwrócić się o dodatkowe informacje do właściwego organu, który wystosował to powiadomienie.

6.Współpracę administracyjną i wymianę informacji między organami krajowymi wyznaczonymi na podstawie art. 15 ust. 1, a także z organami nadzorczymi i Komisją, zgodnie z ust. 2, 4 i 5, art. 11 ust. 4, art. 16 ust. 5 i 6 oraz art. 18 niniejszej dyrektywy, realizuje się za pośrednictwem systemu IMI ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1024/2012.

Artykuł 18

Transgraniczna wymiana informacji między organami nadzorczymi

b)ułatwia wymianę i udostępniane informacji oraz najlepszych praktyk dotyczących szczególnych potrzeb mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2013/34/UE;

d)zgłasza Komisji wszelkie rozbieżności w stosowaniu niniejszej dyrektywy;

4.Przedstawiciele Parlamentu Europejskiego lub państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, które są umawiającymi się stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym17, mogą być zapraszani do udziału w posiedzeniach grupy doradczej w charakterze obserwatorów.

__________________

17 Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Dz.U. L 1 z 3.1.1994, s. 3, ELI: http://data.europa.eu/eli/agree_internation/1994/1/oj).

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji, ograniczonych do administracyjnych kar pieniężnych, za naruszenia przepisów krajowych przyjętych w celu transpozycji art. 6, 7, 8, 10, 11, 14, 16 i 20 przez podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 1, lub, w stosownych przypadkach, ich przedstawiciela prawnego. Przepisy te muszą być zgodne z ust. 2–6.

2.w przypadku przedsiębiorstw – 1 % rocznego światowego obrotu w poprzednim roku obrotowym; w przypadku innych podmiotów prawnych – 1 % rocznego budżetu podmiotu zgodnie z ostatnim zamkniętym rokiem obrotowym; w przypadku osób fizycznych – 1 000 EUR.

3.Sankcje muszą być w każdym indywidualnym przypadku skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, biorąc pod uwagę w szczególności charakter, powtarzalność i czas trwania naruszenia, którego dotyczą te środki, a także, w stosownych przypadkach, zdolność ekonomiczną, techniczną i operacyjną podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, który popełnił dane naruszenie.

4. Przed nałożeniem sankcji organ nadzorczy udziela danemu podmiotowi ostrzeżenia lub nagany w kwestii tego, że może on naruszać lub że naruszył przepisy niniejszej dyrektywy, chyba że takie naruszenie dotyczy art. 20.

2.Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 10 ust. 9, art. 13 ust. 3 i art. 16 ust. 9, powierza się Komisji na czas nieokreślony od [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

4.Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje ten akt równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 10 ust. 9, art. 13 ust. 3 lub art. 16 ust. 9 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

1.w art. 2 ust. 1 lit. a) dodaje się ppkt (xi) w brzmieniu:

2.w części I załącznika dodaje się lit. K w brzmieniu:

Ocena ta obejmuje ocenę skuteczności i proporcjonalności dyrektywy. Dotyczy ona między innymi potrzeby zmiany zakresu i skuteczności zabezpieczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie. W stosownych przypadkach ocenie mogą towarzyszyć odpowiednie wnioski ustawodawcze.

Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do [18 miesięcy od wejścia dyrektywy w życie] r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

a)następujące informacje na temat każdego z podmiotów z państwa trzeciego, w imieniu których podmiot ten prowadzi działanie polegające na reprezentacji interesów;

(ii)adres, pod którym podmiot z państwa trzeciego prowadzi działalność lub, w przypadku osób fizycznych, adres, pod którym zwykle przebywają;

(iii) opis głównych celów, kompetencji i obszarów zainteresowań podmiotu;

(iv)w stosownych przypadkach, numer rejestracyjny podmiotu z państwa trzeciego w rejestrze działalności gospodarczej lub porównywalny kod identyfikacyjny;

b)państwo trzecie, w imieniu którego podmiot z państwa trzeciego prowadzi działalność;