–uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Petra Bystrona, który wpłynął pismem niemieckiego federalnego ministerstwa sprawiedliwości z 24 października 2024 r., przekazującym wniosek prokuratora naczelnego w Monachium związany z wszczętym przeciwko posłowi postępowaniem karnym, ogłoszony na posiedzeniu plenarnym 3 kwietnia 2025 r.,
–uwzględniając fakt, że należy przyjąć, iż Petr Bystron zrzekł się prawa do udzielenia wyjaśnień zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,
–uwzględniając art. 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,
–uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r., 17 stycznia 2013 r., 19 grudnia 2019 r. i 5 lipca 2023 r. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2019 r., Junqueras Vies, C-502/19, ECLI:EU:C:2019:1115; wyrok Sądu z 5 lipca 2023 r., Puigdemont i Casamajó i in./Parlament, T-272/21, ECLI:EU:T:2023:373.,
–uwzględniając art. 46 ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec,
–uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,
–uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A10-0009/2026),
A.mając na uwadze, że niemieckie Federalne Ministerstwo Sprawiedliwości przekazało wniosek Prokuratora Generalnego w Monachium o uchylenie immunitetu Petra Bystrona, posła do Parlamentu Europejskiego wybranego w Niemczech, w związku z podejrzeniem popełnienia czynów, które mogą stanowić oszustwo zgodnie z § 263 ust. 1 niemieckiego kodeksu karnego, w związku z zarzucanym nieprawdziwym oświadczeniem odnoszącym się do wypłaty dodatku zryczałtowanego;
B.mając na uwadze, że zgodnie z wnioskiem Petr Bystron od 2017 r. do lipca 2024 r. był posłem do niemieckiego Bundestagu; mając na uwadze, że jako poseł do niemieckiego Bundestagu poseł był uprawniony na podstawie niemieckiej ustawy o wykonywaniu mandatu posła (AbgG) do zryczałtowanego dodatku, między innymi, na zatrudnienie pracowników (§ 12 ust. 3 AbgG); mając na uwadze, że 10 listopada 2021 r. Petr Bystron podpisał umowę o pracę dotyczącą zatrudnienia członkini personelu na stanowisku „pracownika biurowego/sekretarki” w biurze w jego okręgu wyborczym w Monachium; mając na uwadze, że Petr Bystron, przedkładając umowę o pracę administracji Bundestagu, wyraźnie oświadczył, iż pracownica ta będzie wykonywać obowiązki pracownika biurowego/sekretarki w jego biurze w okręgu wyborczym; mając na uwadze, że we wniosku wskazano, iż w rzeczywistości pracownica ta nie pracowała jako pracownik biurowy/sekretarka; mając na uwadze, że ze względu na nieprawidłowe informacje zawarte w umowie o pracę administracja Bundestagu miała błędnie uznać, iż warunki wypłaty dodatku zryczałtowanego na podstawie § 12 ust. 3 AbgG zostały spełnione, i w związku z tym zarządziła wypłatę wynagrodzenia (łącznie ok. 14 850 EUR) na rzecz członkini personelu; mając na uwadze, że zgodnie z wnioskiem okoliczności te były znane Petrowi Bystronowi, w związku z czym jest on podejrzewany o umyślne złożenie nieprawdziwego oświadczenia;
C.mając na uwadze, że Petr Bystron został wybrany do Parlamentu Europejskiego w wyborach europejskich w czerwcu 2024 r. i w czasie popełniania zarzucanego czynu nie był posłem do Parlamentu Europejskiego;
D.mając na uwadze, że zarzucany czyn i późniejszy wniosek o uchylenie immunitetu nie dotyczą opinii wyrażonej przez Petra Bystrona ani stanowiska zajętego przez niego w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;
E.mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 akapit pierwszy lit. a) Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej podczas sesji Parlamentu Europejskiego posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swoich państw z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa członkowskiego;
F.mając na uwadze, że art. 46 ust. 2, 3 i 4 ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec stanowi, co następuje:
G.mając na uwadze, że immunitet, o którym mowa w protokole nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, ma chronić Parlament i posłów do niego przed postępowaniami sądowymi w związku z działaniami podejmowanymi w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych i niemożliwych do oddzielenia od tych obowiązków;
H.mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 2 Regulaminu immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako całości oraz jego posłów;
I.mając na uwadze, że Parlament nie znalazł w tej sprawie dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, czyli okoliczności wskazujących na leżący u podstaw postępowania sądowego zamiar zaszkodzenia działalności politycznej posła jako deputowanego do Parlamentu Europejskiego;
J.mając na uwadze, że w kontekście procedury uchylenia immunitetu Parlamentu nie można uznawać za sąd, a posła – za „oskarżonego” Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r., Briois/Parlament, T-214/18, ECLI:EU:T:2019:266.;