1.z zadowoleniem przyjmuje i popiera inicjatywę Komisji zawartą w „Wizji dla rolnictwa i żywności”, zgodnie z którą należy rozpocząć prace dotyczące produkcji zwierzęcej w celu określenia i opracowania odpowiednich strategii politycznych wspierających hodowlę zwierząt gospodarskich i zwiększających jej konkurencyjność za pomocą ukierunkowanych i terytorialnych rozwiązań, a nie w drodze uniwersalnej polityki, z uwzględnieniem nie tylko aspektów bezpieczeństwa żywności, odporności i zarządzania chorobami zwierząt, ale także kwestii ochrony klimatu, przyrody i dobrostanu zwierząt; podkreśla, że różnorodność chowu zwierząt gospodarskich, potrzeby poszczególnych gatunków i różnice między warunkami lokalnymi wymagają rozwiązań dostosowanych do skali krajowej, regionalnej lub subregionalnej; wzywa Komisję, aby podjęła konkretne działania w odniesieniu do hodowli zwierząt gospodarskich na obszarach górskich, oddalonych i znajdujących się w niekorzystnej sytuacji;

2.wyraża zaniepokojenie inicjatywami lub wnioskami ustawodawczymi, które za pomocą środków bezpośrednich lub pośrednich zniechęcają do hodowli zwierząt gospodarskich; nalega, aby sektor produkcji zwierzęcej nie został objęty systemem regulacyjnym przeznaczonym dla przemysłu ciężkiego;

3.wzywa Komisję, aby w oparciu o prace dotyczące produkcji zwierzęcej w UE powołała grupę wysokiego szczebla ds. zwierząt gospodarskich, wzorowaną na grupie wysokiego szczebla ds. polityki w zakresie wina, z udziałem wszystkich właściwych zainteresowanych stron, w tym rolników, przedstawicieli państw członkowskich z sektora produkcji zwierzęcej, środowisk akademickich i zawodów weterynaryjnych, stowarzyszeń przedstawicielskich i właściwych organizacji ds. zdrowia zwierząt, przedstawicieli przemysłu oraz przedstawicieli władz lokalnych; zwraca uwagę, że skład tej grupy powinien odzwierciedlać różnorodność terytoriów UE i zapewniać zrównoważoną reprezentację różnych uwarunkowań regionalnych, w tym obszarów o wysokim zagęszczeniu zwierząt gospodarskich;

4.uważa, że grupa wysokiego szczebla – dzięki temu, że skupia państwa członkowskie i zainteresowane strony – powinna zastanowić się nad wyzwaniami stojącymi przed sektorem produkcji zwierzęcej i zapewnić konkretne rozwiązania społeczne, w szczególności w oparciu o badania prowadzone w tej dziedzinie; apeluje o otwarty i konstruktywny dialog wszystkich zainteresowanych stron, który zachęci do współpracy, opracowania praktycznych rozwiązań i zapewni opartą na faktach komunikację na temat hodowli zwierząt gospodarskich; uważa, że rozwiązania te powinny dotyczyć w szczególności przenoszenia produkcji poza Europę, wymiany pokoleń i promowania inwestycji wspierających konkurencyjność hodowli zwierząt gospodarskich;

5.podkreśla, że szczególne wyzwania stojące przed sektorem produkcji zwierzęcej wymagają wielowymiarowej reakcji politycznej, która – unikając kompromisów między wyzwaniami – będzie w pełni odzwierciedlała gospodarcze, środowiskowe i społeczne znaczenie hodowli zwierząt gospodarskich w UE i na jej obszarach wiejskich; uważa ponadto, że ta reakcja polityczna powinna również odzwierciedlać wkład sektora w spójność obszarów wiejskich, bezpieczeństwo żywnościowe, zrównoważone gospodarowanie gruntami, dobrostan zwierząt i dostawy białka zwierzęcego na rynek UE;

6.wzywa Komisję, aby zapewniła rolnikom stabilne i przewidywalne ramy dzięki ograniczeniu zbędnych obciążeń regulacyjnych i uproszczeniu przepisów dotyczących zwierząt gospodarskich, zwłaszcza w przypadku małych i rodzinnych gospodarstw rolnych, co ułatwi działalność i wesprze rozwój sektora; podkreśla, że należy ocenić skumulowany wpływ prawodawstwa UE oraz zapobiegać niepewności prawa i obciążeniom administracyjnym powodowanym przez prawo UE i nadmiernie rygorystyczne wdrażanie na szczeblu krajowym;

7.zwraca uwagę, że poprawa zrównoważonego rozwoju społecznego, stabilności gospodarczej i zrównoważenia środowiskowego hodowli zwierząt gospodarskich zależy od długoterminowej wizji uwzględniającej szeroki i wzajemnie powiązany zakres czynników, w tym konkurencyjność cenową i pozacenową, zdolność do przystosowania się do zmiany klimatu i związanych z nią ekstremalnych zdarzeń pogodowych oraz choroby zwierząt; uważa, że do innych bardzo istotnych czynników należy zaliczyć zanieczyszczenie substancjami biogennymi, rozwój i świadczenie odpłatnych usług ekosystemowych, ukierunkowane wsparcie inwestycji, propagowanie dobrostanu zwierząt, zachęty do innowacji i cyfryzacji, a także wymianę pokoleń, dostęp do usług wsparcia i doradztwa oraz poprawę warunków życia i pracy hodowców zwierząt gospodarskich;

8.podkreśla, że rolnicy są wielce zainteresowani zapewnieniem dobrego zdrowia i dobrostanu swoich zwierząt, ponieważ jest to imperatyw zarówno etyczny, jak i ekonomiczny; podkreśla, że dobrostan zwierząt w gospodarstwach rolnych jest także związany z kompetencjami danego hodowcy; podkreśla w tym kontekście, że ważne jest kształcenie i regularne podnoszenie kwalifikacji;

9.podkreśla, że różnorodność europejskich systemów hodowli zwierząt gospodarskich – od chowu na wolnym wybiegu, często obejmującego pastwiska o wysokiej wartości środowiskowej oraz zagrożone gatunki i rasy hodowlane, po duże wyspecjalizowane i wysokowydajne gospodarstwa, systemy łączące uprawy rolne z hodowlą zwierząt, rolnictwo regeneracyjne i ekologiczne oraz pasterstwo, wypas sezonowy, systemy leśno-pastwiskowe i chów na małą skalę do użytku osobistego, a także różnorodność ras hodowanych zwierząt gospodarskich – pozwala gospodarstwom na zapewnianie szeregu uzupełniających się towarów i usług, a tym samym zwiększa odporność całego sektora produkcji zwierzęcej, jednocześnie zaspokajając szeroki zakres potrzeb konsumentów; wzywa Komisję Europejską, aby propagowała i umożliwiała różnorodność systemów produkcji;

10.podkreśla potrzebę większej przejrzystości w przyznawaniu i wykorzystywaniu funduszy europejskich przeznaczonych dla organizacji pozarządowych z myślą o zapobieganiu wszelkiemu ryzyku nadużyć lub wywierania niewłaściwego wpływu na politykę Unii; wzywa Komisję, aby utworzyła publiczny rejestr zawierający informacje o kwocie i przeznaczeniu środków finansowych otrzymanych przez organizacje pozarządowe; wyraża zaniepokojenie przyznawaniem środków finansowych, w szczególności w ramach Programu działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE), organizacjom pozarządowym prowadzącym działalność lobbingową, zwłaszcza w zakresie dobrostanu zwierząt, wobec instytucji UE, co może naruszać zasady podziału uprawnień i lojalnej współpracy; wzywa Komisję, aby zaprzestała finansowania organizacji pozarządowych prowadzących ukierunkowane działania lobbingowe i propagujących mylący, bojowy i ideologiczny obraz hodowli w Europie; zwraca się również do Komisji o to, aby wszyscy beneficjenci środków skonsolidowanych ujawniali informacje o swoich spotkaniach z przedstawicielami instytucji europejskich, jeżeli mają one na celu wywarcie wpływu na politykę Unii;

11.zauważa, że utrzymanie dobrze prosperującego, zrównoważonego i odpornego sektora produkcji zwierzęcej w UE będzie korzystne dla globalnego bezpieczeństwa żywnościowego, wzmocni suwerenność żywnościową i wzrost gospodarczy UE oraz przyczyni się do zrównoważonej i zróżnicowanej diety europejskiej dzięki spożywaniu produktów pochodzenia zwierzęcego o wysokiej jakości odżywczej, które są unikalnym źródłem wielu mikroskładników odżywczych i związków bioaktywnych, których wartości odżywczej nie można w odpowiedni sposób zastąpić substytutami pochodzenia roślinnego lub sztucznego, co należy uznać przy opracowywaniu wytycznych żywieniowych opartych na dowodach naukowych;

12.zauważa, że w sprawozdaniu FAO z 2023 r. pt. „Contribution of terrestrial animal source foods to healthy diets for improved nutrition and health outcomes” [Wkład żywności pochodzenia zwierzęcego w zdrową dietę z myślą o poprawie odżywiania i skutkach dla zdrowia] podkreślono rolę żywności pochodzenia zwierzęcego w dostarczaniu wysokiej jakości białka i niezbędnych mikroskładników odżywczych, których może brakować w diecie pochodzenia roślinnego; podkreśla, że żywność ta ma zasadnicze znaczenie dla dzieci, nastolatków, kobiet w ciąży i karmiących piersią, kobiet w wieku rozrodczym, osób starszych i osób z chorobami przewlekłymi oraz że może być ona trudna do zastąpienia substytutami roślinnymi;

13.zdecydowanie podkreśla znaczenie hodowli zwierząt gospodarskich dla regionalnych łańcuchów wartości i rynków lokalnych; wzywa Komisję, aby sporządziła ocenę skutków badającą, do jakich skutków społecznych i ekonomicznych doprowadziłoby dalsze kurczenie się sieci regionalnych ubojni;

14.apeluje o zrównoważone podejście, w którym uznaje się zasadniczą rolę produktów pochodzenia zwierzęcego w globalnym żywieniu, przy jednoczesnym uwzględnieniu znaczenia takiej produkcji dla dochodów i stabilności gospodarczej gospodarstw; przypomina, że zwierzęta gospodarskie odgrywają ważną rolę w gospodarce o obiegu zamkniętym i upcyklingu strumieni odpadów z przemysłu spożywczego oraz w wielu sektorach, takich jak przemysł włókienniczy, odzieżowy, obuwniczy, skórzany, budowlany, kosmetyczny i farmaceutyczny; zauważa, że jednocześnie należy zająć się poszczególnymi skutkami systemów produkcji dla środowiska, klimatu i dobrostanu zwierząt;

15.podkreśla, że nadal należy zapewniać bezpieczeństwo żywnościowe w Europie przy jednoczesnym ograniczaniu wpływu na środowisko, co stanowi wyzwanie, któremu trzeba sprostać za pomocą przejrzystych, opartych na dowodach naukowych podejściach i innowacjach;

16.podkreśla, że poprawa wydajności, odporności, skuteczności i zrównoważoności unijnego sektora produkcji zwierzęcej ma zasadnicze znaczenie dla zwiększenia krajowej podaży wysokiej jakości białka, która zaspokaja potrzeby konsumentów w UE i zwiększa bezpieczeństwo żywnościowe, zwłaszcza w kontekście zmienności rynków światowych, napięć geopolitycznych i spodziewanego wzrostu światowego popytu na białko w ciągu najbliższych 30 lat; zauważa, że UE pozostaje w dużym stopniu zależna od przywozu białka roślinnego przeznaczonego na paszę z ograniczonej liczby krajów partnerskich, co podważa suwerenność białkową i sprawia, że system żywnościowy jest podatny na wahania na rynku światowym;

17.podkreśla, że zrównoważona, zróżnicowana i krajowa produkcja białka ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia wystarczającej, bezpiecznej i wysokiej jakości żywności i paszy; podkreśla, że sektor białka zwierzęcego może wspierać taką produkcję poprzez wykorzystanie odchodów zwierzęcych jako nawozów naturalnych oraz odzyskiwanie produktów ubocznych pochodzenia roślinnego do produkcji paszy i strumieni odpadów z żywności z myślą o propagowaniu bardziej zintegrowanego, zrównoważonego systemu o obiegu zamkniętym; z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź Komisji zawartą w „Wizji dla rolnictwa i żywności”, zgodnie z którą opracuje ona kompleksowy plan na rzecz bardziej samowystarczalnego i zrównoważonego systemu białka w UE, obejmujący produkcję oraz przywóz i spożycie białek w UE w celu zapewnienia długoterminowej odporności systemu rolno-spożywczego;

18.podkreśla, że należy wzmocnić pozycję rolników w rolno-spożywczym łańcuchu wartości, także za pośrednictwem spółdzielni, organizacji i stowarzyszeń producentów, oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zbadały mechanizmy zapewniające rolnikom ceny, które pokryją co najmniej ponoszone przez nich koszty produkcji; przypomina, że zapewnienie hodowcom zwierząt gospodarskich godziwych, sprawiedliwych i bardziej stabilnych dochodów, lepszych warunków pracy, uznania społecznego, lepszego dostępu do kredytów oraz zrównoważonego finansowania badań naukowych i inwestycji w jakość produkcji zwierzęcej ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia stabilności gospodarczej sektora, właściwego docenienia roli rolników w zapewnianiu dostaw żywności w UE i przyciągania młodszych pokoleń;

19.zaznacza, że niestabilność cen, wysokie koszty produkcji, nadmierna biurokracja oraz brak uznania dla zawodu ze strony społeczeństwa przyczyniły się do rezygnacji ludzi z pracy w rolnictwie i starzenia się tego sektora; zwraca uwagę, że małe i średnie gospodarstwa już muszą wypełniać wiele obowiązków, których skutki nie są opłacalne z perspektywy uzyskiwanych w ich wyniku rezultatów; ponownie podkreśla zatem, że należy opracować skuteczne instrumenty wspierające dochody, ograniczyć formalności administracyjne, uprościć istniejące przepisy i zwiększyć uznanie społeczeństwa dla pracy rolniczej, co stanowi kluczowe elementy zapewniające długofalową rentowność hodowli zwierząt gospodarskich w UE; wzywa Komisję, aby wspierała sektor produkcji zwierzęcej i przystąpiła do przyjęcia strategii dotyczącej zwierząt gospodarskich;

20.zwraca uwagę, że inwestycje w nowe gospodarstwa chowu zwierząt i renowacja istniejących pociągają za sobą znaczne koszty i wymagają długoterminowego planowania oraz długofalowej realizacji; ostrzega, że przegląd ustawodawstwa w zakresie dobrostanu zwierząt mógłby doprowadzić do sytuacji, w której gospodarstwa chowu zwierząt straciłyby zezwolenia, co oznaczałoby, że musiałyby zostać poddane kosztownej przebudowie na wiele lat przed upływem okresu ich użytkowania; wzywa Komisję, aby wspierała, w zakresie swoich kompetencji, dobre praktyki wydawania zezwoleń w państwach członkowskich oraz by tworzyła odpowiednie zachęty;

21.podkreśla, że zrównoważona hodowla zwierząt gospodarskich, zwłaszcza w małych i średnich gospodarstwach rolnych, ma zasadnicze znaczenie dla społeczno-gospodarczej witalności obszarów wiejskich, w szczególności obszarów górskich, obszarów o dużym zagęszczeniu zwierząt gospodarskich i obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, takich jak trwałe użytki zielone, torfowiska i łąki, na których hodowla jest często główną lub nawet jedyną rentowną działalnością gospodarczą podtrzymującą produkcję, wzrost gospodarczy i utrzymanie krajobrazu; podkreśla, że hodowla zwierząt gospodarskich nie tylko tworzy miejsca pracy i pomaga zapobiegać wyludnieniu na obszarach wiejskich, lecz także przyczynia się do aktywnego zarządzania gruntami, zapobiegania pożarom, ochrony bioróżnorodności oraz zachowania dziedzictwa kulturowego i krajobrazowego; podkreśla, że w wielu regionach hodowla ta odgrywa niezastąpioną rolę w spójności terytorialnej i podtrzymywaniu życia społeczności; podkreśla, że pasterstwo ekstensywne jest skutecznym sposobem nagradzania rolników za świadczone przez nich usługi ekosystemowe;

22.wzywa Komisję, aby uruchomiła plan wspierający nowe technologie, innowacje dotyczące paszy oraz genetyczne doskonalenie stad, aby zwiększyła inwestycje w publiczne i prywatne badania nad hodowlą zwierząt i genetyką, aby ułatwiała rozpowszechnianie dobrych praktyk zamiast narzucania zakrojonych na szeroką skalę liczbowych środków restrukturyzacji stad, które ograniczyłyby europejską suwerenność żywnościową i europejskie bezpieczeństwo żywnościowe oraz zagrażałyby im, a także aby zoptymalizowała produkcję i wydajność; podkreśla, że hodowla zwierząt jest ważnym narzędziem służącym poprawie produktywności, wydajności i stanu zdrowia zwierząt; podkreśla, że UE jest liderem pod względem badań naukowych i innowacji w dziedzinie hodowli zwierząt i genetyki;

23.apeluje o uruchomienie planu na rzecz zabezpieczenia puli genetycznej różnych zagrożonych ras tradycyjnych, wspierania odmian lokalnych i chowu ras tradycyjnych, które są lepiej dostosowane do danego klimatu, i rozpowszechniania dobrych praktyk przy jednoczesnym zachowaniu różnorodności genetycznej; podkreśla, że należy utrzymać pomoc na podstawie art. 27 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 Rozporządzenie Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznające niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 327 z 21.12.2022, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2022/2472/oj). z myślą o wspieraniu postępu genetycznego w produkcji zwierzęcej; podkreśla, że należy pilnie propagować badania, innowacje i przyjmowanie popartych dowodami naukowymi praktyk poprawiających zrównoważoność produkcji zwierzęcej w wymiarze środowiskowym, społecznym i gospodarczym, w tym poprzez ukierunkowane inwestycje w badania genetyczne, efektywność składników pokarmowych i selekcję cech sprzyjających długotrwałej wydajności produkcyjnej, oraz że należy zachęcać do badań i innowacji na obszarach o dużym zagęszczeniu zwierząt gospodarskich i finansować te badania i innowacje w celu ograniczenia skutków środowiskowych, a jednocześnie propagować wysokie normy dobrostanu zwierząt oraz wspierać zintegrowane i odporne łańcuchy dostaw w produkcji zwierzęcej; zauważa, że doskonalenie genetyczne wraz z dobrym zarządzaniem i innowacjami może ograniczyć emisje i stanowić zrównoważoną alternatywę dla nagłej restrukturyzacji, która zagraża rentowności gospodarstw i suwerenności żywnościowej UE;

24.przyznaje, że w swojej Wizji dla rolnictwa i żywności Komisja wskazała, że WPR nadal ma zasadnicze znaczenie dla wspierania dochodów rolników oraz że płatności bezpośrednie w ramach WPR nadal odgrywają kluczową rolę we wspieraniu i stabilizowaniu dochodów z działalności rolniczej na poziomie gospodarstw rolnych; podkreśla, jak ważne jest utrzymanie bezpośredniego wsparcia dochodów oraz wszystkich programów finansowanych obecnie w ramach WPR, jako że sektory chowu zwierząt gospodarskich i rolnictwa mieszanego należą do dużych beneficjentów obecnych WPR w pierwszym filarze (płatności bezpośrednie, płatności związane z produkcją wołowiny, cielęciny, baraniny i koźliny) i drugim filarze, w szczególności dzięki wsparciu na rzecz inwestycji, płatnościom z tytułu ograniczeń naturalnych lub innych szczególnych ograniczeń dla danego obszaru oraz zobowiązaniom rolno-środowiskowo-klimatycznym; zauważa, że rentowność i niewystarczająca wymiana pokoleń stanowią wyzwanie dla wielu gospodarstw, które potrzebują szczególnej uwagi i dotacji powiązanych z produkcją, oraz podkreśla znaczenie płatności związanych z produkcją dla rolników aktywnych zawodowo; apeluje o specjalny, solidny budżet na WPR w kolejnych wieloletnich ramach finansowych i zauważa, że należy go wyodrębnić i utrzymać co najmniej na poziomie obecnego budżetu WPR w ujęciu realnym, przy jednoczesnym uwzględnieniu inflacji;

25.podkreśla kluczową rolę spółdzielni, biorąc pod uwagę łatwe psucie się produktów pochodzenia zwierzęcego i wysokie koszty transakcji, oraz wzywa Komisję do wspierania ich w celu wzmocnienia odporności, pozycji producentów, waloryzacji produktów ubocznych i wymiany pokoleń oraz do promowania podejść opartych na obiegu zamkniętym; apeluje o dostosowanie wsparcia w ramach WPR do sytuacji gospodarstw rolnych, zwłaszcza małych i rodzinnych, oraz o umożliwienie płatności uzależnionych od liczby zwierząt w sektorze produkcji zwierzęcej; podkreśla potrzebę zwiększenia rentowności rolników za pomocą narzędzi dywersyfikacji i zarządzania ryzykiem w celu poprawy konkurencyjności, rentowności i długoterminowej odporności;

26.zauważa, że rolnicy stoją w obliczu rosnących i zróżnicowanych zagrożeń, takich jak nieprzewidywalne rynki, zmiana klimatu i związane z nią ekstremalne zdarzenia pogodowe, choroby zwierząt, napięcia geopolityczne i niepewne konsekwencje umów handlowych; w związku z tym wzywa Komisję, by zarówno wzmocniła narzędzia zarządzania kryzysowego, jak i zwiększyła rezerwę na wypadek kryzysów w sektorze rolnym w WPR na okres po 2027 r., a zarazem by jednocześnie stworzyła nowe specjalne instrumenty finansowe finansowane ze źródeł innych niż WPR, ponieważ środki te mają zasadnicze znaczenie dla rozwiązania problemu strat gospodarczych i dodatkowych kosztów, z którymi borykają się rolnicy w UE, oraz dla zapewnienia im większej stabilności;

27.wzywa Komisję, by wykorzystała istniejące wsparcie w ramach WPR do wzmocnienia mechanizmów finansowych i społeczno-gospodarczych; podkreśla, że płatności w ramach WPR nadal mają zasadnicze znaczenie dla ciągłości dochodów w sektorze produkcji zwierzęcej, zwłaszcza dla dochodów gospodarstw specjalizujących się w produkcji wołowiny, przetworów mlecznych, baraniny i koźliny oraz tych, które świadczą usługi środowiskowe przez ekstensywny wypas; podkreśla potrzebę wprowadzenia okresu przejściowego w okresie po 2027 r., aby umożliwić dostosowanie się do nowych przepisów; wyraża zadowolenie, że w pakiecie zbiorczym dotyczącym WPR uznano nabywanie bydła, owiec i kóz o wysokiej wartości genetycznej za wydatki kwalifikowalne do celów otrzymania wsparcia z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich; wzywa Komisję do rozszerzenia tego przepisu na świnie o wysokiej wartości genetycznej przeznaczone do celów hodowlanych, biorąc pod uwagę ich znaczenie dla konkurencyjności i odporności europejskiego sektora produkcji zwierzęcej; podkreśla, że należy utrzymać co najmniej taki sam poziom ambicji w WPR na okres 2027 r.; ponadto wzywa Komisję do uznania szczególnych potrzeb hodowców zwierząt gospodarskich na gęsto zaludnionych obszarach oraz do zapewnienia odpowiedniego wsparcia w ramach WPR, zauważając, że zrównoważony rozwój regionalny można wzmocnić przez utrzymanie liczby gospodarstw i lokalnej infrastruktury, takiej jak rzeźnie, wytwórnie pasz i zakłady przetwórcze;

28.apeluje, by zachęcać do ekstensywnego chowu zwierząt gospodarskich opartego na użytkach zielonych, zwłaszcza w ramach WPR;

29.podkreśla potrzebę powstrzymania i odwrócenia spadku pogłowia w sektorze produkcji zwierzęcej oraz zapewnienia pełnej wzajemności norm UE dla wszystkich produktów importowanych; wzywa Komisję do opracowania konkretnych strategii w celu zapewnienia równych warunków działania i większej spójności między jej polityką handlową a polityką zrównoważonego rozwoju; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by lepiej uwzględniały specyfikę sektora rolnego, zapewniały pełną wzajemność norm UE przez włączanie klauzul „lustrzanych” do zawieranych umów handlowych oraz chroniły europejskie rolnictwo, produkcję żywności i zdrowie publiczne we wszystkich umowach handlowych; podkreśla w związku z tym, że międzynarodowe umowy handlowe nie powinny wpływać negatywnie na europejskie rolnictwo oraz powinny gwarantować wzajemność i nie stwarzać zagrożenia dla zdrowia publicznego; podkreśla pilną potrzebę dostosowania interwencji rynkowych przez aktualizację cen referencyjnych w klauzulach ochronnych zgodnie z nowymi warunkami rynkowymi i narzędziami zarządzania;

30.podkreśla, że hodowcy zwierząt gospodarskich powinni również móc korzystać z dodatkowego źródła dochodów, jakie stwarzają techniki węglochłonne; apeluje w związku z tym o stopniowe odchodzenie od obecnego systemu skoncentrowanego na zalecanych praktykach i uprzednich zezwoleniach administracyjnych na rzecz ram zarządzania emisjami ukierunkowanych na wyniki, przy jednoczesnym umożliwieniu hodowcom zwierząt gospodarskich wyboru metod i technologii, co pozwoli zachować swobodę przedsiębiorczości oraz umożliwi rozliczanie hodowców z osiągania wyznaczonych celów;

31.wzywa Komisję, by przeprowadziła przegląd przepisów dotyczących przetwórstwa mięsa, takich jak przepisy o technologii stosowanej do kontroli mięsa, oraz zharmonizowała minimalne wytyczne dotyczące oceny zawartości mięsa, które obecnie ograniczają maksymalne wykorzystanie tusz zwierzęcych, tak aby zwiększyć przejrzystość łańcucha dostaw i zapewnić rolnikom wyższe dochody;

32.zauważa, że w chowie zwierząt gospodarskich można by stosować w szczególności praktyki i technologie mające na celu poprawę zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz osiągnięcie lepszej wydajności, w tym np. systemy niskokosztowe, systemy dwukierunkowe oraz chów precyzyjny, a także korzystać z nowych technologii cyfrowych, które mogą poprawić zarządzanie zwierzętami i systemami, przetwarzanie danych i identyfikowalność; zwraca się do Komisji o przedstawienie sprawozdania na temat najlepszych praktyk w zakresie zrównoważonej produkcji zwierzęcej i zaproponowanie konkretnych środków wspierających innowacje, wydajność i odporność sektora, w tym lepsze wykorzystanie istniejących wspólnych baz danych i banków genów ras pierwotnych, aby umożliwić chętnym hodowcom dalszą hodowlę niektórych starych gatunków; zwraca uwagę na lukę w umiejętnościach cyfrowych między obszarami wiejskimi i miejskimi; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, by transformacja cyfrowa przynosiła korzyści rolnikom;

33.podkreśla, że dążenie do poprawy wydajności zwierząt lub osiągnięcia celów klimatycznych nie może odbywać się kosztem zdrowia i dobrostanu zwierząt;

34.apeluje, by opracowano polityki wspierania gospodarstw rodzinnych oraz młodych i nowych rolników w utrzymaniu i poprawie zrównoważonego chowu zwierząt gospodarskich i chowu zwierząt gospodarskich na mała skalę jako środka utrzymania i bezpieczeństwa żywnościowego; zwraca uwagę, że w związku z tym konieczne jest wspieranie rolników w osiągnięciu ugruntowanej pozycji za pomocą silnych, specjalnych narzędzi finansowych, które pozwolą im lepiej stawiać czoła presji finansowej; podkreśla znaczenie struktur zbiorowych, takich jak spółdzielnie będące własnością rolników i przez nich zarządzane oraz organizacje producentów;

35.podkreśla potrzebę zwiększenia wsparcia dla regionów najbardziej oddalonych, w których uwarunkowania strukturalne i geograficzne sprawiają, że produkcja rolna wiąże się z wyższymi kosztami; wzywa Komisję do zaktualizowania finansowania z POSEI w kolejnych wieloletnich ramach finansowych w celu odzwierciedlenia inflacji od 2007 r.; zauważa, że sama indeksacja nie wystarczy, aby zaradzić rosnącym kosztom produkcji, transportu i dostaw; podkreśla, że odpowiednie finansowanie POSEI ma zasadnicze znaczenie dla podtrzymania rolnictwa, zapewnienia rentowności gospodarstw rolnych i utrzymania spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej UE zgodnie z art. 349 TFUE;

36.wzywa Komisję, aby przyznała, że rolnicy, którzy prowadzą chów zwierząt na obszarach górskich i obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania – w tym regionach wyspiarskich, śródlądowych, oddalonych i najbardziej oddalonych – mają szczególne potrzeby i wyzwania, oraz zapewniła odpowiednie wsparcie w ramach WPR, w szczególności wsparcie związane z produkcją, interwencje sektorowe i ukierunkowane działania dotyczące rozwoju obszarów wiejskich; podkreśla, że podtrzymywanie chowu zwierząt gospodarskich na obszarach oddalonych i wyspiarskich oraz obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania służy zrównoważeniu środowiskowemu, gdyż zapobiega porzucaniu gruntów rolnych, wspiera bioróżnorodność i chroni tradycyjne krajobrazy, wspiera dochody rolników i źródła utrzymania oraz pomaga ponownie zaludnić obszary wiejskie; podkreśla, że należy zapewnić aktywny udział przedstawicieli regionów najbardziej oddalonych w grupie wysokiego szczebla, ponieważ szczególne uwarunkowania geograficzne, społeczno-gospodarcze i produkcyjne tych stanowią wyzwania wymagające większej uwagi w procesie opracowywania unijnych strategii politycznych;

37.podkreśla potrzebę globalnej współpracy i transferu innowacyjnej wiedzy w dziedzinie wspierania zrównoważonych systemów produkcji zwierzęcej, szczególnie z regionów europejskich o wysoce wydajnych systemach chowu, w kontekście szybkiego wzrostu populacji i urbanizacji;

38.apeluje do państw członkowskich i Komisji, aby inwestowały w edukację, szkolenia i infrastrukturę, które umożliwiają rolnikom stosowanie bardziej zrównoważonych, wydajnych i sprzyjających zdrowiu i dobrostanowi zwierząt praktyk produkcji zwierzęcej, w tym w cyfryzację, badania stosowane, transfer wiedzy i szkolenia dotyczące innowacyjnych narzędzi i technologii, np. systemów monitorowania stanu zdrowia zwierząt gospodarskich, umożliwiających wczesne wykrywanie chorób epizootycznych i zapobieganie im; podkreśla znaczenie niezależnych usług doradczych w tym zakresie oraz wzywa państwa członkowskie, by w pełni wykorzystywały WPR do odpowiedniego finansowania tych usług;

39.apeluje o prostsze przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt, skupiające się na udzielaniu pomocy rolnikom przez edukację i wsparcie, a nie na metodach egzekwowania przepisów;

40.wzywa Komisję, by przedstawiła swoje wnioski na temat opracowania systemu oznakowania dotyczącego dobrostanu zwierząt, który gwarantowałby konsumentom odpowiednie i jednolite informacje, co pozwoliłoby uniknąć zagrożeń dla rynku wewnętrznego wynikających z mnogości lokalnych systemów dotyczących dobrostanu zwierząt;

41.wskazuje, że brak młodych rolników zagraża rentowności, ciągłości międzypokoleniowej i przyszłej zrównoważoności europejskiego sektora produkcji zwierzęcej – tylko 12 % gospodarstw rolnych jest prowadzonych przez osoby poniżej 40 roku życia; w związku z tym wzywa Komisję, by zwiększyła skuteczność wsparcia dla przedsiębiorstw typu start-up w pokonywaniu barier wejścia na rynek w sektorze produkcji zwierzęcej, w tym wysokich kosztów rozpoczęcia działalności; zwraca uwagę na trudności z przyciągnięciem młodych rolników do sektora produkcji zwierzęcej, który jest mało atrakcyjny ze względu na wymagający charakter pracy, np. długie godziny pracy, ograniczone możliwości wzięcia urlopu i brak usług zastępowania, a także na potrzebę uwzględnienia rosnącej liczby kobiet pracujących w gospodarstwach hodowlanych przez promowanie środków i możliwości uwzględniających aspekt płci;

42.z zadowoleniem przyjmuje strategię odnowy pokoleń Komisji; wzywa Komisję, by przedstawiła zalecenia i zbadała rozwiązania problemu głównych barier utrudniających rozpoczęcie działalności młodym hodowcom zwierząt gospodarskich, w szczególności wysokich inwestycji początkowych w infrastrukturę, trudności w dostępie do gruntów, zwłaszcza z powodu różnic między państwami członkowskimi, ograniczonego dostępu do kredytów, niedoborów siły roboczej, kwestii związanych z zarządzaniem ryzykiem, konieczności zapobiegania chorobom zwierząt i ich zwalczania oraz obciążeń biurokratycznych;

43.zwraca się do Komisji o rozważenie możliwości przyznawania większej liczby płatności bezpośrednich młodym rolnikom; podkreśla ponadto potrzebę stworzenia odpowiednich warunków do godnego przechodzenia na emeryturę; zwraca wreszcie uwagę, że ułatwienie dostępu do kredytów i gruntów, w szczególności w państwach członkowskich o wysokich cenach gruntów, zwiększenie inwestycji w jakość produkcji zwierzęciej oraz poprawa jakości usług na obszarach wiejskich stanowią warunki niezbędne do przyciągnięcia i zatrzymania nowego pokolenia rolników; podkreśla, że zalecenia dla państw członkowskich dotyczące przeznaczania 6 % budżetu WPR na odnowę pokoleń nie są wystarczająco wiążące, aby zagwarantować adekwatne wsparcie dla młodych rolników;

44.wyraża zadowolenie z zaprezentowania przez Komisję unijnej strategii biogospodarczej; zwraca się do Komisji, by dostrzegła rolę innowacyjnej hodowli zwierząt gospodarskich w promowaniu obiegu zamkniętego oraz w pełni uwolniła potencjał produkcji energii, w szczególności biogazu i biometanu, a także wykorzystania produktu pofermentacyjnego jako nawozu pochodzenia biologicznego oraz waloryzacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego za pośrednictwem sektora utylizacji, tak aby zapewnić hodowcom zwierząt gospodarskich dodatkowe źródła dochodów; podkreśla, że w szczególności obszary gęsto zaludnione odgrywają ważną rolę w biogospodarce, ponieważ bliskość obszarów miejskich i krótkie odległości umożliwiają współpracę w ramach gospodarki o obiegu zamkniętym w zakresie wykorzystania odpadów pochodzenia ludzkiego i przetwarzania odpadów z gospodarstw rolnych;

45.wzywa Komisję i państwa członkowskie do określenia adekwatnych i długoterminowych możliwości finansowania środków zapobiegawczych i rekompensat dla rolników, które mogą obejmować WPR, ale nie powinny się do niej ograniczać; wsparcie to powinno być przeznaczone nie tylko na pokrycie strat i kosztów poniesionych w wyniku ataków dużych drapieżników, ale również na środki ograniczające ryzyko, w tym usługi doradcze, wymianę wiedzy i szkolenia dla rolników dotyczące wypasania zwierząt gospodarskich na terenach występowania dużych drapieżników;

46.podkreśla, że ukierunkowana zmiana dyrektywy siedliskowej Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/1992/43/oj). w celu dostosowania prawodawstwa UE do zaktualizowanego poziomu ochrony wilka, który określono w konwencji berneńskiej, ma na celu zapewnienie większej elastyczności w zarządzaniu populacjami wilków w całej UE oraz zminimalizowanie skutków społeczno-gospodarczych; podkreśla konieczność uwzględnienia dużej transgranicznej mobilności gatunków, ponieważ stan ochrony populacji tego samego gatunku może się różnić między regionami; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zintensyfikowały współpracę transgraniczną w tej dziedzinie;

47.dostrzega zasadniczą rolę chowu zwierząt gospodarskich, w szczególności systemów opartych na użytkach zielonych, w utrzymywaniu systemów rolniczych o obiegu zamkniętym, wzmacnianiu usług ekosystemowych oraz świadczeniu usług klimatycznych i środowiskowych przez sekwestrację dwutlenku węgla, poprawę jakości wody i zdrowia gleb, ochronę bioróżnorodności, tworzenie siedlisk dla fany i flory, utrzymywanie zróżnicowanych i otwartych krajobrazów, zwłaszcza na obszarach górskich, i wykorzystywanie gruntów gorszej klasy, na których nie można uprawiać żywności dla ludzi; podkreśla, że gatunki zwierząt z żołądkiem jednokomorowym, takie jak drób i trzoda chlewna, mogą jeszcze bardziej wzmocnić obieg zamknięty dzięki włączaniu produktów ze strumienia odpadów do paszy i recyklingowi biomasy, a ich obornik stanowi cenne źródło naturalnego nawozu do produkcji roślinnej; podkreśla, że znaczne zmniejszenie liczebności stad może narazić na szwank te funkcje ekosystemu;

48.zwraca się do Komisji o zaproponowanie narzędzi, które pomogą zwiększyć rolę produkcji zwierzęcej w utrzymaniu użytków zielonych, istotnych dla środowiska i stabilności klimatu, za pomocą bardziej wydajnych systemów rolniczych, które zwiększą zrównoważony charakter systemów produkcji zwierzęcej przez poprawę ich wydajności oraz które zapewnią pracownikom tego sektora wyższe dochody;

49.zaznacza, że istotne jest włączenie produkcji zwierzęcej do zrównoważonych modeli rolnictwa, w tym mieszanych systemów rolniczych, przy zapewnieniu zbilansowanego obiegu składników odżywczych i zminimalizowaniu konkurencji o zasoby; zwraca uwagę, jak ważne jest efektywne wykorzystywanie zwierząt gospodarskich dla znalezienia równowagi między zrównoważonym rozwojem i potrzebami żywnościowymi, a także podkreśla korzyści płynące z wypasu rotacyjnego i wypasu kwaterowego o krótkiej rotacji dla wydajności pasz, sekwestracji dwutlenku węgla, jakości gleby, różnorodności biologicznej i odporności na susze; podkreśla potrzebę zwiększenia świadomości na temat korzyści dla środowiska płynących z dobrego zarządzania zwierzętami;

50.wzywa Komisję do zwiększenia zakresu, w jakim państwa członkowskie mogą wspierać rolników w ochronie krajobrazu za pomocą WPR, a zarazem do zmniejszenia przeszkód regulacyjnych uniemożliwiających pełne wykorzystywanie pastwisk oraz do silniejszej ochrony gruntów rolnych UE przed ich przejmowaniem, degradacją i konkurencyjnymi zastosowaniami pozarolniczymi;

51.podkreśla, jak ważne dla systemów rolniczych jest integrowanie produkcji roślinnej z chowem zwierząt, ponieważ ułatwia to recykling składników odżywczych przez zwiększone wykorzystanie nawozów organicznych względem nawozów syntetycznych, pozwala ograniczyć zużycie chemikaliów oraz poprawia żyzność gleby i bioróżnorodność;

52.wzywa Komisję, aby – dostrzegając strategiczne znaczenie produkcji nawozów konwencjonalnych w UE dla konkurencyjności Europy – wspierała stosowanie obornika na wybranych uprawach oraz przyspieszyła zatwierdzanie i upowszechnianie alternatywnych produktów nawozowych, takich jak produkty pofermentacyjne i azot odzyskany z obornika, tak by poprawić recykling składników odżywczych, zmniejszyć zależność od nawozów syntetycznych przywożonych z państw trzecich i wspierać obieg zamknięty w systemach produkcji zwierzęcej; dostrzega strategiczną rolę sektora produkcji zwierzęcej w zmniejszaniu zależności od środków syntetycznych oraz zauważa, że zwiększenie wykorzystania zarówno produktów pofermentacyjnych, jak i azotu odzyskanego z obornika wnosi wkład nie tylko w gospodarkę o obiegu zamkniętym, lecz także w dekarbonizację gospodarki UE przez ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, wspieranie produkcji energii ze źródeł odnawialnych i zmniejszanie zależności UE od importowanych paliw kopalnych;

53.z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący ukierunkowanego przeglądu dyrektywy azotanowej Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375 z 31.12.1991, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/1991/676/oj)., który ma umożliwić stosowanie azotu odzyskanego z obornika powyżej limitu określonego dla obornika oraz dostosować ten limit do najnowszych dowodów naukowych i innowacyjnych praktyk nawożenia, w tym do stosowania obornika w celu promowania gospodarki składnikami odżywczymi w obiegu zamkniętym przy jednoczesnej dalszej ochronie jakości wody; przywołuje niedawne badania dotyczące korzyści dla jakości wody oraz neutralnego wpływu na nią wynikających z odstępstw przyznanych państwom członkowskim;

54.wzywa Komisję do zapewnienia uczciwych cen lub odpowiednich rekompensat hodowcom, zważywszy na rosnące koszty nawozów;

55.wzywa Komisję do inwestowania w innowacje i infrastrukturę, które umożliwiają szersze stosowanie nawozów obornikowych i biogazu pochodzących z chowu zwierząt gospodarskich, zgodnie z celami UE w dziedzinie klimatu i energii;

56.wzywa Komisję, by ponownie przemyślała, w jaki sposób produkty rolne, produkty uboczne i pozostałości poprodukcyjne są uznawane za odpady, tak aby można je było łatwiej wykorzystać jako towar; podkreśla, że zwierzęta gospodarskie stanowią nieodzowny element gospodarki o obiegu zamkniętym w sektorze rolnym oraz wskazuje, że należy bardziej doceniać wkład chowu zwierząt gospodarskich w biogospodarkę przez bardziej kompleksowe podejście do obiegu składników odżywczych i węgla we wszystkich obszarach produkcji środków spożywczych i niespożywczych; wzywa Komisję, by w swoim podejściu do sektora produkcji zwierzęcej opierała się na wynikach badań oraz by ułatwiała badania nad opracowaniem pasz w modelu gospodarki o obiegu zamkniętym; wzywa Komisję, by przeprowadziła przegląd przepisów dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, tak aby uprościć stosowanie produktów niskiego ryzyka, np. wełny;

57.ostrzega przed zuniformizowaną polityką mającą na celu znaczne ograniczenie populacji zwierząt gospodarskich, co może pogłębić degradację środowiska i zagrozić odporności systemu żywnościowego; zauważa w szczególności, że zmniejszenie liczby przeżuwaczy może prowadzić do zmiany użytkowania gruntów, co może mieć negatywne skutki, w tym porzucanie gruntów, zarastanie lasami, utratę bioróżnorodności i podwyższone ryzyko pożarów;

58.apeluje o zwiększenie inwestycji w badania i innowacje służące optymalizacji produkcji roślinnej i praktyk zarządzania produkcją zwierzęcą oraz zmniejszeniu śladu ekologicznego zwierząt gospodarskich, w tym dotyczące technik hodowli roślin i zwierząt, żywienia, wypasu oraz gospodarowania obornikiem i gruntami, które to techniki skutkują bardziej zrównoważonym charakterem tych działań;

59.podkreśla znaczenie strategii, w której uwzględnia się cały cykl produkcyjny, wspiera się optymalne planowanie płodozmianu, maksymalizuje się wykorzystanie gruntów ornych oraz ulepsza się i dostosowuje skład roślin paszowych uprawianych przez rolników, począwszy od odmian roślin, które umożliwiają redukcję emisji; podkreśla znaczenie przywrócenia swobody przedsiębiorczości w rolnictwie, aby umożliwić rolnikom rozwój i wybór systemów wentylacji oraz utrzymania zwierząt i ich żywienia, które są dostosowane do ich szczególnej sytuacji i najlepiej odpowiadają ich systemom produkcji;

60.apeluje do Komisji i państw członkowskich o zadbanie, by ramy regulacyjne dotyczące produkcji zwierzęcej były opracowywane w sposób przejrzysty, na podstawie rzetelnych wyników naukowych, przy pełnym zaangażowaniu zainteresowanych stron – w szczególności organizacji zrzeszających rolników i hodowców zwierząt – oraz przy zastosowaniu scenariuszy długoterminowych umożliwiających stopniową adaptację; zaleca, aby proces decyzyjny opierał się na rzeczywistych konsultacjach publicznych, szczegółowych badaniach wpływu oraz mechanizmach ciągłej informacji zwrotnej, aby wdrażanie przepisów było skuteczne i lokalnie akceptowane;

61.apeluje o zapewnienie większej swobody politycznej, aby umożliwić przyjęcia podejścia zorientowanego na cele, które powinno przewidywać analizę porównawczą gospodarstw rolnych zamiast narzucania odgórnych rozwiązań, tak aby wybór środków pozostawał w gestii rolników, o ile przyczyniają się one do osiągnięcia wyznaczonych celów;

62.zwraca się do Komisji o zaproponowanie narzędzi, które zwiększą rolę chowu zwierząt w utrzymaniu ważnych dla środowiska i stabilności klimatu użytków zielonych za pomocą bardziej ekstensywnych systemów rolniczych oraz poprawy zrównoważonego charakteru systemów intensywnych;

63.zaznacza, że rozwój polityki dotyczącej chowu zwierząt gospodarskich musi opierać się na najwyższych standardach naukowych, zapewniając wyważone i kompleksowe rozumienie korzyści i wyzwań związanych z rolnictwem ukierunkowanym na produkcję zwierzęcą;

64.podkreśla, że przejrzysta i dostępna komunikacja naukowa oparta na danych empirycznych ma istotne znaczenie dla korygowania błędnych informacji i stronniczości ideologicznej w debacie publicznej na temat chowu zwierząt oraz produkcji i spożycia mięsa; zwraca w związku z tym uwagę, że Światowa Organizacja Zdrowia zachęca do spożywania białek zwierzęcych w ramach kompletnej i zbilansowanej diety;

65.podkreśla, że decyzje polityczne i poglądy społeczne powinny opierać się na solidnych dowodach naukowych odzwierciedlających różnorodność systemów produkcji, ich wkład w żywienie ludzi, gospodarkę wiejską i zrównoważenie środowiskowe, a zatem promować bardziej pozytywny wizerunek sektora produkcji zwierzęcej, oraz że w tym celu konieczne jest wzmocnienie dialogu między naukowcami, decydentami politycznymi, producentami i konsumentami przez zachęcanie do przyjęcia świadomego, zrównoważonego i niespolaryzowanego podejścia do roli hodowli zwierząt gospodarskich w społeczeństwie europejskim; podkreśla znaczenie informowania konsumentów o korzyściach płynących ze spożywania białek zwierzęcych w ramach kompletnej i zbilansowanej diety;

66.z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji dotyczącą ponownego otwarcia kwestii nazw stosowanych do oznaczania mięsa i kawałków mięsa w celu ochrony produktów pochodzenia zwierzęcego oraz zakazania stosowania tych do oznaczania produktów niepochodzących od zwierząt, a także uważa, że przepis ten powinien mieć zastosowanie do produktów uzyskiwanych z hodowli komórkowych oraz produktów hybrydowych składających się z mieszaniny białek zwierzęcych i roślinnych; przypomina, że taką ochroną objęte są już produkty mleczne; podkreśla, że jasne, uczciwe i przejrzyste etykietowanie ma zasadnicze znaczenie, aby zapewnić konsumentom realną przejrzystość i wspierać jakość unijnych produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym przez akcentowanie ich uznanych oznaczeń i krótkich łańcuchów dostaw;

67.apeluje do decydentów na wszystkich szczeblach, aby przy opracowywaniu wytycznych żywieniowych kierowali się normami opartymi na danych empirycznych, w pełni doceniając wartość odżywczą, kulturową i gospodarczą mięsa, przetworów mlecznych i jaj, a jednocześnie brali pod uwagę przystępność cenową i rzeczywiste spożycie białka z produktów pochodzenia zwierzęcego w różnych regionach;

68.wzywa Komisję do przeglądu rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2011/1169/oj). w celu wprowadzenia obowiązkowego etykietowania wszystkich produktów zawierających mięso wprowadzanych na rynek w UE, nawet jeśli mięso nie jest ich głównym składnikiem, z wyraźnym wskazaniem pochodzenia z UE lub spoza UE; wzywa Komisję do oceny wykonalności wprowadzenia obowiązku wskazywania kraju pochodzenia mięsa, jeżeli jest ono składnikiem produktu przetworzonego;

69.wzywa Komisję, aby współpracowała ze specjalistami w celu przedstawienia badań dotyczących skutków stosowania substytutów żywności; ostrzega przed bezkrytycznym promowaniem nieodpowiednich pod względem odżywczym i środowiskowym zamienników żywności jako alternatyw dla tradycyjnej żywności pochodzenia zwierzęcego, w tych zamienników, które nie zawierają takich samych związków bioaktywnych ani podstawowych mikroskładników odżywczych występujących w naturalnym mięsie ze zdrowych zwierząt hodowanych w systemach wysokiej jakości, a w szczególności ostrzega przed włączaniem ich do posiłków podawanych dzieciom i młodzieży w szkołach; zauważa, że tradycyjna żywność pochodzenia zwierzęcego w połączeniu z żywnością pochodzenia roślinnego może być składnikiem zrównoważonej i bogatej w składniki odżywcze diety;

70.domaga się, aby przed przedstawieniem nowych wniosków ustawodawczych mających wpływ na sektor rolny Komisja przeprowadzała kompleksową ocenę skutków na podstawie najnowszych dowodów naukowych i odpowiednie konsultacje z wszystkimi zainteresowanymi stronami;

71.wyraża głębokie zaniepokojenie rosnącą presją na propagowanie tak zwanej żywności syntetycznej, takiej jak białka wytwarzane w laboratoriach, bez rozstrzygających dowodów naukowych na jej bezpieczeństwo, rentowność przemysłową lub korzyści dla środowiska; podkreśla, że przed zaproponowaniem jakichkolwiek nowych ram regulacyjnych dotyczących nowych technologii w dziedzinie żywności należy przeprowadzać odpowiednie oceny skutków oparte na dowodach naukowych z uwzględnieniem wszystkich aspektów związanych z bezpieczeństwem, wpływem na środowisko i rynek oraz ochroną konsumentów, w szczególności przez jasne i odpowiednie etykietowanie;

72.podkreśla ekologiczną rolę przeżuwaczy i wartość odżywczą naturalnego mięsa oraz podkreśla, że produkcja żywności syntetycznej jest w dużym stopniu uzależniona od wysoce uprzemysłowionych i energochłonnych procesów, które wymagają dużej ilości środków chemicznych, co jest sprzeczne z zasadami zrównoważonego rozwoju zalecanymi przez UE; zwraca uwagę, że żywność syntetyczna nie jest obecnie ani realnym rozwiązaniem, ani bezpieczną alternatywą dla tradycyjnej produkcji rolno-hodowlanej, a jej propagowanie może zagrozić tysiącom gospodarstw rodzinnych; wzywa Komisję do przeprowadzenia rygorystycznych i niezależnych ocen syntetycznych produktów spożywczych pod kątem ich wpływu na zdrowie, środowisko i sytuację społeczno-gospodarczą, a także do przyjrzenia się obawom dotyczącym ochrony konsumentów i wpływu na tradycyjne rolnictwo i chów zwierząt gospodarskich; apeluje, by istniejące ramy regulacyjne wyraźnie koncentrowały się na ochronie konsumentów, producentów europejskich i obszarów wiejskich;

73.zwraca uwagę, że sektor produkcji zwierzęcej odgrywa zasadniczą rolę w bezpieczeństwie żywnościowym, tworzeniu miejsc pracy, zachowywaniu i promowaniu lokalności oraz stabilności gospodarczej w całej UE; postrzega produkcję zwierzęcą szeroko – nie tylko jako źródło żywności i usług ekosystemowych, lecz także jako czynnik sprzyjający odpowiedzialności społecznej, godnym warunkom pracy i rozwojowi obszarów wiejskich; podkreśla, że wskaźnik wyników WPR (I.24) o nazwie „Przyczynianie się do tworzenie miejsc pracy na obszarach wiejskich” odgrywa ważną rolę w zwracaniu uwagi na rolę chowu zwierząt gospodarskich, zwłaszcza w gospodarstwach rodzinnych i małych gospodarstwach;

74.podkreśla, że bez odpowiedniego finansowania sektor ten będzie stawał się coraz mniej atrakcyjny dla młodych ludzi, co grozi nie tylko utratą miejsc pracy, lecz także spadkiem konkurencyjności UE pod kątem żywienia i spraw społecznych;

75.wskazuje, jak istotne jest docenianie i podkreślanie fundamentalnej roli kobiet w gospodarstwach zajmujących się chowem zwierząt, gdzie oprócz codziennych prac rolniczych często zajmują się one zarządzaniem i przekazywaniem wiedzy między pokoleniami; podkreśla w tym względzie, że rolnictwo rodzinne, w którym kobiety i rodzina odgrywają kluczową rolę, stanowi podstawę europejskiego chowu zwierząt gospodarskich i należy je wspierać przez konkretne działania polityczne uznające jego znaczenie gospodarcze, społeczne i kulturowe; uważa zatem, że w europejskiej polityce publicznej należy w większym stopniu uwzględniać aspekt płci przez promowanie ukierunkowanych działań wspierających rolniczki, zapewnianie im równych szans, zwiększanie widoczności ich pracy oraz poprawę dostępu do szkoleń, finansowania i reprezentacji w procesach decyzyjnych;

76.podkreśla zasadniczą rolę, jaką rolnictwo i chów zwierząt gospodarskich – pod postacią tzw. rolnictwa społecznego w gospodarstwach rolnych – odgrywają w zapewnianiu społecznościom korzyści społecznych pod względem utrzymania otwartej przestrzeni, edukacji i opieki nad osobami o szczególnych potrzebach; podkreśla potrzebę utrzymania rolnictwa i produkcji zwierzęcej we wszystkich regionach UE, szczególnego ułatwienia realizacji wspomnianych form rolnictwa społecznego, a także odpowiedniego wynagradzania rolników za ich pracę;

77.podkreśla znaczenie zdrowia psychicznego i dobrego samopoczucia rolników oraz apeluje o uwzględnienie w przyszłych instrumentach WPR wsparcia psychologicznego, uproszczenia procedur administracyjnych oraz środków zapewnienia równowagi między życiem zawodowym a prywatnym i przeciwdziałania izolacji;

78.zaznacza, że choroby zwierząt mają istotny wpływ na społeczeństwo i gospodarkę, środowisko i dobrostan zwierząt na poziomie gospodarstw rolnych, na poziomie poniżej krajowego oraz na poziomie krajowym i regionalnym; podkreśla, że wpływ tych czynników na chów zwierząt będzie się nasilał wraz ze wzrostem temperatur, silniejszymi wiatrami oraz coraz częstszymi ekstremalnymi zdarzeniami pogodowymi związanymi ze zmianą klimatu w UE, którym należy przeciwdziałać.

79.podkreśla potrzebę wzmocnienia monitorowania i środków zapobiegawczych w celu uniknięcia przenoszenia w UE chorób zwierząt zarówno z państw UE, jak i spoza UE, oraz apeluje o systematyczną ocenę podatności na zagrożenia dla bezpieczeństwa biologicznego w UE, ze szczególnym uwzględnieniem dróg wprowadzania znanych i nowych chorób;

80.zaznacza, że w UE brak zapobiegania chorobom zwierząt lub ich zwalczania w jednym państwie członkowskim może mieć bezpośrednie konsekwencje dla pozostałych państw członkowskich i wymaga skoordynowanej reakcji; podkreśla zatem znaczenie i opłacalność technik zapobiegania, w szczególności w szczepień, wczesnego wykrywania, gotowości, właściwej wymiany informacji i koordynacji między państwami członkowskimi oraz instrumentów rekompensaty ekonomicznej dla hodowców ponoszących bezpośrednie i pośrednie szkody w wyniku stosowania środków sanitarnych;

81.wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zapewniły zasoby niezbędne do wdrożenia skutecznych i efektywnych programów zapobiegania i kontroli, w tym wsparcia finansowego, weterynaryjnego, technicznego i administracyjnego, a także badań nad selekcją genetyczną zwierząt o zwiększonej odporności na nowe choroby.

82.podkreśla wagę podejmowania w odpowiednim czasie skutecznych działań w celu kontroli rozprzestrzeniania się chorób zwierząt; wzywa Komisję, by wzmocniła specjalny mechanizm szybkiego ostrzegania i reagowania, który byłby uruchamiany w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia ogniska chorób zwierząt, aby zapewnić wymianę informacji w czasie rzeczywistym między organami krajowymi a Komisją na temat sytuacji epidemiologicznej, ułatwić koordynację środków oceny i kontroli ryzyka między państwami członkowskimi oraz zapewnić odpowiednią komunikację ze wszystkimi właściwymi zainteresowanymi stronami, w szczególności rolnikami i konsumentami;

83.z zadowoleniem przyjmuje fakt, że do 2023 r. UE osiągnęła już połowę swojego celu na 2030 r., jakim jest ograniczenie o 50 % sprzedaży i stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych w weterynarii; podkreśla, że należy kontynuować te działania i opracować skoordynowane podejście UE do zapobiegania chorobom zwierząt i do ich wykrywania za pomocą środków wczesnego monitorowania, szczepień i bioasekuracji, aby uniknąć wzrostu liczby przypadków chorób zwierząt, który mógłby utrudnić osiągnięcie celu dotyczącego ograniczenia sprzedaży i stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych;

84.zwraca uwagę na istotną rolę opracowywania zaawansowanych narzędzi diagnostycznych, modelowania predykcyjnego i technik dekontaminacji; apeluje do Komisji o rozważenie dalszego wzmocnienia unijnych standardów zdrowia zwierząt w celu ochrony chowu zwierząt gospodarskich, co obejmuje przepisy regulujące ograniczanie lub eliminowanie populacji dzikich zwierząt stwarzających ryzyko chorób zakaźnych, a także ukierunkowane szczepienia zwierząt w razie potrzeby, jako uzupełnienie odpowiedzialnej selekcji i hodowli zwierząt, co może pomóc w ograniczeniu występowania chorób endemicznych i nowych chorób;

85.zwraca się do Komisji o uznanie roli sektora medycyny weterynaryjnej i wspieranie go w wysiłkach na rzecz przeniesienia biotechnologii z laboratorium do gospodarstw, przez przyspieszenie i usprawnienie procesów regulacyjnych, finansowanie i zwiększanie skali biotechnologii w zakresie zdrowia zwierząt, informowanie rolników i ogółu społeczeństwa o korzyściach płynących z biotechnologii, podnoszenie i zmianę kwalifikacji siły roboczej oraz wspieranie gromadzenia danych i wykorzystywania sztucznej inteligencji w gospodarstwach rolnych i w sektorze zdrowia zwierząt;

86.wzywa Komisję, aby udoskonaliła monitorowanie i sprawozdawczość w odniesieniu do tych kosztów, zarówno bezpośrednich, jak i pośrednich, w celu zwiększenia skuteczności i szybkości środków wsparcia UE i państw członkowskich; w związku z tym zauważa, że FAO opracowała nowe narzędzie, tzw. OutCosT (narzędzie do kalkulacji kosztów występowania chorób), które umożliwia państwom ocenę obciążenia finansowego związanego z występowaniem chorób zwierząt i środkami ich zwalczania;

87.popiera apel grupy państw członkowskich do Komisji, aby dostosować podejście UE do zwalczania chorób zwierząt przez zastosowanie szczepień – tam gdzie jest to możliwe i w zależności od gatunku zwierzęcia i choroby – jako jednego ze środków zapobiegawczych w ramach szerszego zestawu narzędzi;

88.zaznacza jednak, że szczepienia są jeszcze skuteczniejsze, jeżeli uzupełniają je środki obrony biologicznej i nadzoru; podkreśla, że w celu zapewnienia długotrwałej ochrony środki w zakresie szczepień należy połączyć z programami selekcji genetycznej pod kątem odporności immunologicznej, w szczególności w przypadku ras pierwotnych i na obszarach szczególnie narażonych; podkreśla, że należy nasilić działania w tym obszarze i wspierać je za pomocą dostępnych i przystępnych cenowo szczepionek, odpowiednie dostosowanie środków bezpieczeństwa biologicznego do poziomu ryzyka oraz dodatkowe, wydzielone finansowanie dla dotkniętych hodowców w wszystkich państwach członkowskich w ramach WPR na okres po 2027 r.;

89.podkreśla znaczenie skoordynowanego podejścia do zdrowia zwierząt, które obejmuje proaktywne inwestycje w badania, systemy monitorowania, opracowywanie szczepionek i możliwości leczenia zarówno znanych, jak i nowych chorób; zwraca uwagę na rozwój szczepionek DIVA (szczepień opartych na strategii odróżniania zwierzęcia zakażonego od szczepionego), które umożliwiają rozróżnienie między zwierzętami zakażonymi patogenem a zwierzętami, które zostały przeciwko niemu zaszczepione; w związku z tym wzywa Komisję do uwzględnienia najnowszych osiągnięć naukowych oraz do rewizji rozporządzenia (UE) 2016/429 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt (prawo o zdrowiu zwierząt), Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2016/429/oj). w celu utworzenia nowej kategorii statusu zdrowotnego zwanej obszarem „wolnym od choroby, na którym przeprowadzono szczepienia”; wzywa Komisję, by wspierała inwestycje w badania i rozwój w zakresie szczepionek DIVA za pośrednictwem programu „Horyzont Europa” oraz przyspieszenie ich stosowania wśród rolników;

90.wzywa Komisję do wspierania inwestycji w bioasekurację w gospodarstwach rolnych przez zwiększenie finansowania, w tym poza WPR; ponadto apeluje do Komisji o wzmocnienie środków służących zdrowiu zwierząt w unijnym sektorze rolnictwa przez koordynację badań nad szczepionkami weterynaryjnymi, nowymi antygenami, odczynnikami diagnostycznymi i immunologicznymi weterynaryjnymi produktami leczniczymi, a także ich wspólnego zakupu, gromadzenia i dostaw na szczeblu UE w ramach mechanizmu gotowości i wczesnego wykrywania oraz przez wspieranie opracowywania tych produktów w UE; wzywa Komisję do zapewnienia odpowiedniego finansowania tego mechanizmu;

91.zachęca do utworzenia strategicznych zapasów, aby umożliwić szybszą reakcję w przypadku nowych epidemii; podkreśla, że należy pilnie ustanowić scentralizowany i zharmonizowany system gromadzenia danych dotyczących szczepień zwierząt we wszystkich państwach członkowskich; wskazuje, że taki system zwiększyłby identyfikowalność, poprawiłby nadzór epidemiologiczny, wsparłby terminową reakcję na wystąpienie chorób i przyczyniłby się do ogólnej skuteczności polityki UE, jeśli chodzi o zdrowie zwierząt i bezpieczeństwo żywności; zauważa, że kompleksowy system gromadzenia danych dotyczących szczepień ułatwiłby współpracę transgraniczną, zapewniłby zgodność z normami UE i dostarczyłby cennej wiedzy do wykorzystania w rozwoju polityki, badaniach naukowych i zrównoważonym zarządzaniu zdrowiem zwierząt gospodarskich;

92.popiera badania nad nowymi technologiami inaktywacji wirusów w produktach spożywczych, takimi jak przetwarzanie pod wysokim ciśnieniem, które okazały się obiecujące jako metoda ochrony bezpieczeństwa i jakości żywności; podkreśla, że odpowiednio dobrane żywienie zwierząt i formuły paszowe mają istotne znaczenie dla zapobiegania rozprzestrzenianiu się niektórych chorób oraz dla poprawy ogólnego stanu zdrowia i odporności zwierząt;

93.wzywa Komisję i państwa członkowskie do udzielania wsparcia władzom regionalnym oraz do współpracy z nimi, jak również do konsultacji z rolnikami, jeśli chodzi o opracowywanie i wdrażanie planów zapobiegania tym chorobom, szczepień przeciwko nim i łagodzenia ich skutków, przy jednoczesnym dążeniu do jak najmniejszej eliminacji zwierząt;

94.apeluje o ściślejszą współpracę między UE, zainteresowanymi stronami z branży i partnerami międzynarodowymi, zapewniającą efektywne przydzielanie zasobów i dzielenie się wiedzą w celu poprawy zarządzania chorobami i zapobiegania im;

95.wzywa Komisję, by zwiększyła unijne środki finansowe na programy zwalczania i kontroli w państwach członkowskich; zaleca ustanowienie kompleksowych systemów wsparcia gospodarczego, w tym systemów rekompensat obejmujących cały łańcuch dostaw, aby zapewnić odpowiednią pomoc wszystkim zainteresowanym stronom, zwłaszcza hodowcom; podkreśla, że w przypadku wystąpienia poważnych chorób zwierząt, co powoduje znaczne straty gospodarcze, należy udostępnić przyspieszoną pomoc finansową, aby zmniejszyć niepewność i utrzymać ciągłość gospodarczą; wzywa państwa członkowskie, aby usprawniły ocenę wniosków o wsparcie, wyeliminowały zbędne bariery administracyjne i określiły jasne terminy wypłaty pomocy, aby pomóc rolnikom w lepszym planowaniu i zapewnić im stabilność działalności;

96.z zadowoleniem odnotowuje propozycję Komisji zawartą w pakiecie dotyczącym uproszczenia i konkurencyjności WPR na 2025 r., aby zwiększyć zdolność WPR do udzielania wsparcia finansowego i operacyjnego rolnikom dotkniętym klęskami żywiołowymi, niekorzystnymi zjawiskami pogodowymi związanymi z klimatem lub chorobami zwierząt przez wprowadzenie dodatkowej płatności kryzysowej, którą państwa członkowskie mogłyby uruchamiać w ramach funduszy rozwoju obszarów wiejskich; uważa, że w przyszłej WPR należy również aktywnie wspierać zdolność rolników do radzenia sobie z rozprzestrzenianiem się chorób zwierząt i epidemiami, w szczególności przeznaczyć znacznie większy budżet na narzędzia zarządzania kryzysowego i rezerwę na wypadek kryzysów w sektorze rolnym, którą będzie można szybko i skutecznie uruchomić, aby udzielić wsparcia poszkodowanym rolnikom;

97.zachęca państwa członkowskie, aby uzupełniły tę inicjatywę przez dalszy rozwój systemów zarządzania ryzykiem dostosowanych do sytuacji kryzysowych związanych z chorobami zwierząt, w tym ułatwiały dostęp do systemów ubezpieczeń i funduszy wspólnego inwestowania; zwraca się do Komisji, by przedstawiła wniosek dotyczący utworzenia nowego europejskiego instrumentu reasekuracji, który umożliwi pokrycie ryzyka związanego z nowymi epizootiami, oraz by zagwarantowała, że wszystkie gospodarstwa rolne będą mieć dostęp do odpowiednich umów ubezpieczeniowych na wypadek tych epizootii;

98.wzywa Komisję, by przeprowadziła ocenę wykonalności ustanowienia europejskiego funduszu zdrowia zwierząt, który zapewniałby szybkie i sprawiedliwe wsparcie w przypadku ognisk choroby; podkreśla, że ze względu na zagrożenia stwarzane przez różne choroby zwierząt konieczne jest przeznaczenie środków na doskonalenie genetyczne zwierząt, tak aby stworzyć rasy bardziej odporne na choroby, a tym samym wzmocnić bezpieczeństwo żywnościowe UE w obliczu potencjalnych kryzysów zdrowotnych;

99.apeluje do Komisji o współpracę z międzynarodowymi partnerami handlowymi w celu zagwarantowania, że akceptowane będą regionalne zakazy handlu i uznane sposoby inaktywacji, takie jak gotowanie i długotrwała obróbka, co zmniejszy niepotrzebne szkody gospodarcze dla unijnego przemysłu produkcji zwierzęcej;

100.wzywa ponadto Komisję do zbadania wykonalności, w niektórych konkretnych przypadkach, mechanizmu izolacji opartego na praktykach zarządzania i hodowli bazujących na bioasekuracji, przy zbadaniu możliwości jego stosowania w kontekście międzynarodowym we współpracy z najbardziej wiarygodnymi partnerami handlowymi UE.

101.wzywa Komisję do oceny zagrożeń wynikających z rosnącej liczby dzikich zwierząt kopytnych oraz ich wpływu na zdrowie zwierząt, zdrowie publiczne i bioróżnorodność; w związku z tym uważa, że należy wdrożyć środki horyzontalne służące odpowiedniemu zarządzaniu tą nadmierną populacją;

102.podkreśla, że unijny sektor produkcji zwierzęcej jest szczególnie narażony na różnorodne wstrząsy zewnętrzne, w tym kryzysy zdrowotne, ekstremalne zdarzenia pogodowe, zmienność cen i zakłócenia w łańcuchach dostaw, a także rosnącą konkurencję ze strony państw trzecich, których produkty nie zawsze spełniają wysokie europejskie normy w zakresie ochrony środowiska, dobrostanu zwierząt oraz zdrowia i bezpieczeństwa żywności, co tłumaczy obawy podnoszone przez rolników dotyczące braku wzajemności i niesprawiedliwej globalnej konkurencji; zwraca zatem uwagę na potrzebę zapewnienia sprawiedliwych warunków konkurencji na rynku międzynarodowym, aby chronić rentowność europejskich przedsiębiorstw i zagwarantować wzajemność norm w umowach handlowych; w związku z tym apeluje, aby przy zawieraniu umów handlowych uwzględniano podatność tego sektora na zagrożenia;

103.apeluje o utworzenie w kolejnych wieloletnich ramach finansowych specjalnego instrumentu, który zapewniałby ukierunkowane wsparcie dla sektorów rolnych, w tym sektora produkcji zwierzęcej, mogących doświadczać zakłóceń lub wymagających dostosowania wskutek obowiązujących umów handlowych;

104.wskazuje, że w sytuacji gdy w UE spożycie produktów pochodzenia zwierzęcego, a w szczególności mięsa, jest – w najlepszym razie – w stagnacji, zaś globalne zapotrzebowanie na białko zwierzęce ma według prognoz wzrosnąć, należy uznać znaczenie gospodarcze wywozu i pozycji UE jako regionu wiodącego na świecie pod względem przyjaznej dla klimatu i szanującej prawa zwierząt gospodarki rolnej, który eksportuje na rynki światowe wiedzę, technologię i praktyki konieczne do przekształcenia gospodarki w zrównoważoną, a jednocześnie zapewnia UE suwerenność żywnościową; podkreśla, że mogłoby to pobudzić badania naukowe, innowacje, inwestycje i zatrudnienie; podkreśla, że w tym kontekście inwestycje w poprawę jakości produkcji zwierzęcej i identyfikowalność genetyczną stają się niezbędne, aby sprostać globalnemu zapotrzebowaniu na produkty pochodzenia zwierzęcego o wysokiej wartości odżywczej;

105.ubolewa, że nasi partnerzy handlowi nie zawsze odwzajemniają ambitne normy i cele UE dotyczące zdrowia i dobrostanu zwierząt, środowiska i innych aspektów zrównoważenia; podkreśla, że w związku z tym rolnicy zajmujący się produkcją zwierzęcą w UE nie konkurują na równych warunkach z producentami spoza UE, ani na rynkach międzynarodowych, ani na rynku wewnętrznym UE;

106.zauważa, że wprawdzie cała importowana żywność wprowadzana na rynek UE musi być zgodna z odpowiednimi i wysokimi normami UE dotyczącymi produktów końcowych, obowiązującymi niezależnie od tego, czy produkt jest wytwarzany wewnętrznie czy importowany, jednak wymogi dotyczące produkcji („procesy i metody produkcji”) zazwyczaj nie dotyczą produktów importowanych;

107.podkreśla, że zgodnie z konkluzjami Komisji w sprawie stosowania unijnych norm zdrowotnych i środowiskowych do importowanych produktów rolnych i rolno-spożywczych istnieje przestrzeń polityczna umożliwiająca stosowanie wymogów zdrowotnych i środowiskowych oraz wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt do procesów i metod produkcji w przypadku produktów importowanych w sposób zgodny z zasadami WTO; uznaje, że przed zastosowaniem norm produkcji do produktów importowanych zawsze konieczna jest indywidualna ocena danego przypadku, o czym mowa w sprawozdaniu Komisji;

108.wzywa Komisję, aby zapewniła większą spójność między swoją polityką handlową a polityką zrównoważonego rozwoju przez uwzględnianie wzajemności norm środowiskowych oraz dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt na wszystkich etapach produkcji za pomocą klauzul „lustrzanych” we wszystkich negocjowanych umowach handlowych, tak by zagwarantować, że importowane produkty niespełniające norm unijnych nie będą wprowadzane do obrotu w UE; wzywa Komisję do zapewnienia i wzmocnienia należytych i surowych kontroli importu w celu ochrony producentów rodzimych i konsumentów w UE;

109.wzywa Komisję, aby wzmocniła odpowiednio finansowaną politykę promocyjną przez zwiększenie budżetu na unijne produkty rolne, w tym produkty pochodzenia zwierzęcego, oraz zapewniła stałe wsparcie dla oznaczeń geograficznych w handlu międzynarodowym, stanowiących kluczowy filar jakości i identyfikowalności produktów oraz rozwoju obszarów wiejskich; zwraca uwagę, że znaczna część europejskich oznaczeń geograficznych odnosi się do sektora produkcji zwierzęcej, w tym produktów takich jak sery, kiełbasy, szynki i świeże mięso, które powstały dzięki wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie oraz metodom produkcji ściśle powiązanym z regionami pochodzenia;

110.zaznacza, że oznaczenia jakości nie tylko zwracają uwagę na pracę producentów, lecz także chronią tradycyjne praktyki, promują różnorodność europejskiej gastronomii i pomagają zachować tożsamość kulturową miejsc produkcji; podkreśla ponadto znaczenie jasnego i dokładnego etykietowania dla poprawy identyfikowalności produktów i dla ochrony konsumentów przed wprowadzającymi w błąd praktykami marketingowymi, zarówno poza UE, jak i w UE, takimi jak stosowanie nazw „brzmiących europejsko” lub podobnych do europejskich, które fałszywie sugerują, że produkty są pochodzenia unijnego czy lokalnego lub mają odpowiadającą temu jakość;

111.wzywa Komisję, by nadal wspierała działania rolników na rzecz spełnienia norm UE, tak by uniknąć utraty konkurencyjności, a następnie przenoszenia produkcji unijnej do krajów trzecich, w których obowiązują mniej rygorystyczne normy dotyczące dobrostanu zwierząt, produkcji i kwestii społecznych, oraz by zapewniła producentom dostęp do finansowania w celu poprawy genetyki zwierząt gospodarskich, tak aby wzmacniać konkurencyjność przez jakość, a nie ilość;

112.zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.