A.mając na uwadze, że Stałe Przedstawicielstwo Austrii przy Unii Europejskiej przekazało wniosek prokuratury w Wiedniu o uchylenie immunitetu austriackiego posła do Parlamentu Europejskiego Haralda Vilimsky’ego w związku z zarzutami oszustwa, czyli przestępstwa określonego w § 153 ust. 1 i 3 austriackiego kodeksu karnego, ze względu na podejrzenie jego udziału w przestępstwie w rozumieniu § 12 tego kodeksu;

B.mając na uwadze, że zgodnie z wnioskiem, po złożeniu w 2021 r. przez prokuraturę w Wiedniu wcześniejszych wniosków o uchylenie immunitetu Haralda Vilimsky’ego i wydaniu przez Parlament Europejski decyzji z 11 listopada 2021 r. o uchyleniu jego immunitetu, ujawniono nowe okoliczności faktyczne i w związku z tym zachodzi potrzeba ponownego wystąpienia o uchylenie immunitetu Haralda Vilimsky’ego w oparciu o nowy materiał dowodowy; zgodnie z ustaleniami poczynionymi w toku śledztwa Harald Vilimsky jest podejrzewany o nadużycie w postaci wykorzystania środków finansowych swojej partii politycznej FPÖ (Freiheitliche Partei Österreichs – Die Freiheitlichen) do celów niezwiązanych z jej działalnością w 2013 r. w dniach, które nie zostały jeszcze dokładnie ustalone, w szczególności poprzez autoryzowanie płatności o charakterze prywatnym i niezwiązanych z działalnością partii, dotyczących zainstalowania drzwi i zamka pod swoim prywatnym adresem, i wyrządzenie w ten sposób szkody w majątku FPÖ w łącznej wysokości 9 434 EUR;

C.mając na uwadze, że Harald Vilimsky został wybrany do Parlamentu Europejskiego w wyborach europejskich w maju 2019 r. i ponownie w czerwcu 2024 r., a w czasie popełniania zarzucanego czynu nie był posłem do Parlamentu Europejskiego;

D.mając na uwadze, że zarzucany czyn i późniejszy wniosek o uchylenie immunitetu nie dotyczą opinii wyrażonej przez Haralda Vilimsky’ego ani stanowiska zajętego przez niego w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

E.mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 akapit pierwszy lit. a) Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej podczas sesji Parlamentu Europejskiego jego posłowie korzystają na terytorium swoich państw członkowskich z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa członkowskiego;

F.mając na uwadze, że art. 57 ust. 2 i 3 konstytucji Austrii stanowi, iż:

„2. Posła do Rady Narodowej można zatrzymać za popełnienie czynu karalnego tylko za zgodą Rady Narodowej, z wyjątkiem przypadku ujęcia na gorącym uczynku. Zgoda Rady Narodowej wymagana jest również na przeszukanie domu posła do Rady Narodowej.

3. We wszystkich innych przypadkach, bez zgody Rady Narodowej poseł do Rady Narodowej może podlegać ściganiu przez organy ścigania za popełnienie czynu karalnego tylko wówczas, gdy czyn ten w sposób oczywisty nie pozostaje w żadnym związku z działalnością polityczną danego posła. Organy ścigania muszą jednak uzyskać decyzję Rady Narodowej w sprawie istnienia takiego związku, jeżeli zainteresowany poseł lub jedna trzecia członków stałej komisji zajmującej się daną sprawą wystąpią z takim wnioskiem. W przypadku złożenia takiego wniosku należy natychmiast zaprzestać czynności śledczych lub przerwać czynności już rozpoczęte”;

G.mając na uwadze, że immunitet określony w protokole nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej ma chronić Parlament i posłów do niego przed postępowaniami sądowymi w związku z działaniami podejmowanymi w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych, których nie da się oddzielić od tych obowiązków;

H.mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 2 Regulaminu immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako instytucji oraz jego członków;

I.mając na uwadze, że w tym przypadku Parlament nie znalazł dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, a zatem nic nie wskazuje na to, aby zamiarem leżącym u podstaw postępowania sądowego było zaszkodzenie działalności politycznej Haralda Vilimsky’ego jako posła do Parlamentu Europejskiego a tym samym zaszkodzenie niezależności Parlamentu Europejskiego;

J.mając na uwadze, że w kontekście procedury uchylenia immunitetu Parlamentu nie można uznawać za sąd, a posła – za oskarżonego Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r., Briois/Parlament, T-214/18, ECLI:EU:T:2019:266, pkt 91.;