HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:Hoofdstuk IALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 1Onderwerp1.Bij deze verordening wordt een gemeenschappelijk systeem voor de effectieve terugkeer van illegaal op het grondgebied van de lidstaten verblijvende onderdanen van derde landen vastgesteld overeenkomstig de grondrechten die ▌ zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (“het Handvest”), de algemene beginselen van het Unierecht en de toepasselijke ▌ internationale verplichtingen, onder meer inzake de ▌ mensenrechten.2.Deze verordening heeft tot doel de lidstaten in staat te stellen alle nodige maatregelen te nemen om doeltreffende terugkeer ▌ te waarborgen, waarbij zij rekening houden met de alomvattende aanpak die is vastgelegd in artikel 3, artikel 4, punt h), en artikel 5, punt e), van Verordening (EU) 2024/1351.

Artikel 2Toepassingsgebied1.Deze verordening is van toepassing op illegaal op het grondgebied van de lidstaten verblijvende onderdanen van derde landen.2.Deze verordening is niet van toepassing op personen die onder het Unierecht inzake vrij verkeer vallen in de zin van artikel 2, punt 5, van Verordening (EU) 2016/399.3. Deze verordening laat de bepalingen van de Verordeningen (EU) 2024/1351, (EU) 2024/1348 en (EU) 2024/1349 onverlet.4. Onverminderd lid 5 van dit artikel is deze verordening niet van toepassing op onderdanen van derde landen:a) aan wie de toegang bij de buitengrenzen is geweigerd overeenkomstig artikel 14 van Verordening (EU) 2016/399 Verordening (EU) 2016/399 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende een Uniecode voor de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (codificatie) (PB L 77 van 23.3.2016, blz. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2016/399/oj). of overeenkomstig gelijkwaardige nationale wetgeving in het geval van lidstaten die niet door die verordening zijn gebonden;b) die door de bevoegde autoriteiten zijn aangehouden of onderschept wegens het op illegale wijze overschrijden over land, over zee of door de lucht van de buitengrens van een lidstaat, en die vervolgens geen vergunning of recht hebben verkregen om in die lidstaat te verblijven;c) die verplicht zijn tot terugkeer als strafrechtelijke sanctie of als gevolg van een strafrechtelijke sanctie overeenkomstig de nationale wetgeving;d) tegen wie een uitleveringsprocedure loopt.5. Een lidstaat kan besluiten deze verordening toe te passen op een of meer van de in lid 4, punten a), b) en c), bedoelde categorieën onderdanen van derde landen. In dergelijke gevallen is deze verordening op die categorieën onderdanen van derde landen van toepassing vanaf de datum waarop de lidstaat de andere lidstaten en de Commissie van zijn besluit in kennis stelt.6. Indien een lidstaat besluit deze verordening toe te passen op onderdanen van derde landen die verplicht zijn tot terugkeer als strafrechtelijke sanctie, zijn de artikelen 7, 9 en 10 niet van toepassing.7. Met betrekking tot onderdanen van derde landen die overeenkomstig lid 4, punten a) en b), van het toepassingsgebied van deze verordening zijn uitgesloten, zorgen de lidstaten ervoor dat hun behandeling en beschermingsniveau niet minder gunstig zijn dan bepaald in artikel 12, leden 4 en 5, artikel 14, lid 2, artikel 14, lid 6, punten c) en e), artikel 34, leden 1 tot en met 6, en artikel 35, en dat het beginsel van non-refoulement wordt geëerbiedigd.▌2 ter. Deze verordening is van toepassing onverminderd de nationale strafrechtelijke bepalingen van de lidstaten, in het bijzonder bepalingen tot vaststelling van doeltreffende, evenredige en afschrikkende strafrechtelijke sancties, met inbegrip van vrijheidsstraffen, in verband met illegaal verblijf, mits dergelijke strafrechtelijke procedures en de toepassing van dergelijke sancties de realisering van de effectieve terugkeer niet in gevaar brengen.▌

Artikel 4DefinitiesVoor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:1)“onderdaan van een derde land”: eenieder die geen burger van de Unie is in de zin van artikel 20 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en die geen persoon is die onder het Unierecht inzake vrij verkeer valt, als gedefinieerd in artikel 2, punt 5, van Verordening (EU) 2016/399;2)“illegaal verblijf”: de aanwezigheid, op het grondgebied van een lidstaat, van een onderdaan van een derde land die niet of niet langer voldoet aan de toegangsvoorwaarden die zijn vastgelegd in artikel 6 van Verordening (EU) 2016/399, of aan gelijkwaardige voorwaarden voor binnenkomst, verblijf of vestiging overeenkomstig het nationale recht in het geval van lidstaten die niet door die verordening zijn gebonden maar die aan deze verordening deelnemen;3)“land van terugkeer”:a)een derde land dat het land van herkomst van de onderdaan van een derde land is;b)een derde land waar de onderdaan van een derde land zijn formele gewone verblijfplaats heeft;c)een derde land van doorreis op weg naar de Unie overeenkomstig overnameovereenkomsten of -regelingen van de Unie of de lidstaten;d)een ander dan het in de punten a) en b) ▌bedoelde derde land, waar de onderdaan van een derde land het recht van binnenkomst en verblijf heeft;e)een veilig derde land met betrekking waartoe het verzoek van een onderdaan van een derde land om internationale bescherming als niet-ontvankelijk is afgewezen, overeenkomstig artikel 59, lid 8, van Verordening (EU) 2024/1348, of, in het geval van niet aan die verordening gebonden lidstaten, overeenkomstig de soortgelijke bepalingen die zij mogelijk in hun nationaal recht hebben opgenomen;f)het eerste land van asiel met betrekking waartoe het verzoek van een onderdaan van een derde land om internationale bescherming als niet-ontvankelijk is afgewezen, overeenkomstig 58, lid 4, van Verordening (EU) 2024/1348, of, in het geval van niet aan die verordening gebonden lidstaten, overeenkomstig de soortgelijke bepalingen die zij mogelijk in hun nationaal recht hebben opgenomen;g)een ander dan het in de punten a), b) en d) bedoelde derde land, waarmee een overeenkomst of regeling is getroffen op basis waarvan de onderdaan van een derde land wordt aanvaard, overeenkomstig artikel 17 van deze verordening;4)“terugkeerbesluit”: een administratieve of rechterlijke handeling of beslissing waarbij wordt vastgesteld dat het verblijf van een onderdaan van een derde land illegaal is of dit illegaal wordt verklaard en waarbij een verplichting om het grondgebied van de lidstaten te verlaten wordt opgelegd of vastgesteld;4 bis) “terugkeer”: de maatregelen als gevolg waarvan een illegaal verblijvende onderdaan van een derde land:a) vrijwillig terugkeert, zoals bedoeld in punt 6), of b) door de bevoegde autoriteiten uit de lidstaten wordt verwijderd naar een van de in het verwijderingsbesluit respectievelijk het terugkeerbesluit vastgelegde landen van terugkeer.4 ter) “verwijderingsbesluit”: een administratieve of rechterlijke handeling of beslissing waarbij wordt vastgesteld of verklaard dat de onderdaan van een derde land kan worden verwijderd naar een of meer landen van terugkeer als bedoeld in punt 3);5)“verwijdering”: de uitvoering van het terugkeerbesluit of verwijderingsbesluit door de bevoegde autoriteiten door middel van fysieke verwijdering uit ▌ de lidstaten naar een land van terugkeer;6)“vrijwillige terugkeer”: het verlaten van het grondgebied van de lidstaten uit eigen beweging, met of zonder bijstand, en zonder dat wordt teruggegrepen op verwijdering, door een illegaal verblijvende onderdaan van een derde land die zijn verplichting naleeft om binnen of na het verstrijken van de in het terugkeerbesluit vastgestelde termijn voor vrijwillig vertrek het grondgebied van de lidstaten te verlaten;7)“onderduiken”: de handeling waarbij de onderdaan van een derde land niet beschikbaar blijft voor de bevoegde administratieve of gerechtelijke autoriteiten;8)“inreisverbod”: een administratieve of rechterlijke beslissing of handeling waarbij de betrokkene de binnenkomst en het verblijf op het grondgebied van de lidstaten ▌wordt verboden;▌11)“terugkeeroperatie”: een door een bevoegde autoriteit georganiseerde of gecoördineerde of een door het Europees Grens- en kustwachtagentschap (“Frontex”) ondersteunde operatie in het kader waarvan onderdanen van derde landen vanuit een of meer lidstaten worden teruggestuurd;

Artikel 5GrondrechtenBij de toepassing van deze verordening handelen de lidstaten met volledige inachtneming van het toepasselijke Unierecht, waaronder het Handvest, het toepasselijke internationale recht, de verplichtingen inzake de toegang tot internationale bescherming, het beginsel van non-refoulement, en de grondrechten.

Hoofdstuk IITERUGKEERPROCEDURE▌Deel 2Procedure voor het gelasten van de terugkeer

Artikel 7▌Terugkeerbesluit1.De bevoegde autoriteiten van de lidstaat vaardigen een terugkeerbesluit uit tegen elke onderdaan van een derde land die illegaal op hun grondgebied verblijft, waarbij een verplichting om het grondgebied van de lidstaten te verlaten wordt opgelegd of vastgesteld ▌.1 bis. In het terugkeerbesluit:a) wordt een vertrektermijn van maximaal 30 dagen vermeld waarbinnen de onderdaan van een derde land uiterlijk het grondgebied van de lidstaten moet verlaten, of b) wordt bepaald dat de onderdaan van een derde land het grondgebied van de lidstaten onmiddellijk moet verlaten. De in punt a) bedoelde vertrektermijn kan verder worden verkort en gepreciseerd in de nationale wetgeving.De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving vastleggen wanneer aan een onderdaan van een derde land een termijn voor vrijwillig vertrek wordt toegekend, dan wel opdracht wordt gegeven onmiddellijk te vertrekken.1 ter. De bevoegde autoriteiten kunnen voorzien in een vertrektermijn op grond van lid 1 bis die langer is dan 30 dagen, waarbij zij terdege rekening houden met de specifieke omstandigheden van het individuele geval.1 quater. De bevoegde autoriteiten kunnen de vertrektermijn op grond van lid 1 bis verlengen, terdege rekening houdend met de specifieke omstandigheden van het individuele geval, waarbij met name wordt gekeken naar de vraag of wordt deelgenomen aan een programma ter ondersteuning van terugkeer en re-integratie op grond van artikel 46, lid 3, en of de verplichting tot medewerking zoals bepaald in artikel 21 wordt nageleefd. 1 quinquies. De bevoegde autoriteiten kunnen de vertrektermijn op grond van lid 1 bis verkorten bij niet-naleving van de verplichting tot medewerking zoals bepaald in artikel 21.1 sexies. De vertrektermijn begint te lopen vanaf een in het nationaal recht bepaalde datum. 2.Het terugkeerbesluit wordt schriftelijk uitgevaardigd en vermeldt de feitelijke en de rechtsgronden. De onderdaan van een derde land wordt ingelicht over de beschikbare rechtsmiddelen en de termijnen voor het instellen daarvan. Het terugkeerbesluit wordt ter kennis gebracht van de onderdaan van een derde land zodra dat mogelijk is overeenkomstig het nationale recht van de betrokken lidstaat. Indien niet bekend is waar de onderdaan van een derde land zich bevindt, wordt het terugkeerbesluit ter kennis gebracht overeenkomstig het nationale recht.3.De bevoegde autoriteiten kunnen besluiten de informatie over de feitelijke gronden niet te verstrekken of te beperken, indien het nationale recht voorziet in beperking van het recht op informatie of indien dit noodzakelijk is om de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid te beschermen of om strafbare feiten te voorkomen, te onderzoeken, op te sporen en te vervolgen. In dergelijke gevallen wordt de onderdaan van een derde land, ten behoeve van de toegang tot een doeltreffende voorziening in rechte, in kennis gesteld van de essentie van de gronden voor het terugkeerbesluit. De verplichting om de onderdaan van een derde land in kennis te stellen van de essentie van de gronden houdt geen verplichting in om gerubriceerde informatie openbaar te maken.4.Het land of de landen van terugkeer kunnen in het terugkeerbesluit of overeenkomstig artikel 12, lid 2 bis, worden bepaald alvorens tot verwijdering over te gaan. Indien de onderdaan van een derde land besluit vrijwillig terug te keren naar een ander land van terugkeer dan het land of de landen van terugkeer die in het terugkeerbesluit zijn bepaald, hoeft geen nieuw besluit waarin het land van terugkeer is bepaald te worden uitgevaardigd.4 ter. Het wordt de bevoegde autoriteiten niet belet een terugkeerbesluit uit te vaardigen wanneer sprake is van een belemmering voor verwijdering. Indien het land van terugkeer in het terugkeerbesluit is bepaald en er sprake is van een risico van refoulement, wordt de verwijdering naar dat land van terugkeer uitgesteld overeenkomstig artikel 14, lid 1, punt a).5.De onderdaan van een derde land krijgt op verzoek een schriftelijke of mondelinge vertaling van de ▌belangrijkste elementen van het terugkeerbesluit, waaronder informatie over de beschikbare rechtsmiddelen, in een taal die hij begrijpt of redelijkerwijs kan worden geacht te begrijpen. Daartoe kunnen de bevoegde autoriteiten, indien nodig, gebruikmaken van gestandaardiseerde vertaalmodellen of hulpmiddelen voor computerondersteunde of automatische vertaling.6.Het ▌ terugkeerbesluit wordt uitgevaardigd bij dezelfde handeling of bij een afzonderlijke handeling tegelijkertijd en samen met het besluit tot beëindiging van het legale verblijf van een onderdaan van een derde land of onverwijld daarna, en onverminderd de procedurele waarborgen van hoofdstuk IV en andere relevante bepalingen van het Unierecht en het internationale recht.7.Bij de uitvaardiging van het terugkeerbesluit maken de lidstaten gebruik van het krachtens lid 8 vastgestelde formulier (“Europees terugkeerbevel”). Het formulier bevat de belangrijkste elementen van het terugkeerbesluit en, in voorkomend geval, van het verwijderingsbesluit, en wordt beschikbaar gesteld via het Schengeninformatiesysteem, overeenkomstig Verordening (EU) 2018/1860 ▌.8.De Commissie stelt uiterlijk zes maanden na de inwerkingtreding van deze verordening het in lid 7 bedoelde formulier voor het Europees terugkeerbevel vast bij uitvoeringshandeling. Die uitvoeringshandeling wordt vastgesteld volgens de in artikel 49, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.9.De lidstaten, de Commissie en de bevoegde EU-agentschappen, zoals eu-LISA, beginnen respectievelijk uiterlijk bij de vaststelling van de in lid 8 bedoelde uitvoeringshandeling de nodige wettelijke en technische regelingen te treffen om het Europees terugkeerbevel via het Schengeninformatiesysteem beschikbaar te stellen, om de naleving van de verplichting van lid 7 te faciliteren. De Commissie en de bevoegde EU-agentschappen, zoals eu-LISA, bieden de lidstaten in voorkomend geval ondersteuning.9 bis. De Commissie en de bevoegde EU-agentschappen, zoals eu-LISA, voeren uiterlijk bij de datum van inwerkingtreding, zoals bedoeld in artikel 52, lid 3, van deze verordening, maatregelen uit om de automatische afhandeling van het Europees terugkeerbevel mogelijk te maken teneinde de toepassing van artikel 9 doeltreffender te maken.9 ter. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk bij de in artikel 52, lid 3, van deze verordening bedoelde inwerkingtreding in kennis van de nodige wettelijke en technische regelingen die zij hebben getroffen om te voldoen aan de verplichting van lid 7.▌

Artikel 8Uitzonderingen op de verplichting om een terugkeerbesluit uit te vaardigen1.De bevoegde autoriteiten van de lidstaten kunnen besluiten geen terugkeerbesluit uit te vaardigen indien de onderdaan van een derde land:a)wordt overgedragen aan een andere lidstaat overeenkomstig de procedure van artikel 23 bis van Verordening (EU) 2016/399;b)wordt overgedragen aan een andere lidstaat op grond van bilaterale overeenkomsten of regelingen of op basis van samenwerking tussen lidstaten overeenkomstig artikel 44;c)een persoon is van wie het illegale verblijf wordt gedetecteerd in het kader van grenscontroles bij uitreis aan de buitengrens overeenkomstig artikel 8 van Verordening (EU) 2016/399 of in het kader van gelijkwaardige controles overeenkomstig het nationale recht in het geval van lidstaten die niet door die verordening zijn gebonden, waarbij uitstel van het vertrek van de betrokken onderdaan van een derde land zoveel mogelijk wordt vermeden.2.Er wordt geen terugkeerbesluit uitgevaardigd wanneer de onderdaan van een derde land houder is van een door een andere lidstaat afgegeven geldige verblijfsvergunning, visum voor verblijf van langere duur of andere vorm van toestemming tot verblijf ▌.3.In de in lid 2 bedoelde gevallen verplicht de lidstaat de onderdaan van een derde land zich onmiddellijk naar het grondgebied van die andere lidstaat te begeven. Indien de onderdaan van een derde land deze verplichting niet naleeft of indien hij om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of nationale veiligheid onmiddellijk moet vertrekken, kunnen de lidstaten de andere lidstaten op grond van artikel 44 om hun medewerking verzoeken of een terugkeerbesluit uitvaardigen overeenkomstig artikel 7.4.Er wordt geen terugkeerbesluit uitgevaardigd indien ▌de in artikel 9 bedoelde procedure wordt toegepast.

Artikel 9Erkenning en uitvoering van door andere lidstaten uitgevaardigde terugkeerbesluiten1.De lidstaat waar de onderdaan van een derde land illegaal verblijft (“uitvoerende lidstaat”), kan een uitvoerbaar terugkeerbesluit, en in voorkomend geval een verwijderingsbesluit, dat door een andere lidstaat (“uitvaardigende lidstaat”) op grond van artikel 7, lid 1, en artikel 12, lid 2, tegen die onderdaan van een derde land is uitgevaardigd, erkennen en uitvoeren. De uitvoering is gebaseerd op de informatie die beschikbaar is in het in artikel 7, lid 7, bedoelde Europees terugkeerbevel en verloopt in overeenstemming met de nationale regels en procedures op grond van artikel 12.2.▌De lidstaten zijn niet verplicht administratieve besluiten of handelingen vast te stellen voor de erkenning. De erkenning hoeft niet de vorm van een administratieve procedure aan te nemen.▌5.Indien een lidstaat een terugkeerbesluit of verwijderingsbesluit op grond van lid 1 ▌niet erkent of uitvoert, vaardigt die lidstaat een terugkeerbesluit onder de voorwaarden van artikel 7 of een verwijderingsbesluit op grond van artikel 12, lid 2, uit.6.Een lidstaat die een terugkeerbesluit of een verwijderingsbesluit op grond van lid 1 erkent of uitvoert, schort de verwijdering op, indien de gevolgen van het terugkeerbesluit of het verwijderingsbesluit in de uitvaardigende lidstaat zijn opgeschort, en kan een terugkeerbesluit onder de voorwaarden van artikel 7 uitvaardigen.7.Indien de uitvaardigende lidstaat het terugkeerbesluit opschort of intrekt of indien het terugkeerbesluit door een bestuurlijke of rechterlijke instantie nietig wordt verklaard, vaardigt de uitvoerende lidstaat een terugkeerbesluit uit onder de voorwaarden van artikel 7.8.De uitvaardigende lidstaat verstrekt de uitvoerende lidstaat op verzoek alle beschikbare gegevens en documenten die nodig zijn voor de terugkeer of de verwijdering, overeenkomstig Verordening (EU) 2018/1860 ▌.▌9 bis. De toepassing van artikel 9 laat het gebruik van de in artikel 8 vastgelegde uitzonderingen onverlet.11. De lidstaten beginnen, uiterlijk bij de vaststelling van de in artikel 7, lid 8, bedoelde uitvoeringshandeling, voorbereidende stappen te nemen om de erkenning van door andere lidstaten uitgevaardigde terugkeerbesluiten of verwijderingsbesluiten te faciliteren, in voorkomend geval met inbegrip van wettelijke en technische regelingen in hun nationale stelsels, wijzigingen in nationale IT-systemen, desbetreffende opleidingen, en proefprojecten.12. Uiterlijk twee jaar na de in artikel 52, lid 3, van deze verordening bedoelde datum van toepassing beoordeelt de Commissie de uitvoering van wederzijdse erkenning uit hoofde van lid 1 van dit artikel, met name wat betreft:a) de vraag of de lidstaten de wettelijke en technische regelingen hebben getroffen om het Europees terugkeerbevel overeenkomstig artikel 7, lid 7, via het Schengeninformatiesysteem beschikbaar te stellen, en of die doeltreffend zijn;b) de vraag of de lidstaten de in artikel 7, lid 9, bedoelde wettelijke en technische regelingen voor de automatische afhandeling van het Europees terugkeerbevel hebben getroffen;c) de doeltreffendheid van de erkenning en uitvoering van terugkeerbesluiten en verwijderingsbesluiten;d) de lasten die daaruit voortvloeien voor de nationale gerechtelijke en administratieve stelsels, ene) de resultaten van desbetreffende opleidingen en proefprojecten.13. Op basis van de in lid 12 bedoelde beoordeling dient de Commissie, in voorkomend geval, wetgevingsvoorstellen in, met inbegrip van gerichte wijzigingen met het oog op doeltreffende terugkeer, teneinde verplichte erkenning en uitvoering van door andere lidstaten uitgevaardigde uitvoerbare terugkeerbesluiten en verwijderingsbesluiten in te voeren. Indien de Commissie geen voorstel indient, geeft zij de reden daarvoor op.

Deel 3Inreisverbod

Artikel 10Uitvaardiging van een inreisverbod1.Een terugkeerbesluit gaat gepaard met een inreisverbod, indien:a)de onderdaan van een derde land moet worden verwijderd overeenkomstig artikel 12;b)de verplichting om het grondgebied van de lidstaten te verlaten niet is nageleefd binnen de overeenkomstig artikel 7, leden 1 bis, 1 ter en 1 quater, bepaalde termijnen;c)de onderdaan van een derde land een veiligheidsrisico vormt, overeenkomstig artikel 16.2.In andere dan de in lid 1 bedoelde gevallen kunnen de bevoegde autoriteiten ▌een terugkeerbesluit of een verwijderingsbesluit vergezeld laten gaan van een inreisverbod, rekening houdend met de relevante omstandigheden, met name de mate van medewerking die de onderdaan van een derde land verleent.3.Het inreisverbod wordt schriftelijk uitgevaardigd als onderdeel van het terugkeerbesluit, als onderdeel van het verwijderingsbesluit, of afzonderlijk. De onderdaan van een derde land wordt van het inreisverbod in kennis gesteld in een taal die hij begrijpt of redelijkerwijs kan worden geacht te begrijpen. Daartoe kunnen de bevoegde autoriteiten, indien nodig, gebruikmaken van gestandaardiseerde vertaalmodellen of hulpmiddelen voor computerondersteunde of automatische vertaling. 4.De bevoegde autoriteiten kunnen zonder een terugkeerbesluit uit te vaardigen een inreisverbod opleggen aan een illegaal op het grondgebied van de lidstaten verblijvende onderdaan van een derde land van wie het illegale verblijf wordt gedetecteerd in het kader van grenscontroles bij uitreis overeenkomstig artikel 8 van Verordening (EU) 2016/399, of gelijkwaardige controles overeenkomstig het nationale recht in het geval van lidstaten die niet door die verordening zijn gebonden. In die gevallen kan het inreisverbod worden opgelegd en ter kennis worden gebracht nadat de onderdaan van een derde land het grondgebied van de lidstaten heeft verlaten, waarbij uitstel van het vertrek van de betrokken onderdaan van een derde land zoveel mogelijk wordt vermeden.4 bis. Indien een illegaal verblijvende onderdaan van een derde land het grondgebied van de lidstaten verlaat voordat een terugkeerbesluit wordt uitgevaardigd, kunnen de bevoegde autoriteiten een inreisverbod opleggen zonder een terugkeerbesluit uit te vaardigen.4 ter. Indien de redenen voor het uitvaardigen van een inreisverbod zich hebben voorgedaan nadat een terugkeerbesluit is uitgevaardigd, kunnen de bevoegde autoriteiten een inreisverbod opleggen zonder een nieuw terugkeerbesluit uit te vaardigen.5.De bevoegde autoriteiten kunnen in individuele gevallen afzien van het uitvaardigen van een inreisverbod om humanitaire redenen, indien de onderdaan van een derde land het slachtoffer is van mensenhandel, of indien de onderdaan van een derde land naar behoren meewerkt met de bevoegde autoriteiten, onder meer door zich in te schrijven voor een terugkeer- en re-integratieprogramma.6.De duur van het inreisverbod wordt bepaald volgens alle relevante omstandigheden van het individuele geval en bedraagt maximaal tien jaar. Onverminderd artikel 16, lid 3, punt a), kan een inreisverbod om naar behoren gemotiveerde redenen voor maximaal 20 jaar worden uitgevaardigd wanneer dat noodzakelijk wordt geacht om de onderdaan van een derde land te beletten het grondgebied van de lidstaten binnen te komen. ▌8.De looptijd van het inreisverbod gaat in op de datum waarop de onderdaan van een derde land het grondgebied van de lidstaten heeft verlaten.

Artikel 11Intrekken, opschorten en in duur verkorten van een inreisverbod1.Onverminderd de leden 2 en 3 kan de uitvaardigende lidstaat een inreisverbod intrekken, opschorten of in duur verkorten indien de onderdaan van een derde land ▌aantoont vrijwillig te zijn teruggekeerd ▌.2.Onverminderd lid 3 kan de bevoegde autoriteit, rekening houdend met alle relevante omstandigheden, een inreisverbod naar eigen goeddunken intrekken, opschorten of in duur verkorten in gemotiveerde individuele gevallen, onder meer om humanitaire redenen.3.Onverminderd lid 4 kan de onderdaan van een derde land een met redenen omkleed verzoek tot intrekking, opschorting of inkorting van een inreisverbod indienen, mits de onderdaan van een derde land het grondgebied heeft verlaten.4. Een onderdaan van een derde land tegen wie een inreisverbod van meer dan tien jaar is uitgevaardigd overeenkomstig artikel 10, lid 6, of artikel 16, lid 3, punt a), kan de uitvaardigende lidstaat tien jaar na vertrek uit de lidstaten verzoeken te evalueren of het inreisverbod moet worden ingetrokken, opgeschort of ingekort, terdege rekening houdend met alle relevante omstandigheden, waaronder in voorkomend geval de vraag of de onderdaan van een derde land nog steeds een veiligheidsrisico vormt overeenkomstig artikel 16, en de vraag of het inreisverbod nog steeds noodzakelijk is om de onderdaan van een derde land te beletten het grondgebied van de lidstaten binnen te komen. Het verzoek tot evaluatie is met redenen omkleed.4bis. De lidstaten kunnen de intrekking van een inreisverbod afhankelijk stellen van de terugbetaling van de kosten van de verwijdering van de onderdaan van een derde land.

Deel 4Uitvoering van terugkeer

Artikel 12Verwijdering1.De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om de onderdaan van een derde land te verwijderen wanneer:-a) de onderdaan van een derde land niet heeft voldaan aan de verplichting om het grondgebied te verlaten overeenkomstig artikel 7;a)de onderdaan van een derde land geen medewerking verleent aan de autoriteiten;▌c)de onderdaan van een derde land binnen het toepassingsgebied van artikel 16 valt;d)de onderdaan van een derde land zich zonder toestemming naar een andere lidstaat verplaatst, ook tijdens de overeenkomstig artikel 7 vastgestelde periode;d bis)verwijdering volgens de bevoegde autoriteiten op grond van het nationale recht noodzakelijk en evenredig is om andere dan de in de punten -a) tot en met d) vermelde redenen.1 bis. Niets in deze verordening belet de lidstaten de vrijwillige terugkeer van een onderdaan van een derde land die anderszins wordt verwijderd op grond van lid 1, toe te staan of te faciliteren, met name wanneer dit wordt geacht te leiden tot een snellere en doeltreffendere terugkeer.2.De bevoegde autoriteiten ▌kunnen ▌een verwijderingsbesluit uitvaardigen tegen een onderdaan van een derde land die moet terugkeren. Een verwijderingsbesluit wordt schriftelijk uitgevaardigd als onderdeel van het terugkeerbesluit, als een afzonderlijke administratieve of rechterlijke beslissing of handeling, of als onderdeel van een andere administratieve of rechterlijke beslissing.2 bis. Indien nog geen land van terugkeer is vastgesteld of indien dat verschilt van het eerder vastgestelde land, wijst de bevoegde autoriteit in het terugkeerbesluit of een verwijderingsbesluit een of meer landen van terugkeer als bedoeld in artikel 4, lid 3, aan alvorens tot verwijdering over te gaan.2 ter. Indien een verwijderingsbesluit wordt uitgevaardigd, worden de feitelijke en juridische gronden erin vermeld. De onderdaan van een derde land wordt ingelicht over de beschikbare rechtsmiddelen en de termijnen voor het instellen daarvan. Het verwijderingsbesluit wordt zo spoedig mogelijk ter kennis gebracht van de onderdaan van een derde land overeenkomstig het nationale recht van de betrokken lidstaat.2 quater. Indien een verwijderingsbesluit wordt uitgevaardigd, krijgt de onderdaan van een derde land op verzoek een schriftelijke of mondelinge vertaling van de belangrijkste elementen van het verwijderingsbesluit, waaronder informatie over de beschikbare rechtsmiddelen, in een taal die hij begrijpt of redelijkerwijs kan worden geacht te begrijpen. Daartoe kunnen de bevoegde autoriteiten, indien nodig, gebruikmaken van gestandaardiseerde vertaalmodellen of hulpmiddelen voor computerondersteunde of automatische vertaling.3.Indien de onderdaan van een derde land relevante aanwijzingen geeft dat de verwijdering in strijd zou zijn met het beginsel van non-refoulement, of de autoriteiten van de lidstaten zich daarvan bewust worden, verwijzen de bevoegde autoriteiten de onderdaan van een derde land door naar de passende procedure, waaronder de asielprocedure overeenkomstig Verordening (EU) 2024/1348, in voorkomend geval, of beoordelen zij overeenkomstig het nationale recht of de verwijdering in overeenstemming is met het beginsel van non-refoulement ▌. De betrokken onderdaan van een derde land legt zo spoedig mogelijk alle relevante informatie met betrekking tot zijn persoonlijke omstandigheden over ter staving van zijn bewering dat de verwijdering in strijd zou zijn met het beginsel van non-refoulement. De bevoegde autoriteiten kunnen zich baseren op of rekening houden met eventuele eerdere beoordelingen van het risico van refoulement. Een verdere beoordeling dat er een risico van refoulement bestaat, wordt alleen uitgevoerd indien de relevante informatie onderbouwd is. 3 bis. De lidstaten kunnen besluiten dat het beginsel van non-refoulement wordt beoordeeld door een andere autoriteit dan de bevoegde autoriteit die het terugkeerbesluit uitvaardigt of uitvoert.4.Dwangmaatregelen om de verwijdering te waarborgen, moeten noodzakelijk en evenredig zijn en binnen redelijke grenzen blijven. Ze worden toegepast overeenkomstig het nationale recht, met inachtneming van de grondrechten en met eerbiediging van de waardigheid en de fysieke integriteit van de betrokken onderdaan van een derde land.5.Bij verwijdering door de lucht houden de lidstaten rekening met de in de bijlage bij Beschikking 2004/573/EG van de RaadBeschikking 2004/573/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake het organiseren van gezamenlijke vluchten voor de verwijdering van onderdanen van derde landen tegen wie individuele verwijderingsmaatregelen zijn genomen van het grondgebied van twee of meer lidstaten (PB L 261 van 6.8.2004, blz. 28, ELI: http://data.europa.eu/eli/dec/2004/573/oj). opgenomen gemeenschappelijke richtsnoeren voor veiligheidsvoorzieningen voor gezamenlijke verwijdering door de lucht.▌

▌Artikel 14Voorwaarden voor uitstel van verwijdering1.Verwijdering op grond van artikel 12 wordt uitgesteld in de volgende gevallen:a)indien het beginsel van non-refoulement hierdoor zou worden geschonden; ofb)wanneer en zolang het terugkeerbesluit overeenkomstig artikel 28 is opgeschort.2.Verwijdering op grond van artikel 12 kan ▌worden uitgesteld, rekening houdend met de specifieke omstandigheden van het individuele geval. Indien er een risico op onderduiken bestaat, kunnen er op grond van lid 7 aanvullende maatregelen worden toegepast. 3.Indien de onderdaan van een derde land om uitstel van verwijdering verzoekt, wordt dat verzoek naar behoren gemotiveerd.4.▌ De lidstaten verstrekken de betrokken onderdaan van een derde land een schriftelijke bevestiging van het uitstel overeenkomstig lid 1 of lid 2 en van de rechten waarover de betrokken onderdaan gedurende het uitstel beschikt. Onderdanen van een derde land kunnen een mondelinge vertaling van de bevestiging krijgen in een taal die zij begrijpen of die zij redelijkerwijs kunnen worden geacht te begrijpen, onder meer met behulp van tolkdiensten.5.Het uitstel van verwijdering ▌wordt ▌geëvalueerd indien de relevante omstandigheden veranderen.6.Met betrekking tot de situatie van de onderdaan van een derde land, met inbegrip van de naleving door de onderdaan van een derde land van de verplichtingen uit hoofde van deze verordening, gedurende de periode waarin de verwijdering is uitgesteld, wordt rekening gehouden met:a)basisbehoeften;b)eenheid van het gezin, indien op het grondgebied van de lidstaat gezinsleden aanwezig zijn;c)dringende medische zorg en essentiële behandeling van ziekte;d)toegang van minderjarigen tot het basisonderwijs, afhankelijk van de duur van hun verblijf;e)speciale behoeften van kwetsbare personen.7.Indien de verwijdering wordt uitgesteld, kunnen de maatregelen van de artikelen 21, 23 quater en 29 worden toegepast wanneer aan de voorwaarden is voldaan.

Artikel 15Toezicht op verwijdering▌ De lidstaten zetten een onafhankelijk systeem voor toezicht op gedwongen terugkeer op. ▌De lidstaten kunnen een beroep doen op bestaande toezichtmechanismen, zoals structuren en deskundigheid die tot stand zijn gebracht op grond van Verordening (EU) 2024/1356, voor zover relevant voor de toepassing van dit artikel.▌

Artikel 16Terugkeer van onderdanen van derde landen die een veiligheidsrisico vormen1.Dit artikel is van toepassing op onderdanen van derde landen, indien:a)zij een bedreiging vormen voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid, onder meer in geval van een signalering op grond van artikel 24, lid 1, punt a), van Verordening (EU) 2018/1861 van het Europees Parlement en de RaadVerordening (EU) 2018/1861 van het Europees Parlement en de Raad van 28 november 2018 betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem (SIS) op het gebied van grenscontroles, tot wijziging van de Overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen en tot wijziging en intrekking van Verordening (EG) nr. 1987/2006 (PB L 312 van 7.12.2018, blz. 14, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2018/1861/oj).;b)er redelijke aanwijzingen zijn om aan te nemen dat zij een in artikel 2, lid 2, van Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de RaadKaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten – Verklaringen van sommige lidstaten bij de aanneming van het kaderbesluit (PB L 190 van 18.7.2002, blz. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dec_framw/2002/584/oj). vermeld ernstig strafbaar feit hebben gepleegd, of een strafbaar feit hebben gepleegd waarvoor krachtens het nationale recht een vrijheidsstraf van ten minste twee jaar geldt, of meerdere strafbare feiten hebben gepleegd waarvoor krachtens het nationale recht van de veroordelende lidstaat een vrijheidsstraf van ten minste één jaar geldt;b bis) er redelijke aanwijzingen zijn dat de persoon betrokken is bij een van de in Richtlijn (EU) 2017/541 van het Europees Parlement en de RaadRichtlijn (EU) 2017/541 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2017 inzake terrorismebestrĳding en ter vervanging van Kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad en tot wijziging van Besluit 2005/671/JBZ van de Raad (PB L 88 van 31.3.2017, blz. 6, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2017/541/oj). vermelde misdrijven;c)er redelijke aanwijzingen zijn dat zij van plan zijn om op het grondgebied van een lidstaat een strafbaar feit in de zin van de punten b) en b bis) van dit lid te plegen;c bis) er redelijke aanwijzingen zijn dat zij een andere in het nationale recht omschreven veiligheidsbedreiging vormen.2.Onderdanen van derde landen die binnen het toepassingsgebied van dit artikel vallen, worden verwijderd overeenkomstig artikel 12.2 bis. Lid 1, punten b), b bis) en c), is van toepassing op onderdanen van derde landen indien er redelijke aanwijzingen zijn dat zij hebben aangezet tot of anderszins hebben deelgenomen aan het plegen van de daarin genoemde misdrijven of handelingen.2 ter. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat terugkeerbesluiten met betrekking tot onderdanen van derde landen die binnen het toepassingsgebied van dit artikel vallen, prioritair worden behandeld en uitgevoerd.3.In afwijking van de desbetreffende bepalingen van deze verordening kunnen onderdanen van derde landen die binnen het toepassingsgebied van dit artikel vallen:a)worden onderworpen aan een overeenkomstig artikel 10 uitgevaardigd inreisverbod dat de in artikel 10, lid 6, bedoelde maximumduur ▌overschrijdt, of aan een inreisverbod voor onbepaalde tijd indien dit gerechtvaardigd is en evenredig is aan het veiligheidsrisico dat de onderdaan van een derde land vormt. In dergelijke gevallen is artikel 11, lid 4, van toepassing;b)in bewaring worden gesteld op grond van artikel 29, lid 3, punt c);c)in bewaring worden gehouden in een gevangenis en, voor zover mogelijk, gescheiden worden gehouden van gewone gevangenen;d)in bewaring worden gehouden gedurende aanvullende perioden die langer zijn dan de in artikel 32, lid 3, bedoelde maximumduur en door een rechterlijke instantie met inachtneming van de omstandigheden van het individuele geval zijn bepaald, en die ten minste om de drie maanden door een rechterlijke instantie worden getoetst.4.Wanneer de in lid 1, punt a), bedoelde bedreiging voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid door onderdanen van derde landen niet doeltreffend kan worden aangepakt op grond van dit artikel, kunnen de lidstaten voorzien in andere maatregelen krachtens het nationale recht. De lidstaten waarborgen bij het nemen van het desbetreffende besluit dat de maatregel noodzakelijk en evenredig is gezien de ernst van de bedreiging voor de openbare veiligheid of het gevaar dat de betrokkene vormt.4 bis. De lidstaten kunnen zich baseren op een bestaande grondige veiligheidsbeoordeling van alle relevante omstandigheden die door de bevoegde autoriteiten in eerdere fasen is uitgevoerd, onder meer in het kader van asiel-, visum- en grenscontroleprocedures, met inbegrip van screening.

Artikel 17Terugkeer naar een derde land waarmee een overeenkomst of regeling is getroffen1.Voor de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen in de zin van artikel 4, eerste alinea, punt 3), g), is een overeenkomst of een regeling met een derde land vereist. Dergelijke overeenkomsten of regelingen mogen alleen worden getroffen met derde landen waar de internationale mensenrechtennormen en ‑beginselen overeenkomstig het internationale recht in acht worden genomen, met inbegrip van het beginsel van non-refoulement.2.Een in lid 1 bedoelde overeenkomst of regeling bevat het volgende:a)de procedures die van toepassing zijn op de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van een derde land uit de lidstaten naar het in lid 1 bedoelde derde land;b)de voorwaarden voor het verblijf van de onderdaan van een derde land in het in lid 1 bedoelde derde land, met inbegrip van de respectieve verplichtingen en verantwoordelijkheden van de partijen bij de overeenkomst of regeling;▌d)de verplichtingen van het in lid 1, tweede zin, bedoelde derde land;▌f)de gevolgen die moeten worden verbonden aan schendingen van de overeenkomst of regeling, of aan significante veranderingen die de situatie in het derde land nadelig beïnvloeden.2 bis. Indien een overeenkomst of regeling op grond van lid 1 voorziet in de verdere terugkeer naar een land van terugkeer als bedoeld in artikel 4, lid 3, punten a) tot en met d), wordt in de overeenkomst of regeling naast het bepaalde in lid 2 ook het volgende vermeld:a) de gevolgen indien verdere terugkeer niet mogelijk is;b) de respectieve verplichtingen en verantwoordelijkheden van de partijen bij de overeenkomst of regeling;c) de gevolgen die moeten worden verbonden aan significante veranderingen die de situatie in het in lid 1 bedoelde derde land nadelig beïnvloeden;d) een onafhankelijk orgaan of mechanisme dat toeziet op de daadwerkelijke toepassing van de overeenkomst of regeling.De overeenkomst of regeling op grond van de eerste alinea kan de voorwaarden voor bewaring in het in lid 1 bedoelde derde land omvatten.3.De lidstaten stellen de betrokken lidstaten te gepasten tijde in kennis van onderhandelingen over een overeenkomst of regeling als bedoeld in lid 1 met een derde land dat met die lidstaten een gemeenschappelijke grens deelt. De lidstaten stellen de Commissie en de andere lidstaten ▌in kennis van alle overeenkomstig lid 1 gesloten bilaterale of multilaterale overeenkomsten of regelingen voordat deze in werking treden of, indien een overeenkomst of regeling voorlopig wordt toegepast, voordat de voorlopige toepassing ervan begint. Ook worden de Commissie en de andere lidstaten in kennis gesteld van eventuele latere wijzigingen in of de beëindiging van dergelijke overeenkomsten of regelingen.4.Niet-begeleide minderjarigen ▌worden niet teruggestuurd naar een in lid 1 bedoeld derde land.

Deel 5Terugkeer van minderjarigen

Artikel 18Het belang van het kindBij de toepassing van de bepalingen overeenkomstig deze verordening vormt het belang van het kind een primaire overweging.

Artikel 19Beoordeling van de leeftijd van minderjarigen1. Wanneer als gevolg van de verklaringen van de onderdaan van een derde land, beschikbare documentaire bewijsstukken of andere relevante aanwijzingen twijfel bestaat over de vraag of deze onderdaan al dan niet minderjarig is, kan de bevoegde autoriteit overeenkomstig het nationale of Unierecht een leeftijdsbeoordeling verrichten. Bij een dergelijke leeftijdsbeoordeling kan gebruik worden gemaakt van artikel 25 van Verordening (EU) 2024/1348 ▌.2. De bevoegde autoriteit kan zich baseren op een bestaande leeftijdsbeoordeling die in eerdere fasen van de terugkeerprocedure of in andere relevante procedures is verricht.3. Een lidstaat kan de resultaten van een leeftijdsbeoordeling door andere lidstaten erkennen indien de leeftijdsbeoordeling overeenkomstig het Unierecht is uitgevoerd.6. Een weigering om een leeftijdsbeoordeling, met inbegrip van het medisch onderzoek, te ondergaan, belet de beslissingsautoriteit niet om de terugkeerprocedure voort te zetten. Een dergelijke weigering kan alleen worden beschouwd als een weerlegbaar vermoeden dat de verzoeker niet minderjarig is.

Artikel 20Terugkeer van niet-begeleide minderjarigen1.▌ In overeenstemming met het belang van het kind wordt hulp geboden door passende instanties, andere dan de autoriteiten die de terugkeer uitvoeren.2.Een vertegenwoordiger of een persoon die is aangewezen om het belang van het kind te beschermen, wordt benoemd om de niet-begeleide minderjarige bij de terugkeerprocedure te vertegenwoordigen, bij te staan en namens de minderjarige op te treden, naargelang het geval. Er wordt op toegezien dat de benoemde vertegenwoordiger op passende wijze is opgeleid om op een kindvriendelijke en op de leeftijd afgestemde manier te communiceren, en dat deze kan communiceren, onder meer met behulp van tolkdiensten, in een taal ▌die de minderjarige begrijpt of redelijkerwijs kan worden geacht te begrijpen. Die persoon kan de persoon zijn die uit hoofde van Richtlijn (EU) 2024/1346Richtlijn (EU) 2024/1346 van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2024 tot vaststelling van normen voor de opvang van verzoekers om internationale bescherming (PB L, 2024/1346, 22.5.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2024/1346/oj). is aangewezen om als vertegenwoordiger op te treden, voor zover die persoon uit hoofde van artikel 27 van die richtlijn is aangewezen.3.De niet-begeleide minderjarige wordt gehoord, hetzij rechtstreeks, hetzij via de in lid 2 bedoelde vertegenwoordiger of ▌persoon, onder meer bij het bepalen van het belang van het kind. Ten laatste voordat de autoriteiten van een lidstaat een niet-begeleide minderjarige van het grondgebied van die lidstaat verwijderen, overtuigen zij zich ervan dat die minderjarige wordt teruggestuurd naar een familielid, een aangewezen voogd of adequate opvangfaciliteiten in het land van terugkeer.

HOOFDSTUK IIIVERPLICHTINGEN VAN DE ONDERDANEN VAN DERDE LANDEN

Artikel 21Verplichting tot medewerking1.Onderdanen van derde landen voldoen aan de verplichting om het grondgebied van de lidstaten te verlaten en zijn verplicht om in alle fasen van de terugkeerprocedure mee te werken met de bevoegde autoriteiten van de lidstaten.1 bis. Onderdanen van derde landen verstrekken de bevoegde autoriteiten zonder onnodige vertraging informatie over wijzigingen in hun individuele situatie die van belang zijn voor de toepassing van deze verordening.2.Onderdanen van derde landen, onverminderd de verplichting om het grondgebied van de lidstaten te verlaten:a)blijven voor de bevoegde autoriteiten beschikbaar op het grondgebied van de lidstaat die bevoegd is voor de terugkeerprocedure waarvan de onderdanen van een derde land het voorwerp zijn, duiken niet onder, ook niet in een andere lidstaat, en melden zich voor vertrek van het voor de terugkeer gebruikte vervoer zoals bepaald door de bevoegde autoriteit;a bis) verzetten zich niet fysiek of verbaal tegen de terugkeer;b)verstrekken ▌zonder onnodige vertraging alle hun ter beschikking staande informatie en materiële en digitale documentatie, met inbegrip van kopieën en elektronische bestanden, die relevant is voor het vaststellen of verifiëren van de identiteit of nationaliteit of die anderszins relevant is in het kader van de terugkeerprocedure of waarvan redelijkerwijs kan worden aangenomen dat zij die kunnen verkrijgen, met name door de bevoegde autoriteiten te voorzien van een identiteits- of reisdocument of door mee te werken aan het verkrijgen van een identiteits- of reisdocument;c)gaan niet over tot het vernietigen, achterhouden of anderszins verwijderen van de documenten, informatie en documentatie waarnaar wordt verwezen in punt b) van dit lid, tot het gebruik van aliassen met frauduleuze bedoelingen, tot het mondeling of schriftelijk verstrekken van andere onjuiste informatie of tot het misleiden van de autoriteiten of tot ander frauduleus verzet tegen de terugkeerprocedure;d)geven een verklaring wanneer zij niet in het bezit zijn van een identiteits- of reisdocument;e)verstrekken informatie over de derde landen van doorreis, gebruikte reisroutes of andere derde landen waarmee zij mogelijk banden hebben die de terugkeer zouden kunnen vergemakkelijken;f)verstrekken biometrische gegevens, zoals gedefinieerd in nationale en Uniewetgeving, waaronder artikel 2, lid 1, punt s), van Verordening (EU) 2024/1358 van het Europees Parlement en de RaadVerordening (EU) 2024/1358 van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2024 betreffende de instelling van “Eurodac” voor de vergelijking van biometrische gegevens om de Verordeningen (EU) 2024/1351 en (EU) 2024/1350 van het Europees Parlement en de Raad en Richtlijn 2001/55/EG van de Raad doeltreffend toe te passen en om illegaal verblijvende onderdanen van derde landen en staatlozen te identificeren en betreffende verzoeken van rechtshandhavingsinstanties van de lidstaten en Europol om vergelijkingen van Eurodac-gegevens ten behoeve van rechtshandhaving, tot wijziging van de Verordeningen (EU) 2018/1240 en (EU) 2019/818 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Verordening (EU) nr. 603/2013 van het Europees Parlement en de Raad (PB L, 2024/1358, 22.5.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1358/oj).;f bis) voldoen aan de reisvereisten van vervoerders en de vereisten van autoriteiten van derde landen voor toegang tot het grondgebied, met inbegrip van gezondheidsvereisten, indien dergelijke vereisten over het algemeen aan internationale reizigers worden opgelegd;g)verstrekken, wanneer de bevoegde autoriteiten hierom verzoeken, nauwkeurige contactgegevens, waaronder de huidige verblijfplaats, het adres, het telefoonnummer waar ze bereikbaar zijn en, indien beschikbaar, een e-mailadres;h)verstrekken zonder onnodige vertraging informatie over elke wijziging van de in punt g) bedoelde contactgegevens;i)voldoen gedurende de gehele terugkeerprocedure aan de op grond van artikel 23, lid 1, en artikel 23 quater, lid 1, opgelegde maatregelen;j)verstrekken de nodige informatie en verklaringen in het kader van verzoeken die bij de bevoegde autoriteiten van de betrokken derde landen worden ingediend voor het verkrijgen van reisdocumenten, en verlenen zo nodig hun medewerking aan deze autoriteiten van derde landen;k)verschijnen persoonlijk of ▌per videoconferentie, zoals vereist door de bevoegde autoriteiten, voor de bevoegde nationale autoriteiten of de bevoegde autoriteiten van derde landen op de door die autoriteiten aangewezen locatie, om reisdocumenten te verkrijgen of hun identiteit of nationaliteit te laten vaststellen;l)maken, indien de bevoegde autoriteiten dat eisen, gebruik van advisering bij terugkeer en re-integratie;l bis) voldoen aan andere toepasselijke aanvullende terugkeermaatregelen overeenkomstig het nationale recht.De verplichtingen uit hoofde van dit artikel voor onderdanen van derde landen doen geen afbreuk aan de verplichtingen en maatregelen krachtens het nationale recht die geen verband houden met terugkeer.3.De in lid 2, punt b), bedoelde informatie en ▌documentatie of, indien deze niet beschikbaar is, kopieën daarvan, omvatten met name de verklaringen van de onderdanen van derde landen en alle hun ter beschikking staande documentatie over:a)hun naam, geboortedatum en -plaats, geslacht en nationaliteit/nationaliteiten of staatloosheid;b)hun gezinsleden en andere persoonsgegevens indien dat relevant is voor het uitvoeren van de terugkeerprocedure of voor het bepalen van het land van terugkeer;c)type, nummer, geldigheidsduur en land van afgifte van al hun identiteits- of reisdocumenten en andere door hen verstrekte documenten die de bevoegde autoriteit relevant acht voor hun identificatie, voor de uitvoering van de terugkeerprocedure en voor het bepalen van het land van terugkeer;d)door een andere lidstaat of door een derde land afgegeven verblijfsvergunningen of andere vormen van toestemming tot verblijf;e)door andere lidstaten uitgevaardigde terugkeerbesluiten, verwijderingsbesluiten of inreisverboden;f)landen en plaatsen van eerder verblijf, reisroutes, landen van doorreis, en reisdocumentatie.4.Wanneer de bevoegde autoriteiten besluiten om in lid 2, punt b), bedoelde documenten die nodig zijn voor ▌de terugkeer, te bewaren, zorgen zij ervoor dat de onderdaan van een derde land onverwijld fotokopieën of een ander passend bewijs van de bewaring van het document ontvangt. In het geval van vrijwillige terugkeer ▌geven de bevoegde autoriteiten deze documenten bij vertrek of bij aankomst in het derde land terug aan de onderdaan van een derde land.5.De onderdaan van een derde land moet bereikbaar voor de wijze van kennisgeving zoals gedefinieerd overeenkomstig nationaal recht. De lidstaten bepalen uit hoofde van het nationale recht de wijze van kennisgeving en het tijdstip waarop de kennisgeving wordt geacht te zijn ontvangen door en ter kennis te zijn gebracht aan de onderdaan van een derde land, of maken voor de kennisgeving gebruik van door de lidstaten of de Unie ontwikkelde en/of ondersteunde digitale systemen.▌

Artikel 21 bisRisico op onderduiken1. Er bestaat, tenzij het tegendeel wordt aangetoond, een risico op onderduiken in een individueel geval, indien aan een van de volgende criteria betreffende de betrokken illegaal verblijvende onderdaan van een derde land is voldaan:a) de onderdaan van een derde land is, eventueel na doorreis via een derde land, zonder toestemming het grondgebied van een lidstaat binnengekomen of heeft zich zonder toestemming daarheen verplaatst, of onderneemt pogingen daartoe;b) tegen de onderdaan van een derde land is een terugkeerbesluit uitgevaardigd door een andere lidstaat dan die op het grondgebied waarvan hij momenteel illegaal verblijft, onder meer zoals gedetecteerd aan de hand van de signaleringen die overeenkomstig Verordening (EU) 2018/1860 in het Schengeninformatiesysteem zijn opgenomen;c) de onderdaan van een derde land voldoet niet aan een of meer van de overeenkomstig artikel 23, lid 1, en artikel 23 ter, lid 1, opgelegde maatregelen, of maakt kenbaar of toont aan dat hij niet voornemens is daaraan te voldoen;d) de onderdaan van een derde land is het grondgebied van de lidstaten opnieuw binnengekomen in strijd met een geldig inreisverbod.2. In andere dan de in lid 1 bedoelde gevallen wordt het risico op onderduiken bepaald op basis van een beoordeling van de omstandigheden van het individuele geval. De beoordeling omvat een of meer van de volgende criteria betreffende de betrokken illegaal verblijvende onderdaan van een derde land:a) het ontbreken van een verblijfplaats, vaste woonplaats of betrouwbaar adres;b) het niet naleven van de verplichting om het grondgebied van de lidstaten binnen de in artikel 7, lid 1 bis, punt a), vastgelegde vertrektermijn te verlaten;c) in geval van een op handen zijnd vertrek: het bestaan van redenen om aan te nemen dat de onderdaan van een derde land voornemens is de in artikel 21, lid 2, punt a), vastgelegde verplichting tot medewerking niet na te leven;d) het gebruiken van valse of vervalste identiteits- of reisdocumenten, verblijfsvergunningen of visa, of documenten ter rechtvaardiging inzake de voorwaarden voor binnenkomst, het vernietigen of anderszins verwijderen van identiteits- of reisdocumenten, verblijfsvergunningen of visa, of documenten ter rechtvaardiging inzake de voorwaarden voor binnenkomst, het gebruiken van aliassen met frauduleuze bedoelingen, het mondeling of schriftelijk verstrekken van andere onjuiste informatie, of ander frauduleus verzet tegen de terugkeer- of overnameprocedure;e) het niet gebruikmaken van advisering bij terugkeer en re-integratie, indien vereist door de bevoegde autoriteiten;f) de onderdaan van een derde land is niet sociaal verankerd en heeft met name geen familiebanden en beschikt niet over voldoende bestaansmiddelen;g) er is sprake van niet-naleving van de verplichtingen uit hoofde van artikel 21, lid 2, punten a) tot en met c), e), f bis) en i) tot en met k), met inbegrip van een gebrek aan medewerking bij het verkrijgen van reisdocumenten;h) andere criteria dan die in de punten a) tot en met f), indien het nationale recht daarin voorziet.▌

Hoofdstuk III bisMAATREGELEN TER BEVORDERING VAN TERUGKEER EN ALTERNATIEVEN VOOR BEWARING

Artikel 23Beschikbaarheid voor de terugkeerprocedure1.Met het oog op de voorbereiding en uitvoering van een doeltreffende terugkeer of om de naleving van de verplichtingen om te vertrekken en mee te werken verder te stimuleren, kunnen de lidstaten onderdanen van derde landen aan een of meer van de volgende maatregelen onderwerpen:a) de verplichting om in een geografisch gebied op het grondgebied van de lidstaat te blijven waarbinnen zij zich vrij kunnen bewegen;b) de verplichting om op een door de bevoegde autoriteiten aangewezen specifiek adres of specifieke plaats te verblijven;c) de verplichting om zich te melden bij de bevoegde autoriteiten op bepaalde tijdstippen, in persoon of op een andere in nationaal recht vastgestelde wijze;d) andere maatregelen dan die bedoeld in de punten a) tot en met c), indien het nationale recht daarin voorziet. 2. Maatregelen uit hoofde van lid 1 worden alleen toegepast voor zover dit verenigbaar is met de bijzondere behoeften van kwetsbare personen en met het belang van het kind.2 bis. De in lid 1 opgesomde maatregelen kunnen ook worden opgelegd aan onderdanen van derde landen die niet kunnen worden verwijderd omdat zij niet meewerken met de bevoegde autoriteiten.3.De bevoegde autoriteiten kunnen de onderdaan van een derde land op verzoek toestemming verlenen om tijdelijk niet te voldoen aan een in lid 1 bedoelde maatregel.▌4.De onderdaan van een derde land wordt ervan in kennis gesteld of de in lid 3 bedoelde toestemming wordt gegeven.5.De onderdaan van een derde land heeft geen toestemming overeenkomstig lid 3 nodig om afspraken met autoriteiten en rechtbanken na te komen indien dat anders in strijd zou zijn met de verplichtingen van lid 1 en indien zijn aanwezigheid vereist is. De onderdaan van een derde land stelt de bevoegde autoriteiten van tevoren van dergelijke afspraken in kennis.6.De overeenkomstig lid 1, punten b) en c), genomen besluiten worden schriftelijk vastgesteld, zijn evenredig en houden rekening met de specifieke omstandigheden van de betrokken onderdaan van een derde land.7. De onderdaan van een derde land wordt in kennis gesteld van elk besluit om de in lid 1 van dit artikel opgesomde maatregelen toe te passen en van de gevolgen van de niet-naleving van dat besluit, met inbegrip van bewaring uit hoofde van artikel 29.

Artikel 23 bisOnderzoeksmaatregelen1. Onverminderd onderzoeksmaatregelen om andere, niet met terugkeer verband houdende redenen overeenkomstig het nationale recht kunnen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, indien noodzakelijk, evenredig en naar behoren gemotiveerd met het oog op het voorbereiden of waarborgen van een doeltreffende terugkeer:a)de onderdaan van een derde land fouilleren en, onder voorbehoud van een voorafgaand gerechtelijk bevel of, overeenkomstig het toepasselijke nationale recht, een administratief bevel, indien dit noodzakelijk en evenredig is en naar behoren wordt gerechtvaardigd door de urgentie van een dergelijke doorzoeking, zijn verblijfplaats of andere relevante ruimten doorzoeken;a bis)administratieve maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat wordt voldaan aan de in het nationale recht vastgelegde verplichting om biometrische gegevens te verstrekken, met inbegrip van vingerafdrukken, waaronder de mogelijkheid om in laatste instantie dwangmiddelen te gebruiken wanneer een onderdaan van een derde land geen biometrische gegevens verstrekt zoals vereist uit hoofde van artikel 21, lid 2, punt f);b) persoonlijke bezittingen, elektronische apparaten en andere relevante voorwerpen doorzoeken en in beslag nemen; c) andere onderzoeksmaatregelen opleggen, indien het nationale recht daarin voorziet.2. Onderzoeksmaatregelen uit hoofde van lid 1, punten a), b) en c), van dit artikel kunnen worden uitgevoerd zonder toestemming van de betrokken onderdaan van een derde land.3. Onderzoeksmaatregelen die overeenkomstig lid 1, punten a), b) en c), van dit artikel worden opgelegd, worden uitgevoerd met inachtneming van de grondrechten en de waarborgen en rechtsmiddelen waarin het nationale en het Unierecht voorzien.

Artikel 23 terGevolgen van niet-naleving van de verplichting tot medewerking 1. In geval van niet-naleving van de verplichting tot medewerking van artikel 21, lid 1, en de vereisten van artikel 21, lid 2, leggen de lidstaten de betrokken onderdaan van een derde land een of meer van de in artikel 23, lid 1, opgesomde maatregelen op en kunnen zij een of meer van de volgende maatregelen nemen, die doeltreffend en evenredig zijn:b) weigering of vermindering van bepaalde uitkeringen en toelagen, indien het nationale recht daarin voorziet, tenzij de betrokkene hierdoor niet in zijn basisbehoeften kan voorzien;c) weigering of vermindering van stimulansen ter bevordering van vrijwillige terugkeer, waaronder weigering of vermindering van steun voor terugkeer- en re-integratieprogramma’s op grond van artikel 46, lid 3;d) weigering of intrekking van de werkvergunning, indien het nationale recht daarin voorziet;e) verlenging van de duur van een inreisverbod tot de maximumduur in artikel 10, lid 6;f) strafrechtelijke sancties, met inbegrip van gevangenisstraffen, indien het nationale recht daarin voorziet;g) financiële sancties;h)andere dan de bovengenoemde maatregelen of gevolgen, indien het nationale recht daarin voorziet.

Artikel 23 quaterAlternatieven voor bewaring1. Lidstaten kunnen een of meer van de volgende alternatieven voor bewaring opleggen, met inachtneming van de individuele omstandigheden van de betrokken onderdaan van een derde land, onder meer het overeenkomstig artikel 21 bis beoordeelde niveau van het risico op onderduiken:a) het stellen van een toereikende financiële garantie;b) het gebruik van elektronische monitoring;c) andere maatregelen dan die in de punten a) en b), indien het nationale recht daarin voorziet.1bis.De in de eerste alinea bedoelde maatregelen hebben in de eerste plaats tot doel de doeltreffende en tijdige terugkeer van de onderdaan van een derde land te waarborgen.2. In een besluit tot toepassing van de in lid 1 van dit artikel bedoelde maatregelen worden de toepasselijke feitelijke en juridische gronden vermeld.3. Onderdanen van derde landen worden schriftelijk in kennis gesteld van elk besluit om de in lid 1 van dit artikel opgesomde maatregelen toe te passen en van de gevolgen van de niet-naleving van dat besluit, met inbegrip van bewaring uit hoofde van artikel 29.4. De lidstaten zorgen ervoor dat de overeenkomstig lid 2 van dit artikel genomen besluiten op verzoek van de betrokkene of ambtshalve worden getoetst door een rechterlijke instantie.

Hoofdstuk IVWAARBORGEN EN RECHTSMIDDELENDeel 1Procedurele waarborgen

Artikel 24Recht op informatie1.De bevoegde autoriteiten zorgen ervoor dat onderdanen van derde landen die moeten terugkeren, ▌ in kennis worden gesteld van:a)het doel ▌ van de ▌ procedure ▌;b)de ▌ verplichtingen van onderdanen van derde landen ▌ als bedoeld in de artikelen 21 en 23, de gevolgen bij niet-naleving als bedoeld in artikel 23 ter en artikel 29, lid 3, punt e), het feit dat in het Schengeninformatiesysteem een signalering inzake terugkeer voor de betrokkene is opgenomen, en de erkenning en uitvoering van een door een andere lidstaat uitgevaardigd terugkeerbesluit als bedoeld in artikel 9;c)advisering en programma’s inzake terugkeer en re-integratie overeenkomstig artikel 46;d)hun procedurele rechten ▌ overeenkomstig deze verordening en het nationale recht, met name het recht op rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging op grond van artikel 25.2.De informatie wordt zonder onnodige vertraging verstrekt ▌ in een taal die de onderdaan van een derde land begrijpt of redelijkerwijs kan worden geacht te begrijpen ▌. De informatie kan op papier of in elektronisch formaat worden verstrekt op standaardinformatiebladen, en indien nodig mondeling worden aangevuld, met gebruikmaking van vertaling en vertolking. In het geval van niet-begeleide minderjarigen wordt de informatie op ▌ een op de leeftijd afgestemde manier verstrekt, en daarbij wordt de ▌ in artikel 20, lid 2, bedoelde vertegenwoordiger of de persoon die is aangewezen om de minderjarige bij te staan, betrokken.2 bis.Indien de bevoegde autoriteit overgaat tot verwijdering op grond van een terugkeerbesluit of een verwijderingsbesluit waarbij meer dan één land van terugkeer is vastgesteld, wordt de onderdaan van een derde land ruim vóór de verwijdering in kennis gesteld van het land van terugkeer waarnaar de onderdaan zal worden verwijderd.

Artikel 25Rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging1.In geval van beroep of toetsing voor een rechterlijke instantie overeenkomstig artikel 27 zorgen de lidstaten ervoor dat de onderdaan van een derde land op diens verzoek de nodige kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging krijgt ▌.2.De bevoegde autoriteiten zorgen ervoor dat niet-begeleide minderjarigen op zodanige wijze worden vertegenwoordigd en bijgestaan dat zij aanspraak kunnen maken op de rechten en kunnen voldoen aan de verplichtingen uit hoofde van deze verordening.▌4.Voor de kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging wordt een beroep gedaan op juridische adviseurs of andere naar behoren gekwalificeerde personen die krachtens het nationale recht ▌ zijn erkend of toestemming hebben gekregen om de onderdaan van een derde land bij te staan of te vertegenwoordigen, of op niet-gouvernementele organisaties die krachtens het nationale recht zijn geaccrediteerd om onderdanen van derde landen juridische diensten of vertegenwoordiging te bieden.5.Kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging tijdens de beroepsprocedure kunnen door de lidstaten worden uitgesloten indien:a)de onderdaan van een derde land wordt geacht over voldoende middelen te beschikken om zelf de rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging te bekostigen;b)het beroep wordt geacht geen reële kans van slagen te hebben of een oneigenlijk gebruik van recht te vormen;c)het om een beroep of toetsing in tweede of hogere instantie gaat, zoals bepaald in het nationale recht, met inbegrip van een nieuwe hoorzitting of een toetsing van beroep;d)de onderdaan van een derde land reeds wordt bijgestaan of vertegenwoordigd door een juridisch adviseur.6.De onderdaan van een derde land die om kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging verzoekt, maakt zijn financiële situatie bekend en stelt de bevoegde autoriteiten onmiddellijk in kennis van elke belangrijke wijziging in zijn financiële situatie, tenzij het nationale recht voorziet in kosteloze rechtsbijstand, ongeacht de financiële situatie van de betrokkene.7.Behalve voor bijstand aan niet-begeleide minderjarigen kunnen de lidstaten ▌:a)de kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging financieel of in de tijd beperken, mits deze beperkingen niet willekeurig zijn en de toegang tot kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging niet onnodig beperken ▌;b)verzoeken om gehele of gedeeltelijke terugbetaling van de kosten, indien de financiële situatie van de onderdaan van een derde land in de loop van de terugkeerprocedure is verbeterd of indien de beslissing om kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging beschikbaar te stellen is genomen op basis van door de onderdaan van een derde land verstrekte onjuiste informatie;c)bepalen dat, wat honoraria, andere kosten en terugbetaling betreft, de behandeling van onderdanen van derde landen gelijk is aan, maar niet gunstiger mag zijn dan de behandeling die hun eigen onderdanen in het algemeen krijgen op het gebied van rechtsbijstand.8.De lidstaten bepalen specifieke procedurele regels voor de indiening en verwerking van verzoeken om kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging in het kader van een beroep of toetsing voor een rechterlijke instantie overeenkomstig artikel 27 of passen bestaande regels toe die gelden voor vergelijkbare nationale aanspraken, mits die regels de toegang tot kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging niet bovenmatig ingewikkeld of onmogelijk maken.9.Indien een besluit om geen kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging aan te bieden, wordt genomen door een andere autoriteit dan een rechterlijke instantie, op grond van het feit dat het beroep geacht wordt geen reële kans van slagen te hebben of een oneigenlijk gebruik van recht te vormen, heeft de verzoeker recht op een doeltreffende voorziening in rechte bij een rechterlijke instantie tegen dat besluit. ▌10.De lidstaten kunnen voorzien in kosteloze rechtsbijstand en wettelijke vertegenwoordiging tijdens de administratieve procedure, krachtens het nationale recht.

Deel 2Rechtsmiddelen

Artikel 26Recht op een doeltreffende voorziening in rechte1.Aan de betrokken onderdaan van een derde land wordt een doeltreffende voorziening in rechte toegekend om de in artikel 7, lid 1, artikel 10 en artikel 12, lid 2, bedoelde besluiten aan te vechten bij de krachtens het nationale recht bevoegde rechterlijke instantie.2.De doeltreffende voorziening in rechte omvat een volledig onderzoek ▌ van zowel de feitelijke als de juridische aspecten.3.Indien gegevens in het dossier die onder de aandacht zijn gebracht van de rechterlijke instantie die zich buigt over de voorziening in rechte tegen het terugkeerbesluit of het verwijderingsbesluit, zoals aangevuld of toegelicht na een procedure op tegenspraak, erop wijzen dat het beginsel van non-refoulement mogelijk wordt ondermijnd, wordt geverifieerd of de vereisten die voortvloeien uit het beginsel van non-refoulement, worden nageleefd. ▌4. De nietigverklaring of intrekking van een niet-essentieel onderdeel van een terugkeerbesluit leidt niet tot de nietigverklaring of intrekking van de rest van het betrokken besluit.

Artikel 27Beroep bij een bevoegde rechterlijke instantie1.Voor de toepassing van deze verordening stellen de lidstaten in het nationale recht ▌ de termijn voor het instellen van beroep bij een rechterlijke instantie van eerste aanleg vast die maximaal veertien dagen mag bedragen.Lidstaten die uiterlijk op … [de dag van inwerkingtreding van deze verordening] in hun nationale recht voorzien in termijnen voor het instellen van beroep die 30 dagen of langer zijn, mogen afwijken van de eerste alinea. Indien de lidstaten besluiten af te wijken, mag de in de eerste alinea bedoelde termijn niet langer zijn dan 30 dagen.2.De in lid 1 bedoelde termijn gaat in op de datum waarop een van de in artikel 7, lid 1, artikel 10 of artikel 12, lid 2, bedoelde besluiten ter kennis van de onderdaan van een derde land wordt gebracht of waarop die kennisgeving krachtens het nationale recht wordt geacht te hebben plaatsgevonden ▌.3.Indien een terugkeerbesluit is gebaseerd op een besluit tot weigering of beëindiging van een legaal verblijf of is uitgevaardigd bij dezelfde handeling als dat besluit, kunnen voor het instellen van beroep tegen het terugkeerbesluit dezelfde termijnen worden toegepast als in het nationale recht zijn vastgesteld voor het instellen van beroep tegen een besluit tot beëindiging of weigering van een legaal verblijf.4.Een inreisverbod en/of een verwijderingsbesluit dat samen met een in artikel 7 bedoeld terugkeerbesluit is uitgevaardigd, wordt samen met dat terugkeerbesluit aangevochten bij dezelfde rechterlijke instantie, in het kader van dezelfde ▌ procedure en binnen dezelfde termijnen. Indien afzonderlijk van het terugkeerbesluit een inreisverbod en/of een verwijderingsbesluit is uitgevaardigd of indien het de bedoeling is alleen het inreisverbod aan te vechten, kan afzonderlijk beroep tegen het inreisverbod worden ingesteld. ▌▌

Artikel 28Opschortende werking1.Hoewel deze verordening niet voorziet in een automatische opschortende werking van het beroep, zorgen de lidstaten er, met volledige inachtneming van artikel 47 van het Handvest, voor dat de bevoegde rechterlijke instantie van eerste aanleg de verwijdering kan opschorten vóór de uitvoering van de op grond van artikel 7 ▌ en artikel 12, lid 2, uitgevaardigde besluiten. De verwijdering kan op verzoek van de betrokken onderdaan van een derde land worden opgeschort voor de termijn voor het instellen van beroep op grond van artikel 27 of, indien beroep is ingesteld, voor de termijn in afwachting van de uitspraak van die beroepsprocedure, tenzij het nationale recht ook bepaalt dat de uitvoering van een dergelijk besluit ambtshalve kan worden opgeschort. Dit lid doet geen afbreuk aan bepalingen van het nationale recht die voorzien in een automatische opschortende werking van rechtsmiddelen bij een rechterlijke instantie van eerste aanleg ▌.1 bis. Bij de beoordeling van het verzoek op grond van lid 1 kan de rechterlijke instantie zich baseren op de onder haar aandacht gebrachte gegevens in het dossier, met inbegrip van beoordelingen van relevante omstandigheden die in eerdere fasen van de terugkeerprocedure en, indien van toepassing, van de asielprocedure zijn uitgevoerd.▌3.Indien verder beroep wordt ingesteld tegen een eerste of volgende beslissing in beroep, wordt de verwijdering niet opgeschort, tenzij het nationale recht voorziet in een opschortende werking van dergelijke rechtsmiddelen of de onderdaan van een derde land om opschorting verzoekt en een bevoegde rechterlijke instantie, terdege rekening houdend met de specifieke omstandigheden van het individuele geval, besluit opschorting toe te staan.▌

Hoofdstuk V▌ BEWARING

Artikel 29Bewaringsgronden1.De lidstaten kunnen een onderdaan van een derde land op grond van deze verordening in bewaring stellen op basis van een individuele beoordeling van elk geval en alleen voor zover bewaring evenredig is.2.De lidstaten mogen een onderdaan van een derde land alleen in bewaring houden met het oog op de terugkeer, met inbegrip van de voorbereiding van de terugkeer, de overname en de uitvoering van de verwijdering.3.Bewaring van een onderdaan van een derde land is slechts toegestaan op basis van een of meer van de volgende bewaringsgronden:a)er bestaat een onderduikrisico, dat is vastgesteld overeenkomstig artikel 21 bis;b)de betrokken onderdaan van een derde land ontwijkt of belemmert de overname, de voorbereiding van de terugkeer of de verwijdering;c)de onderdaan van een derde land vormt een veiligheidsrisico, overeenkomstig artikel 16;d)de identiteit of de nationaliteit van de onderdaan van een derde land moet worden vastgesteld of geverifieerd;e)er is sprake van niet-naleving van de verplichtingen uit hoofde van artikel 21, lid 2, punten a) tot en met c), e), f bis) en i) tot en met k), met inbegrip van een gebrek aan medewerking bij het verkrijgen van reisdocumenten;f) er is sprake van andere relevante gronden in verband met terugkeer, zoals bepaald in het nationale recht, met het oog op doeltreffende terugkeerprocedures, voor zover noodzakelijk en evenredig.5.De bewaring wordt gelast door een administratieve of rechterlijke instantie. De bewaring wordt gelast bij een schriftelijk besluit waarin de feitelijke en juridische gronden voor de bewaring, alsmede informatie over de beschikbare rechtsmiddelen worden vermeld. De onderdaan van een derde land wordt mondeling of schriftelijk van het besluit in kennis gesteld in een taal die de onderdaan van een derde land begrijpt of redelijkerwijs kan worden geacht te begrijpen, onder meer met behulp van tolk- of vertaaldiensten.6.Bij het in bewaring houden van een onderdaan van een derde land op grond van lid 2 houden de lidstaten er rekening mee of het gaat om ▌een kwetsbare persoon.▌

Artikel 32Bewaringstermijn1.De bewaring duurt zo kort mogelijk en zolang aan de gronden van artikel 29 wordt voldaan en nodig is om de doeltreffende en geslaagde terugkeer van de onderdaan van een derde land te waarborgen.2.Wanneer blijkt dat niet langer aan de gronden van artikel 29 wordt voldaan, ▌ wordt een einde gesteld aan de bewaring van de onderdaan van een derde land op grond van deze verordening. Deze beëindiging van de bewaring vormt geen beletsel voor de toepassing van maatregelen ▌overeenkomstig de artikelen 23 en 23 quater.3.De bewaring in een ▌ lidstaat duurt niet langer dan twaalf maanden. ▌ Indien de terugkeerprocedure vanwege een gebrek aan medewerking van de betrokken onderdaan van een derde land waarschijnlijk langer zal duren of vertraging wordt opgelopen bij het verkrijgen van de nodige documentatie van derde landen, of er sprake is van uitzonderlijke omstandigheden waarin het nationale recht voorziet, kan de bewaring voor een langere termijn worden toegepast, maar niet langer dan 24 maanden in één lidstaat.Indien de onderdaan van een derde land zich naar een andere lidstaat heeft verplaatst en zijn gedrag een grond voor bewaring vormt als bedoeld in artikel 29, lid 3, is een nieuwe bewaringstermijn van toepassing.3 bis. Na het verstrijken van de maximale bewaringstermijn van 24 maanden op grond van lid 3, kan bewaring worden toegepast voor aanvullende termijnen van maximaal zes maanden in totaal, indien er een risico op onderduiken bestaat en een of meer van de volgende veranderingen in de omstandigheden wijzen op een redelijk vooruitzicht op verwijdering:a) er is nieuwe belangrijke informatie beschikbaar over de identiteit van de onderdaan van een derde land; b) er is een reisdocument verkregen of het kan redelijkerwijs worden geacht te zijn verkregen als gevolg van gewijzigde omstandigheden; c) de samenwerking met het derde land is verbeterd.Bij de bewaring van een onderdaan van een derde land overeenkomstig dit lid behandelt de lidstaat de zaak met voorrang zodat de bewaring zo kort mogelijk wordt gehouden. 4.Het verstrijken van de in de leden 3 en 3 bis bedoelde maximale bewaringstermijnen vormt geen beletsel voor de toepassing van maatregelen overeenkomstig de artikelen 23 en 23 quater.5. Indien een in bewaring gestelde onderdaan van een derde land meewerkt aan zijn terugkeer, wordt de vrijwillige terugkeer van de betrokken onderdaan van een derde land, in voorkomend geval, zonder onnodige vertraging georganiseerd. In voorkomend geval kan de bewaring overeenkomstig de leden 3 en 3 bis tot het moment van vertrek worden gehandhaafd teneinde een doeltreffende terugkeer te waarborgen.

Artikel 33Toetsing van bewaringsbevelen1.De lidstaten zorgen ervoor dat de bewaring ▌ ten minste om de zes maanden wordt getoetst, hetzij op verzoek van de betrokken onderdaan van een derde land, hetzij ambtshalve.2.De lidstaten zorgen ervoor dat de bewaring van niet-begeleide minderjarigen ▌ ten minste om de drie maanden ambtshalve wordt getoetst, of op verzoek van de betrokken niet-begeleide minderjarige of diens overeenkomstig artikel 20, lid 2, aangewezen vertegenwoordiger.3.Als de bewaring door administratieve autoriteiten is gelast of verlengd, zorgen de lidstaten ervoor dat ▌:a)wordt voorzien in een rechterlijke toetsing van de rechtmatigheid van de bewaring, die zo spoedig mogelijk binnen een in het nationale recht vastgelegde termijn na het begin van de bewaring tot een beslissing leidt; ofb)zij de betrokken onderdaan van een derde land het recht bieden om een procedure voor rechterlijke toetsing van de rechtmatigheid van de bewaring in te stellen, die zo spoedig mogelijk binnen een in het nationale recht vastgelegde termijn na het inleiden van de betrokken procedure tot een beslissing leidt. In dergelijke gevallen stellen de lidstaten de betrokken onderdaan van een derde land onmiddellijk in kennis van de mogelijkheid een dergelijke procedure in te stellen.Indien een onderdaan van een derde land langer in bewaring wordt gehouden dan de maximale bewaringstermijn van 24 maanden overeenkomstig artikel 32, lid 3 bis, en deze verlenging meer dan drie maanden bedraagt, wordt de bewaring ten minste om de drie maanden onderworpen aan een toetsing door een rechterlijke instantie.

Artikel 34Omstandigheden van de bewaring1.Bewaring vindt in het algemeen plaats in speciale inrichtingen, waaronder speciale afdelingen van andere inrichtingen. Indien een lidstaat onderdanen van derde landen niet in dergelijke inrichtingen in bewaring kan stellen en moet gebruikmaken van een gevangenis, worden deze personen zoveel mogelijk gescheiden gehouden van de gewone gevangenen.2.In bewaring gestelde onderdanen van derde landen hebben toegang tot ruimte in de open lucht. De toegang tot ruimte in de openlucht kan voor een beperkte periode worden ingeperkt, indien dit noodzakelijk en evenredig is met het oog op de goede werking van de inrichting voor bewaring. 3.In bewaring gestelde onderdanen van derde landen wordt op verzoek toegestaan te gelegener tijd contact op te nemen met wettelijke vertegenwoordigers, familieleden en bevoegde consulaire autoriteiten.4.In bewaring gestelde kwetsbare personen met bijzondere behoeften krijgen specifieke aandacht ▌. In bewaring gestelde onderdanen van derde landen hebben toegang tot dringende medische zorg en essentiële behandeling van ziekte.5.Wettelijke vertegenwoordigers, familieleden, bevoegde consulaire autoriteiten en relevante en bevoegde nationale, internationale en niet-gouvernementele organisaties en instanties kunnen alle inrichtingen voor bewaring bezoeken en een gesprek voeren met en een bezoek brengen aan de onderdanen van derde landen in omstandigheden waarin de privacy wordt geëerbiedigd. Het bezoek kan afhankelijk worden gesteld van toestemming en andere passende voorwaarden, waaronder de voorafgaande afgifte van een passende veiligheidsmachtiging door een bevoegde autoriteit overeenkomstig het nationale recht. De lidstaten kunnen die toegang krachtens het nationale recht beperken indien dat objectief noodzakelijk is voor de veiligheid, de openbare orde of het administratieve beheer van de inrichting. 6.In bewaring gestelde onderdanen van derde landen krijgen, ▌ in een taal die zij begrijpen of redelijkerwijs kunnen worden geacht te begrijpen, ▌ informatie over de in de inrichting geldende regels en over hun rechten en plichten. Hiertoe behoort ook informatie over het in de nationale wetgeving vastgelegde recht om contact op te nemen met in de leden 3 en 5 bedoelde personen, autoriteiten, organisaties en instanties.6 bis. Onderdanen van derde landen die overeenkomstig artikel 16 als een veiligheidsrisico zijn aangemerkt, kunnen zolang als strikt noodzakelijk is om het risico te beheersen en hun terugkeer te vergemakkelijken, binnen inrichtingen voor bewaring aan strengere veiligheidsmaatregelen worden onderworpen, met inbegrip van strengere scheidingsmaatregelen of verscherpt toezicht.

Artikel 35Omstandigheden van de bewaring van niet-begeleide minderjarigen en gezinnen met minderjarigen1.Niet-begeleide minderjarigen en gezinnen met minderjarigen worden slechts in laatste instantie, en voor een zo kort mogelijke periode, in bewaring gesteld en daarbij wordt het belang van het kind in acht genomen.2.▌ Niet-begeleide minderjarigen en gezinnen met minderjarigen krijgen gedurende de bewaringstermijn afzonderlijke accommodatie met voldoende privacy. Het personeel is adequaat opgeleid en de inrichtingen zijn aangepast om rekening te houden met ▌ de ▌ behoeften van minderjarigen en met hun leeftijd en geslacht.3.In bewaring gestelde minderjarigen wordt de mogelijkheid geboden tot vrijetijdsbesteding, zoals op hun leeftijd afgestemde spel- en recreatieactiviteiten, en krijgen toegang tot onderwijs of onderwijsactiviteiten in de vorm die het beste past bij de periode die zij in bewaring moeten doorbrengen.

Hoofdstuk VIOVERNAME

Artikel 36Overname1.Na het uitvaardigen van een ▌ terugkeerbesluit leiden de bevoegde autoriteiten ▌in voorkomend geval, waar aangewezen met de steun van Frontex, overname in, indien van toepassing ook in verband met het bevestigen van de nationaliteit van een onderdaan van een derde land, het afgeven van een reisdocument voor de onderdaan van een derde land en het organiseren van een terugkeeroperatie.▌In voorkomend geval wordt het Europees reisdocument voor terugkeer gebruikt overeenkomstig het toepasselijke overname-instrument en Verordening (EU) 2016/1953Verordening (EU) 2016/1953 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2016 betreffende de vaststelling van een Europees reisdocument voor de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen en tot intrekking van de aanbeveling van de Raad van 30 november 1994 (PB L 311 van 17.11.2016, blz. 13, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2016/1953/oj)..▌7. Overname in derde landen wordt ondersteund door speciale, door de Unie gefinancierde verbindingsfunctionarissen van de Unie voor terugkeer. Deze verbindingsfunctionarissen maken deel uit van de structuur van de delegaties van de Unie en werken in nauwe coördinatie met de Commissie aan de verwezenlijking van de relevante beleidsprioriteiten van de Unie.▌

Artikel 37 bisExterne dimensie en samenwerking met derde landenDe Unie en de lidstaten zorgen ervoor dat de externe dimensie van het terugkeerbeleid integraal deel uitmaakt van de alomvattende aanpak van migratiebeheer. Wanneer wordt vastgesteld dat een derde land niet meewerkt of wanneer een of meer lidstaten moeilijkheden ondervinden bij de samenwerking met derde landen op het gebied van overname, nemen de Unie en de lidstaten passende maatregelen, waaronder het gebruik van conditionaliteit met betrekking tot alle relevante beleidsmaatregelen en instrumenten, zoals visumbeleid, handel en ontwikkeling, zoals bepaald in de wetgevingshandelingen van de Unie waarbij deze worden geregeld, en voor de lidstaten die door deze handelingen gebonden zijn, teneinde voorspelbare en doeltreffende terugkeerprocedures met derde landen te ondersteunen en een doeltreffende en duurzame samenwerking op het gebied van overname te waarborgen.

Hoofdstuk VIIUITWISSELING EN DOORGIFTE VAN PERSOONSGEGEVENS

Artikel 38Uitwisseling van informatie tussen lidstaten1.De lidstaten maken voor de uitvoering van deze verordening gebruik van alle passende middelen op het gebied van samenwerking en informatie-uitwisseling.2.De informatie-uitwisseling vindt plaats op verzoek van een lidstaat en uitsluitend tussen bevoegde autoriteiten van de lidstaten.3.De lidstaten verstrekken elkaar op verzoek, voor de uitvoering van de terugkeerprocedure ▌ en de verlening van bijstand bij terugkeer en re-integratie, beschikbare informatie over een persoon binnen het toepassingsgebied van deze verordening.4.Indien de in lid 3 bedoelde informatie kan worden uitgewisseld via de in artikel 4, punt 15, van Verordening (EU) 2019/818 van het Europees Parlement en de RaadVerordening (EU) 2019/818 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2019 tot vaststelling van een kader voor interoperabiliteit tussen de Unie-informatiesystemen op het gebied van politiële en justitiële samenwerking, asiel en migratie en tot wijziging van Verordeningen (EU) 2018/1726, (EU) 2018/1862 en (EU) 2019/816 (PB L 135 van 22.5.2019, blz. 85, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2019/818/oj). bedoelde Unie-informatiesystemen of via aanvullende informatie als bedoeld in Verordening (EU) 2018/1860, wordt die informatie in de regel alleen via die kanalen uitgewisseld.5.▌ Het verzoek om informatie bevat de redenen waarop het is gebaseerd.6.De in lid 3 bedoelde informatie kan met name het volgende omvatten:a)informatie die nodig is om de identiteit van de onderdaan van een derde land en, in voorkomend geval, de identiteit van zijn gezinsleden, familieleden en eventuele andere familierelaties vast te stellen ▌;b)informatie over de overeenkomstig Verordening (EU) 2024/1358 verzamelde biometrische gegevens van de onderdaan van een derde land ▌;c)informatie over de nationaliteit en ▌ de eventuele reisdocumenten van de onderdaan van een derde land ▌;d)informatie over de verblijfplaatsen en de reisroutes van de onderdaan van een derde land, zijn talenkennis en zijn contactgegevens (e-mailadres/-adressen en telefoonnummer/-nummers);e)informatie over de eventuele door een lidstaat of een derde land afgegeven verblijfsstatus of verblijfsvergunning, met inbegrip van verblijfstitels of visa, alsmede aanvragen of verlengingen daarvan;f)informatie over de terugkeeroperatie van de onderdaan van een derde land▌;g)informatie over de re-integratie van de onderdaan van een derde land, indien van toepassing, met inbegrip van informatie over kwetsbaarheid;h)de gronden voor een tegen de onderdaan van een derde land uitgevaardigd terugkeerbesluit;h bis) informatie over de naleving door de onderdaan van een derde land van de verplichtingen uit hoofde van artikel 21 of maatregelen uit hoofde van artikel 23;i)informatie over de vraag of de onderdaan van een derde land in bewaring is gesteld, dan wel of er alternatieve maatregelen voor bewaring op hem zijn toegepast;j)informatie in verband met het strafblad of in verband met de bedreiging die de onderdaan van een derde land vormt voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid;k)informatie over kwetsbaarheid, gezondheid en medische behoeften van de onderdaan van een derde land.7.De aangezochte lidstaat is verplicht zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen twee weken te antwoorden.7 bis. Het uitblijven van een antwoord, een onvolledig antwoord of een vertraagd antwoord van een lidstaat op een verzoek uit hoofde van dit artikel vormt geen belemmering voor of leidt niet tot uitstel van de uitvoering van een terugkeerbesluit of een verwijderingsbevel dat door een andere lidstaat is uitgevaardigd. De verzoekende lidstaat kan handelen op basis van de informatie waarover zijn bevoegde autoriteiten reeds beschikken, overeenkomstig het Unierecht en het nationale recht.8.De uitgewisselde informatie mag slechts voor de in lid 3 genoemde doeleinden worden gebruikt. Deze informatie wordt, afhankelijk van het soort informatie en de bevoegdheden van de ontvangende autoriteit, alleen meegedeeld aan de autoriteiten of de rechterlijke autoriteiten die belast zijn met de terugkeerprocedure, de overname of het verlenen van re-integratiebijstand.9. De lidstaten geven elkaar op verzoek de originele reisdocumenten van een onderdaan van een derde land door, indien het reisdocument noodzakelijk is om de terugkeer te waarborgen.

Artikel 39Doorgifte van gegevens over onderdanen van derde landen aan derde landen voor terugkeer-, overname- en re-integratiedoeleinden1.Onverminderd de artikelen 40 en 41 kunnen de in artikel 38, lid 6, punten a) tot en met h), bedoelde gegevens door een bevoegde autoriteit en, in voorkomend geval, door Frontex worden verwerkt en worden doorgegeven aan een bevoegde autoriteit van een derde land of aan derde partijen die bevoegd zijn voor re-integratiebijstand of andere taken in verband met de uitvoering van de terugkeer, zoals luchtvaartmaatschappijen of medische dienstverleners, indien ▌ dit noodzakelijk is voor de terugkeer, overname of re-integratie.▌3.De lidstaten en Frontex zorgen er bij de doorgifte van persoonsgegevens krachtens lid 1 ▌ voor dat deze in overeenstemming is met respectievelijk hoofdstuk V van Verordening (EU) 2016/679 en hoofdstuk V van Verordening (EU) 2018/1725.4.Doorgiften op grond van lid 1 ▌ worden gedocumenteerd en die documentatie (waaronder de datum en het tijdstip van de doorgifte en informatie over de bevoegde autoriteit van het ontvangende derde land) wordt op verzoek ter beschikking gesteld van de krachtens artikel 51, lid 1, van Verordening (EU) 2016/679 en artikel 52, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 ingestelde bevoegde toezichthoudende autoriteit. Die documentatie blijft beperkt tot de informatie die strikt noodzakelijk is om aan te tonen dat aan de rechtsgrondslag voor de doorgifte is voldaan, en brengt geen aanvullende verplichting tot verslaglegging met zich mee voor de lidstaten.

Artikel 40Doorgifte van gegevens over strafrechtelijke veroordelingen van onderdanen van derde landen aan derde landen voor terugkeer-, overname- en re-integratiedoeleinden1.Gegevens over een of meer strafrechtelijke veroordelingen van een onderdaan van een derde land kunnen in individuele gevallen door een bevoegde autoriteit en, in voorkomend geval, door Frontex worden verwerkt en worden doorgegeven aan een bevoegde autoriteit van een derde land of aan derde partijen die bevoegd zijn voor re-integratiebijstand of andere taken in verband met de uitvoering van de terugkeer, mits aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:a)de onderdaan van een derde land wiens persoonsgegevens worden doorgegeven, is in de afgelopen 25 jaar veroordeeld voor een terroristisch misdrijf of is in de afgelopen 15 jaar veroordeeld voor een ander strafbaar feit dat is opgenomen in de bijlage bij Verordening (EU) 2018/1240 van het Europees Parlement en de RaadVerordening (EU) 2018/1240 van het Europees Parlement en de Raad van 12 september 2018 tot oprichting van een Europees reisinformatie- en -autorisatiesysteem (Etias) en tot wijziging van de Verordeningen (EU) nr. 1077/2011, (EU) nr. 515/2014, (EU) 2016/399, (EU) 2016/1624 en (EU) 2017/2226 (PB L 236 van 19.9.2018, blz. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2018/1240/oj)., of heeft een strafbaar feit gepleegd waarvoor volgens het nationale recht een vrijheidsstraf van ten minste twee jaar geldt of heeft meerdere strafbare feiten gepleegd waarvoor volgens het nationale recht van de veroordelende lidstaat ▌ een vrijheidsstraf ▌ van ten minste één jaar geldt;b)de doorgifte van gegevens is noodzakelijk voor de terugkeer of overname of voor de verlening van op maat gesneden en niet-financiële re-integratiebijstand;▌d)▌ de bevoegde autoriteit heeft geverifieerd en ▌ Frontex heeft zich er, in voorkomend geval, van verzekerd dat er geen risico bestaat dat de doorgifte in strijd is met het beginsel van non-refoulement;e)▌ de bevoegde autoriteit heeft geverifieerd en ▌ Frontex heeft zich er, in voorkomend geval, van verzekerd dat er geen risico bestaat dat de doorgifte in strijd is met artikel 50 van het Handvest.▌3. De lidstaten en Frontex zorgen er bij de doorgifte van persoonsgegevens krachtens lid 1 of lid 2 voor dat deze in overeenstemming is met respectievelijk hoofdstuk V van Verordening (EU) 2016/679 en hoofdstuk V van Verordening (EU) 2018/1725.4.Doorgiften op grond van lid 1 ▌ worden gedocumenteerd en die documentatie (waaronder de datum en het tijdstip van de doorgifte, informatie over de bevoegde autoriteit van het ontvangende derde land, de motivering dat de doorgifte in overeenstemming is met de voorwaarden van lid 1 ▌, en de doorgegeven persoonsgegevens) wordt op verzoek ter beschikking gesteld van de krachtens artikel 51, lid 1, van Verordening (EU) 2016/679 en artikel 52, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 ingestelde bevoegde toezichthoudende autoriteit. Die documentatie blijft beperkt tot de informatie die strikt noodzakelijk is om aan te tonen dat aan de rechtsgrondslag voor de doorgifte is voldaan, en brengt geen aanvullende verplichting tot verslaglegging met zich mee voor de lidstaten.

Artikel 41Doorgifte van gezondheidsgegevens van onderdanen van derde landen aan derde landen voor de uitvoering van de terugkeeroperatie en re-integratie1.Gegevens over de medische bijstand die tijdens de terugkeeroperatie aan onderdanen van derde landen moet worden verleend, kunnen in individuele gevallen door een bevoegde autoriteit en, in voorkomend geval, door Frontex worden verwerkt en worden doorgegeven aan een bevoegde autoriteit van een derde land of aan derde partijen die bevoegd zijn voor re-integratiebijstand of andere taken in verband met de uitvoering van de terugkeer, zoals medische dienstverleners, mits aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:a)de doorgifte van gegevens is noodzakelijk voor de uitvoering van de terugkeeroperatie;▌c)▌ de bevoegde autoriteit heeft geverifieerd en Frontex heeft zich er, in voorkomend geval, van verzekerd dat er geen risico bestaat dat de doorgifte in strijd is met het beginsel van non-refoulement.2.Gegevens over de gezondheid en medische behoeften van onderdanen van derde landen kunnen in individuele gevallen door een bevoegde autoriteit en, in voorkomend geval, door Frontex worden verwerkt en worden doorgegeven aan een derde partij die bevoegd is voor re-integratiebijstand of andere taken in verband met de uitvoering van de terugkeer, mits aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:a)de doorgifte van gegevens is noodzakelijk voor de verlening van in artikel 46 bedoelde re-integratiebijstand die is afgestemd op de medische behoeften van de onderdaan van een derde land;b)de onderdaan van een derde land van wie persoonsgegevens worden doorgegeven ▌ heeft daarmee ingestemd ▌.3.De lidstaten en Frontex zorgen er bij de doorgifte van persoonsgegevens krachtens lid 1 of lid 2 voor dat deze in overeenstemming is met respectievelijk hoofdstuk V van Verordening (EU) 2016/679 en hoofdstuk V van Verordening (EU) 2018/1725.4.Doorgiften op grond van lid 1 of lid 2 worden gedocumenteerd en die documentatie (waaronder de datum en het tijdstip van de doorgifte, informatie over de bevoegde autoriteit van het ontvangende derde land, de motivering dat de doorgifte in overeenstemming is met de voorwaarden van lid 1 of lid 2, en de doorgegeven persoonsgegevens) wordt op verzoek ter beschikking gesteld van de krachtens artikel 51, lid 1, van Verordening (EU) 2016/679 en artikel 52, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 ingestelde bevoegde toezichthoudende autoriteit. Die documentatie blijft beperkt tot de informatie die strikt noodzakelijk is om aan te tonen dat aan de rechtsgrondslag voor de doorgifte is voldaan, en brengt geen aanvullende verplichting tot verslaglegging met zich mee voor de lidstaten.

Hoofdstuk VIIIGEMEENSCHAPPELIJK SYSTEEM VOOR TERUGKEER

Artikel 42Onderdelen van een gemeenschappelijk systeem voor terugkeer1.Een gemeenschappelijk systeem voor terugkeer overeenkomstig deze verordening bestaat uit:a)een gemeenschappelijke procedure voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die geen recht op verblijf op het grondgebied van de lidstaten hebben ▌;b)een systeem in het kader waarvan de lidstaten elkaars terugkeerbesluiten erkennen en uitvoeren;▌d)digitale systemen om de terugkeer, overname en re-integratie van onderdanen van derde landen te beheren;e)samenwerking tussen de lidstaten;e bis) voldoende bewaringscapaciteit, zoals bepaald door de lidstaat, rekening houdend met de werkelijke behoeften;f)financiële ondersteuning door de Unie en operationele ondersteuning door de organen, instanties en agentschappen ▌ in overeenstemming met hun respectieve mandaat.1 bis. Bij de ontwikkeling van digitale systemen wordt zoveel mogelijk gebruikgemaakt van bestaande nationale infrastructuur en interoperabele systemen van de Unie, en worden geen extra verslagleggings- of procedurele lasten voor de lidstaten gecreëerd.2.De Unie en de lidstaten bepalen gemeenschappelijke prioriteiten op het gebied van terugkeer ▌ en re-integratie en zorgen voor de nodige follow-up, rekening houdend met de op grond van artikel 8 van Verordening (EU) 2024/1351 vastgestelde Europese strategie voor asiel- en migratiebeheer, de uitvoering van de terugkeergrensprocedure overeenkomstig Verordening (EU) 2024/1349, de beoordeling van de mate van samenwerking van derde landen met de lidstaten op het gebied van overname overeenkomstig artikel 25 bis van Verordening (EG) nr. 810/2009, en de overname-instrumenten en andere instrumenten van de Unie die relevant zijn voor de samenwerking op het gebied van overname.3.De Unie en de lidstaten zorgen voor loyale samenwerking en nauwe coördinatie tussen de bevoegde autoriteiten en tussen de Unie en de lidstaten, alsook voor synergie tussen interne en externe componenten ▌.

Artikel 43Bevoegde autoriteiten ▌▌1. Elke lidstaat wijst overeenkomstig het nationale recht de bevoegde autoriteiten aan die verantwoordelijk zijn voor de naleving van de uit deze verordening voortvloeiende verplichtingen.▌

Artikel 44Samenwerking tussen lidstaten1.De overeenkomstig artikel 43 aangewezen bevoegde autoriteiten werken samen en verlenen elkaar in de regel bijstand voor de volgende doeleinden:a)toestemming verlenen voor een doorreis over hun grondgebied om bij te dragen tot de naleving van een terugkeerbesluit van een andere lidstaat of tot het verkrijgen van reisdocumenten;b)logistieke ▌ of andere materiële of in natura verstrekte bijstand verlenen in verband met doorreis over hun grondgebied als bedoeld in punt a);b bis) de in artikel 8, lid 1, punt b), bedoelde overdracht faciliteren;▌d) ondersteuning verlenen voor het vertrek van een onderdaan van een derde land naar de lidstaat waar hij een verblijfsrecht heeft overeenkomstig artikel 8, lid 3▌.2. De overeenkomstig artikel 43 aangewezen bevoegde autoriteiten kunnen samenwerken en elkaar bijstaan, onder meer voor de volgende doeleinden:a)een leidende of ondersteunende rol vervullen in de beleidsdialoog en de contacten met de autoriteiten van derde landen, om overname te faciliteren;b)contact opnemen met de bevoegde autoriteiten van derde landen om de identiteit van onderdanen van derde landen te verifiëren en een geldig reisdocument te verkrijgen;c)namens de verzoekende lidstaat, de praktische regelingen voor de uitvoering van de terugkeer treffen;d) logistieke of andere materiële of in natura verstrekte bijstand verlenen.

Artikel 45Ondersteuning door Frontex1.De lidstaten kunnen ten behoeve van hun bevoegde autoriteiten verzoeken om bijstand door deskundigen die worden ingezet of ondersteund door Frontex, met inbegrip van verbindingsfunctionarissen voor terugkeer en andere verbindingsfunctionarissen, overeenkomstig Verordening (EU) 2019/1896.2.De lidstaten verstrekken Frontex relevante informatie over de ondersteuning die zij volgens de planning nodig hebben van Frontex, zodat de ondersteuning die het Agentschap verleent, naar behoren kan worden gepland overeenkomstig Verordening (EU) 2019/1896.

Artikel 46Steun voor terugkeer en re-integratie1.De lidstaten zorgen voor beschikbaarheid van advisering bij terugkeer en re-integratie ▌ om, in voorkomend geval, onderdanen van derde landen zo vroeg mogelijk in de terugkeerprocedure informatie en advies te verstrekken over terugkeer- en re-integratiemogelijkheden, en stellen in dit verband programma’s vast als bedoeld in lid 3. Advisering bij terugkeer en re-integratie kan worden gecombineerd met ander advies dat in het kader van andere migratieprocedures in de lidstaat wordt verstrekt.2.De lidstaten zorgen ervoor dat uiterlijk bij de uitvaardiging van het terugkeerbesluit informatie over terugkeer en re-integratie wordt verstrekt ▌.3.De lidstaten zorgen voor de beschikbaarheid van programma’s voor terugkeer en re-integratie die worden ondersteund of gefinancierd op nationaal of Unieniveau. Die programma’s omvatten logistieke, financiële of andere materiële of in natura verstrekte bijstand of stimulansen voor een onderdaan van een derde land, met inbegrip van re-integratiebijstand in het land van terugkeer.4.Bijstand bij terugkeer en re-integratie is geen individueel recht en is geen voorwaarde voor de overnameprocedure.5.De bijstand die via de programma’s voor terugkeer en re-integratie wordt verleend, weerspiegelt de mate van medewerking en naleving van de zijde van de onderdaan van een derde land en kan mettertijd verminderen of worden ingetrokken. Bij het bepalen van het soort en de omvang van de terugkeer- en re-integratiebijstand kan in voorkomend geval rekening worden gehouden met de volgende criteria:a)de medewerking van de betrokken onderdaan van een derde land tijdens de terugkeer- en overnameprocedure, zoals bepaald in artikel 21;b)of de onderdaan van een derde land vrijwillig terugkeert of moet worden verwijderd;c)of de onderdaan van een derde land onderdaan is van een derde land dat is opgenomen in de lijst in bijlage II bij Verordening (EU) 2018/1806Verordening (EU) 2018/1806 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (codificatie) (PB L 303 van 28.11.2018, blz. 39, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2018/1806/oj).;d)of de onderdaan van een derde land is veroordeeld voor een strafbaar feit;e)of de onderdaan van een derde land specifieke behoeften heeft, omdat hij een kwetsbare persoon, minderjarige, niet-begeleide minderjarige of gezinslid is;f) aanvullende criteria krachtens het nationale recht.6.De in dit artikel bedoelde bijstand wordt niet verleend aan onderdanen van derde landen die reeds een andere of dezelfde vorm van steun van een lidstaat of de Unie hebben ontvangen. De Unie, de lidstaten en Frontex zorgen voor samenhang en coördinatie op het gebied van re-integratiebijstand.

Hoofdstuk IXSLOTBEPALINGEN

Artikel 47Noodsituaties1.In situaties waarin een uitzonderlijk groot aantal onderdanen van derde landen moet terugkeren en de inrichtingen voor bewaring van een lidstaat of zijn bestuurlijk of gerechtelijk personeel hierdoor onverwacht zwaar worden belast, kan die lidstaat besluiten, voor de duur van de uitzonderlijke situatie, de overeenkomstig artikel 27, lid 1, artikel 33, lid 3, en artikel 38, lid 7, bepaalde termijnen ▌ te verlengen en om dringende maatregelen met betrekking tot de omstandigheden van bewaring te nemen die afwijken van het bepaalde in artikel 34, lid 1, en artikel 35, lid 2. De lidstaten kunnen administratieve procedures en interne verslagleggingseisen tijdelijk aanpassen om terugkeeroperaties te versnellen, mits dergelijke aanpassingen strikt noodzakelijk zijn voor het aanpakken van de uitzonderlijke situatie.2.De lidstaat die deze uitzonderlijke maatregelen neemt, stelt de Commissie onverwijld ervan in kennis. De Commissie wordt tevens door de lidstaat in kennis gesteld zodra de redenen voor het toepassen van deze uitzonderlijke maatregelen niet langer bestaan.3.Dit artikel kan niet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten wordt toegestaan af te wijken van hun algemene verplichting alle, algemene dan wel bijzondere, maatregelen te treffen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat zij aan hun verplichtingen uit hoofde van deze verordening voldoen.

Artikel 48Statistieken1.Voor het toezicht op de samenwerking met derde landen op het gebied van overname kan de Commissie eenmaal per jaar verzoeken om Frontex de volgende gegevens over de desbetreffende derde landen mee te delen, uitgesplitst naar derde land:a)het aantal verzoeken om bevestiging van de nationaliteit en het aantal positieve en negatieve antwoorden op dergelijke verzoeken;b)het aantal verzoeken om afgifte van reisdocumenten, waaronder het aantal verzoeken om afgifte van reisdocumenten waarbij de nationaliteit bevestigd was, het aantal door de autoriteiten van het derde land afgegeven reisdocumenten en het aantal negatieve antwoorden op dergelijke verzoeken.▌2.Frontex verleent de Commissie toegang tot de in lid 1 bedoelde gegevens. De naar lidstaat uitgesplitste gegevens als bedoeld in de punten a) en b), kunnen aan derde landen worden meegedeeld om de uitvoering en naleving van overnameverplichtingen te monitoren, onder meer in het kader van de overname-instrumenten van de Unie. 3.Op verzoek van de Commissie verstrekken de lidstaten binnen een bepaalde termijn de informatie die nodig is om de in artikel 9, lid 12, bedoelde beoordeling te voltooien, met name de statistieken over het aantal onderdanen van derde landen voor wie door een andere lidstaat een terugkeerbesluit is uitgevaardigd en het aantal onderdanen van derde landen dat is verwijderd of teruggestuurd op basis van een erkend terugkeerbesluit en, in voorkomend geval, verwijderingsbesluit dat is uitgevaardigd door een andere lidstaat. ▌4.De Commissie maakt, voor de toepassing van dit artikel en waar mogelijk, gebruik van de informatie die beschikbaar wordt gesteld krachtens Verordening (EG) nr. 862/2007. 5. Wanneer de Commissie uit hoofde van artikel 9, lid 13, een wetgevingsvoorstel indient, stelt zij indien nodig wijzigingen van dit artikel voor, rekening houdend met relevante ontwikkelingen in de wetgeving op het gebied van digitalisering.

Artikel 49Comitéprocedure1.De Commissie wordt bijgestaan door een comité. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011.2.Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing. Indien door het comité geen advies wordt uitgebracht, stelt de Commissie de ontwerpuitvoeringshandeling niet vast en is artikel 5, lid 4, derde alinea, van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.

Artikel 50Verslaglegging1.De Commissie brengt uiterlijk ▌ [vijf jaar na de inwerkingtreding van deze verordening] en vervolgens om de vijf jaar verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad over de toepassing van deze verordening in de lidstaten en stelt, zo nodig, wijzigingen voor.2.De lidstaten sturen de Commissie op haar verzoek uiterlijk negen maanden voordat deze termijn is verstreken, de beschikbare gegevens die de Commissie nodig heeft om haar verslag overeenkomstig lid 1 op te stellen. De Commissie gebruikt zo mogelijk de informatie die in het kader van Verordening (EG) nr. 862/2007 beschikbaar wordt gesteld.

Artikel 51Intrekking1.Richtlijn 2008/115/EG ▌, Richtlijn 2001/40/EG en Besluit 2004/191/EG van de Raad worden voor de door deze verordening gebonden lidstaten ingetrokken met ingang van de datum waarop deze verordening overeenkomstig artikel 52, lid 3, van toepassing wordt. 2.Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar deze verordening en worden gelezen volgens de concordantietabel in de bijlage.

Artikel 52Inwerkingtreding en toepassing1.Deze verordening treedt in werking op de ▌ dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.2.De artikelen 1, 2, leden 1 tot en met 3, 4, lid 3, 5, 7, leden 8 en 9, 17, 18, 19, 36, 37 bis, 43, 45, 49, 50 en 51 van deze verordening zijn van toepassing vanaf de datum van inwerkingtreding. 3.De overige bepalingen van deze verordening zijn van toepassing met ingang van ... [Publicatieblad: gelieve de datum in te voegen: 12 maanden vanaf de datum van inwerkingtreding].4.Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.

Gedaan te ▌

Voor het Europees Parlement Voor de Raad

De voorzitter De voorzitter