1.zauważa, że w następstwie wielkiego kryzysu finansowego państwa członkowskie wprowadziły 91 podatków sektorowych, aby opodatkować sektor finansowy i złagodzić te straty dochodów, co skutkuje bardzo rozdrobnionym środowiskiem podatkowym; zauważa, że generuje to dodatkowe koszty operacyjne i administracyjne oraz zwiększa bariery strukturalne dla transgranicznej ekspansji dostawców usług finansowych, osłabiając sektor finansowy UE i jego zdolności inwestycyjne oraz podważając cele unii oszczędności i inwestycji oraz unii bankowej;

2.zauważa, że różnice w krajowych systemach podatkowych odzwierciedlają krajowe wybory polityczne; odnotowuje trwające na szczeblu międzynarodowym prace dotyczące kwestii przenoszenia zysków; wzywa do ściślejszej koordynacji na poziomie UE, w tym we wdrażaniu dyrektywy w sprawie filaru 2, solidnych przepisów przeciwdziałających unikaniu opodatkowania i wymogów przejrzystości, zwłaszcza w dziedzinie publicznej sprawozdawczości w podziale na kraje;

3.zauważa, że rozdrobnienie krajowych systemów podatkowych zwiększa ryzyko transgranicznego podwójnego opodatkowania i – ze względu na złożoność administracyjną i prawną – może hamować rozwój sektora finansowego UE i stanowić przeszkodę dla ściślejszej integracji rynków finansowych UE; podkreśla, że unikanie podwójnego opodatkowania i zmniejszanie obciążeń administracyjnych powinno pozostać kluczową kwestią; podkreśla jednak, że działania na rzecz uproszczenia opodatkowania nie mogą prowadzić do deregulacji ani obniżania standardów podatkowych;

4.podkreśla, że różnice w krajowych procedurach dotyczących podatku u źródła powodują obciążenia administracyjne i tworzą bariery dla inwestycji transgranicznych, co potwierdzono w strategii Komisji na rzecz unii oszczędności i inwestycji; pochwala przyjęcie dyrektywy FASTER; apeluje o dalsze dążenie do bardziej skoordynowanych i ambitnych ram;

5.wzywa Radę do podjęcia decyzji w sprawie wniosku Komisji dotyczącego dyrektywy Rady ustanawiającej system opodatkowania według siedziby głównej dla mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw i zmieniającej dyrektywę 2011/16/UE, z należytym uwzględnieniem rezolucji ustawodawczej Parlamentu z 10 kwietnia 2024 r.;

6.zauważa ponadto, że istniejące przepisy podatkowe nie uwzględniają w pełni rozwoju nowych produktów finansowych i infrastruktur rynkowych; zwraca uwagę, że rozdrobnienie budzi coraz większe zastrzeżenia w związku z sukcesami neobanków, na przykład banków wyłącznie cyfrowych, banków konkurujących lub banków działających w sektorze FinTech; wskazuje na istotny wzrost udziału depozytów transgranicznych utrzymywanych przez te banki w ciągu ostatnich sześciu lat; podkreśla, że różnice w przepisach podatkowych między bankami a podmiotami niebędącymi bankami mogą powodować zakłócenia;

7.podkreśla, że z uwagi na brak wystarczających danych na temat skutecznego obciążenia podatkowego w całym sektorze finansowym UE trudno jest kształtować politykę w oparciu o dowody oraz ocenić wpływ polityki na zachowania rynkowe, konkurencję i stabilność finansową; podkreśla, że należy poprawić przejrzystość i lepsze wykorzystanie istniejących danych, co jest warunkiem wstępnym spójnej reformy opodatkowania sektora finansowego;

8.podkreśla, że usunięcie barier podatkowych dla inwestycji transgranicznych za pomocą spójnych przepisów na poziomie UE zmniejszyłoby koszty przestrzegania przepisów, poprawiło efektywność rynku, zwiększyło jasność prawa w odniesieniu do transgranicznych przepływów kapitału i wzmocniło konkurencyjność usług finansowych UE, a jednocześnie ograniczyło uchylanie się od opodatkowania i agresywne planowanie podatkowe; zwraca uwagę na potrzebę spójnego zbioru przepisów dla sektora finansowego UE, przy jednoczesnym poszanowaniu suwerenności podatkowej państw członkowskich i zasady pomocniczości; podkreśla, że opodatkowanie usług finansowych powinno pomóc w utrzymaniu konkurencyjności sektora finansowego;

9.zauważa, że zgodnie z europejskim sprawozdaniem makroekonomicznym Komisji na 2026 r. Komisja Europejska „Europejskie sprawozdanie makroekonomiczne na 2026 r.”, listopad 2025 r. stopa oszczędności gospodarstw domowych w UE utrzymuje się znacznie powyżej średniej państw Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju; ubolewa, że około jedną trzecią tych oszczędności inwestuje się poza UE, co wskazuje na niedociągnięcia unijnych ram finansowych w zatrzymywaniu inwestycji; wzywa Komisję, aby oceniła, jak środki podatkowe mogą zachęcać do kierowania inwestycji do UE; podkreśla, że należy powstrzymywać odpływ środków finansowych do krajów znajdujących się w unijnym wykazie jurysdykcji niechętnych współpracy;

10.kładzie nacisk na znaczenie rozwoju unii oszczędności i inwestycji, aby zmobilizować oszczędności na rzecz inwestycji produkcyjnych; uważa, że ograniczenie rozdrobnienia podatkowego i poprawa kanałów inwestycji transgranicznych mają kluczowe znaczenie dla mobilizacji europejskich oszczędności na inwestycje w UE;

11.podkreśla, że ramy podatkowe dotyczące usług finansowych należy opracować wraz z celami unii oszczędności i inwestycji, koncentrując się na zwiększeniu efektywności, przeciwdziałaniu zakłóceniom na rynku oraz wspieraniu inwestycji i długoterminowego wzrostu gospodarczego, przy jednoczesnym zapewnieniu zrównoważonego podejścia, które odzwierciedla również szersze względy gospodarcze i społeczne;

12.zauważa, że opodatkowanie sektora finansowego powinno podlegać zasadom prostoty, neutralności, sprawiedliwości, zrównoważonego rozwoju gospodarczego, środowiskowego i społecznego oraz pewności prawa; odnotowuje, że powinno ono również odzwierciedlać cykliczną dynamikę rentowności banków związaną z polityką pieniężną i warunkami gospodarczymi;

13.wzywa Komisję, by wywiązała się z zobowiązania do zaproponowania innowacyjnych rozwiązań dotyczących opodatkowania sektora, które ograniczą fragmentację, będą sprzyjać dalszej integracji na poziomie UE i pomogą ukończyć unię oszczędności i inwestycji;

14.zauważa, że zwolnienie usług finansowych z VAT sięga 1977 r. i było odpowiedzią na trudności techniczne w stosowaniu podatku VAT do złożonych usług finansowych uznanych za niewykonalne pod względem administracyjnym; przyznaje, że to pierwotne techniczne uzasadnienie zwolnienia z VAT można obecnie uznać za nieaktualne w kontekście postępu technologicznego i cyfryzacji;

15.zauważa, że zwolnienie to niekoniecznie jest korzystne dla instytucji finansowych, ponieważ uniemożliwia im odzyskiwanie VAT; jest zdania, że status quo utrwala zakłócenia na rynku, może powodować brak przejrzystości i zwiększać koszty ponoszone przez konsumentów, wzmacnia tendencję do samozaopatrzenia w sektorze finansowym i stwarza niekorzystne warunki konkurencji w porównaniu z instytucjami z państw trzecich;

16.podkreśla, że zwolnienia z VAT są często przyznawane działalności w interesie ogólnym w uznaniu jej istotnej funkcji społecznej; wskazuje, że niektóre podstawowe usługi finansowe – w szczególności usługi płatnicze, przyjmowanie depozytów i podstawowe udzielanie kredytów – mogą pełnić funkcję quasi-publiczną dzięki zabezpieczaniu oszczędności, umożliwianiu wymiany gospodarczej oraz zapewnianiu obywatelom i przedsiębiorstwom bezpiecznego udziału w gospodarce;

17.odnotowuje, że kolejne inicjatywy Komisji, w tym wnioski z 2007 r. i wstępna ocena skutków z 2020 r., nie doprowadziły do reformy zwolnienia sektora finansowego z VAT, ponieważ państwa członkowskie nie zdołały osiągnąć jednomyślnego porozumienia; zauważa, że ostatnio Komisja planowała opublikować zmiany do dyrektywy VAT Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2006/112/oj). na początku 2023 r.; zwraca uwagę, że plany te utknęły w martwym punkcie, w związku z czym nadal nie przeprowadzono niezbędnej reformy;

18.zauważa, że zgodnie z art. 11 dyrektywy VAT grupowe rozliczanie VAT pozostaje dla państw członkowskich opcjonalne i podlega ograniczeniom terytorialnym, co tworzy prawne i praktyczne przeszkody dla grup transgranicznych działających w sektorze usług finansowych;

19.podkreśla, że pomimo grupowego rozliczania VAT i podziału kosztów w niektórych państwach członkowskich zwolnienie z VAT – w połączeniu z różnymi krajowymi przepisami podatkowymi dotyczącymi rekompensaty, takimi jak podatki od składek ubezpieczeniowych – tworzy złożone i rozdrobnione środowisko podatkowe, w związku z czym transgraniczne przestrzeganie przepisów podatkowych jest kosztowne, a koszty operacyjne przedsiębiorstw rosną; podkreśla, że potrzebne są jaśniejsze definicje VAT i uproszczone przepisy, aby zmniejszyć te obciążenia, zapewnić spójne stosowanie przepisów w całej UE, ułatwiać działalność transgraniczną i wspierać innowacje;

20.zauważa, że grupowe rozliczanie podatku VAT, które może zmniejszyć obciążenia administracyjne dla instytucji finansowych i poprawić ich efektywność, jest obecnie stosowane nierównomiernie w poszczególnych państwach członkowskich i zasadniczo ogranicza się do podmiotów mających siedzibę w jednym państwie członkowskim; zwraca uwagę, że większa konwergencja w stosowaniu grupowego rozliczania VAT mogłaby zmniejszyć fragmentację i niepewność prawa na rynku wewnętrznym oraz ułatwić transgraniczną działalność w obszarze usług finansowych;

21.wzywa Komisję, aby zachęcała państwa członkowskie do spójnego wdrażania grupowego rozliczania VAT oraz do zbadania opcji wprowadzenia jaśniejszych ram prawnych, w tym możliwości transgranicznego grupowego rozliczania VAT; podkreśla, że szersze stosowanie grupowego rozliczania VAT w odniesieniu do usług finansowych i ubezpieczeniowych musi być zgodne z przepisami dotyczącymi podatku od osób prawnych, w szczególności przepisami dotyczącymi cen transferowych, i muszą mu towarzyszyć wiążące zabezpieczenia przed nadużyciami, aby zapobiegać oszustwom i unikaniu opodatkowania, ucieczce VAT wewnątrz grupy i nadużyciom związanym z podziałem kosztów;

22.zauważa, że w dyrektywie VAT brakuje szczegółowych przepisów dotyczących nowych instrumentów finansowych, w tym kryptoaktywów, zdecentralizowanego finansowania i technologii finansowej; podkreśla, że ponadto nie odniesiono się w niej do opodatkowania instrumentów pochodnych podatkiem VAT oraz że opodatkowanie funduszy inwestycyjnych pozostaje rozbieżne w poszczególnych państwach członkowskich; zauważa, że doprowadziło to do rozbieżnych krajowych interpretacji przepisów VAT, niepewności prawa dla usługodawców i nierównego traktowania tradycyjnych i nowych usług finansowych oraz może utrudniać innowacje i konkurencyjność;

23.podkreśla, że w nowoczesnych ramach podatkowych należy wspierać innowacje w obszarze technologii finansowej i finansów cyfrowych oraz unikać tworzenia czynników regulacyjnych zniechęcających nowe podmioty wchodzące na rynek; wzywa Komisję do wyjaśnienia opodatkowania nowych usług finansowych podatkiem VAT, aby zapewnić neutralność technologiczną oraz równe warunki działania w całej UE;

24.uważa, że szerokie i niezróżnicowane zwolnienie z VAT dla całego sektora finansowego budzi wątpliwości co do ogólnej spójności i równowagi systemu podatkowego; podkreśla, że reforma zwolnienia z VAT mogłaby ograniczyć zakłócenia i poziom VAT niepodlegającego zwrotowi, nie powodując niewspółmiernej złożoności administracyjnej; zauważa, że rozwiązania mające na celu zniesienie zwolnienia z podatku VAT mogłyby skutecznie wyeliminować VAT niepodlegający zwrotowi, umożliwiając podmiotom finansowym pełne odzyskanie VAT, który płacą od towarów i usług wykorzystywanych w prowadzonej działalności; zwraca uwagę, że powstrzymałoby to obecną tendencję do internalizacji usług zamiast ich outsourcingu, co może ograniczać zdolność przedsiębiorstw do specjalizacji, dostępu do zewnętrznej wiedzy fachowej i innowacji; uznaje, że reforma ta mogłaby również wyrównać warunki działania w stosunku do innych jurysdykcji i wzmocnić międzynarodową konkurencyjność instytucji finansowych UE;

25.przypomina, że VAT stanowi zharmonizowane ramy podatkowe na poziomie UE, chociaż państwa członkowskie zachowują pewną swobodę w ich wdrażaniu; uznaje w związku z tym, że kwestią reformy systemu VAT w odniesieniu do usług finansowych należy zająć się na poziomie UE;

26.wzywa Komisję do przeglądu wpływu obecnego systemu VAT na sektor finansowy i do upublicznienia tej analizy; apeluje do Komisji o rozważenie wariantów strategicznych służących przeciwdziałaniu stwierdzonym skutkom zakłócającym; podkreśla, że taka reforma powinna ograniczyć VAT niepodlegający zwrotowi i fragmentaryczne stosowanie przepisów, zwiększyć pewność prawa i sprawiedliwość podatkową oraz wzmocnić konkurencyjność rynków finansowych UE, a jednocześnie zabezpieczyć stabilność finansową i zminimalizować arbitraż regulacyjny między państwami członkowskimi; zwraca uwagę, że taka reforma musi również chronić konsumentów i zapewniać sprawiedliwy wkład sektora finansowego w dochody publiczne;

27.zauważa, że podstawą wszelkich propozycji przeglądu ram VAT powinna być dogłębna analiza na poziomie makroekonomicznym oraz kompleksowe mapowanie krajowych podatków i opłat bankowych; podkreśla, że taka analiza powinna uwzględniać skutki administracyjne dla usług finansowych, interakcje między istniejącymi krajowymi podatkami bankowymi, opłatami nakładanymi na sektor finansowy a systemem VAT oraz wpływ na jednolity rynek;

28.zaznacza, że wszelkie zmiany w opodatkowaniu usług finansowych podatkiem VAT muszą dokładnie oceniać wpływ na usługi świadczone konsumentom detalicznym, w szczególności gospodarstwom domowym o niskich i średnich dochodach, oraz unikać dodatkowych kosztów ogólnych;

9.wzywa Komisję, aby w ramach ewentualnej reformy zwolnienia z podatku VAT oceniła możliwość zastąpienia krajowych podatków od składek ubezpieczeniowych za pośrednictwem pełnej integracji usług ubezpieczeniowych z systemem VAT;

30.przypomina, że aby osiągnąć swoje cele w dziedzinie klimatu, autonomii cyfrowej i strategicznej, UE musi zaradzić znacznej luce inwestycyjnej wynoszącej 750–800 mld EUR rocznie; przypomina o zobowiązaniu państw członkowskich i UE do znacznego zwiększenia europejskich inwestycji w obronność; podkreśla, że aby sprostać tym wyzwaniom, sprawiedliwe i spójniejsze opodatkowanie sektora finansowego mogłoby przyczynić się do mobilizacji kapitału prywatnego, pobudzając w ten sposób inwestycje detaliczne, oraz do wzmocnienia europejskich rynków kapitałowych, przy jednoczesnym pozyskaniu środków na inwestycje publiczne związane z priorytetami strategicznymi oraz naszymi potrzebami społecznymi, klimatycznymi i inwestycyjnymi, a tym samym do wzmocnienia konkurencyjności UE;

31.przypomina w tym kontekście o porozumieniu z 2020 r. między Parlamentem, Radą i Komisją w sprawie planu działania na rzecz wprowadzenia nowych zasobów własnych, w tym PTF, na podstawie wyników oceny skutków;

32.odnotowuje brak postępów w Radzie w sprawie wniosku dotyczącego PTF pomimo szeroko zakrojonej debaty zarówno w ramach zasady jednomyślności, jak i wzmocnionej współpracy oraz przyjmuje do wiadomości zapowiedź Komisji w programie prac na 2026 r., że wycofa wniosek w sprawie PTF;

33.jest zdania, że regularne oceny skutków gospodarczych i dalszej adekwatności polityki podatkowej w sektorze finansowym mają kluczowe znaczenie, aby unikać niezamierzonych lub trwałych zakłóceń na rynkach finansowych; odnotowuje z zadowoleniem, że Komisja przeprowadza kompleksową analizę potencjalnego wpływu ogólnego opodatkowania sektora finansowego na funkcjonowanie rynku, inwestycje transgraniczne i konkurencyjność rynków finansowych UE;

34.podkreśla, że przepisy podatkowe dla sektora finansowego powinny zostać uproszczone i gwarantować, że sektor ten wnosi sprawiedliwy i solidny wkład finansowy, a także powinny być jasne, przejrzyste i przewidywalne, aby ograniczyć rozdrobnienie, umożliwić inwestycje i działalność transgraniczną, a jednocześnie zapewnić wysoki poziom ochrony konsumentów; zaznacza, że przepisy te powinny poprawić wydajność i alokację kapitału, chronić stabilność i konkurencyjność rynku i zmniejszyć koszty przestrzegania przepisów, w szczególności dla konsumentów detalicznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw;

35.zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.