–έχοντας υπόψη το αίτημα για την άρση της ασυλίας της Εύας Καϊλή, που διαβίβασε στις 15 Δεκεμβρίου 2022 η ευρωπαία γενική εισαγγελέας, και το οποίο ανακοινώθηκε στην ολομέλεια στις 19 Ιανουαρίου 2023,
–έχοντας ακούσει την Εύα Καϊλή σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 6 του Κανονισμού του,
–έχοντας υπόψη τα άρθρα 8 και 9 του Πρωτοκόλλου αριθ. 7 περί των προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και το άρθρο 6 παράγραφος 2 της Πράξης της 20ής Σεπτεμβρίου 1976 περί της εκλογής των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με άμεση και καθολική ψηφοφορία,
–έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/1939 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 2017, σχετικά με την εφαρμογή ενισχυμένης συνεργασίας για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ΕΕ L 283 της 31.10.2017, σ. 1., και ιδίως το άρθρο 29 παράγραφος 2,
–έχοντας υπόψη τις αποφάσεις που εξέδωσε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 21 Οκτωβρίου 2008, 19 Μαρτίου 2010, 6 Σεπτεμβρίου 2011, 17 Ιανουαρίου 2013 και 19 Δεκεμβρίου 2019 Απόφαση του Δικαστηρίου, της 21ης Οκτωβρίου 2008, Marra κατά De Gregorio και Clemente, C-200/07 και C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579· απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, της 19ης Μαρτίου 2010, Gollnisch κατά Κοινοβουλίου, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102· απόφαση του Δικαστηρίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2011, Patriciello, C-163/10, ECLI:EU:C:2011:543· απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, της 17ης Ιανουαρίου 2013, Gollnisch κατά Κοινοβουλίου, T-346/11 και T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23· απόφαση του Δικαστηρίου, της 19ης Δεκεμβρίου 2019, Junqueras Vies, C-502/19, ECLI:EU:C:2019:1115.,
–έχοντας υπόψη το άρθρο 62 του Συντάγματος της Ελλάδος,
–έχοντας υπόψη το άρθρο 5 παράγραφος 2, το άρθρο 6 παράγραφος 1 και το άρθρο 9 του Κανονισμού του,
–έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων (A9-0029/2024),
Α.λαμβάνοντας υπόψη ότι η ευρωπαία γενική εισαγγελέας ζήτησε την άρση της ασυλίας της Εύας Καϊλή σε συνάρτηση με την εκκρεμούσα έρευνα σχετικά με πράξεις που ενδέχεται να στοιχειοθετούν ηθική αυτουργία στο έγκλημα της απάτης σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τελούμενο κατ’ εξακολούθηση και το οποίο προκάλεσε ζημία που υπερβαίνει το ποσό των 120 000 και 150 000 EUR και τιμωρείται με ποινή κάθειρξης από 5 έως 15 ετών, όπως προβλέπεται στο άρθρο 46 παράγραφος 1, στο άρθρο 52 παράγραφος 2 και στο άρθρο 98 παράγραφος 2 του ελληνικού ποινικού κώδικα και στο άρθρο 4 παράγραφοι 1 και 2 στοιχείο β) του νόμου 2803/2000, σε συνδυασμό με το άρθρο 2 παράγραφος 1 και το άρθρο 386 παράγραφος 2 του ελληνικού ποινικού κώδικα, το άρθρο 24 παράγραφος 2 και το άρθρο 26 παράγραφος 3 του νόμου 4689/2020·
Β.λαμβάνοντας υπόψη ότι, μετά από έκθεση της OLAF που καταχωρίστηκε από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία την 1η Ιουλίου 2021, ο Έλληνας ευρωπαίος εντεταλμένος εισαγγελέας κίνησε την εν λόγω έρευνα στις 8 Σεπτεμβρίου 2021· λαμβάνοντας υπόψη ότι, στις 12 Νοεμβρίου 2021, η επιληφθείσα ευρωπαία εντεταλμένη εισαγγελέας, βάσει των αρμοδιοτήτων της, ζήτησε από την OLAF να προσκομίσει τα έγγραφα του φακέλου· λαμβάνοντας υπόψη ότι, μετά από εξέταση της υπόθεσης, στις 2 Φεβρουαρίου 2022, η ίδια ζήτησε από την OLAF περαιτέρω έρευνα και στις 7 Φεβρουαρίου 2022 τη μετάφραση των εγγράφων της υπόθεσης από τα αγγλικά στα ελληνικά· λαμβάνοντας υπόψη ότι η OLAF υπέβαλε την τελική της έκθεση και τα δικαιολογητικά έγγραφα στις 8 Δεκεμβρίου 2022 και τις αντίστοιχες μεταφράσεις στις 14 Δεκεμβρίου 2022·
Γ.λαμβάνοντας υπόψη ότι οι εικαζόμενες παρατυπίες τις οποίες η Εύα Καϊλή φέρεται να γνώριζε, αφορούν ιδίως:- α)την παράλειψη μίας εκ των διαπιστευμένων κοινοβουλευτικών βοηθών της (ΔΚΒ) να παρευρίσκεται στον τόπο εργασίας της μεταξύ 28ης Σεπτεμβρίου 2015 και 2ας Ιουλίου 2019, καθώς και να ασκεί τα καθήκοντά της·
- β)την υποβολή αιτήσεων εντολών αποστολής και δηλώσεων εξόδων, καθώς και την είσπραξη επιστροφών για αποστολές που δεν πραγματοποιήθηκαν από τέσσερις ΔΚΒ της Εύας Καϊλή, μεταξύ Φεβρουαρίου 2016 και Μαρτίου 2018 όσον αφορά τον πρώτο ΔΚΒ, μεταξύ Μαΐου 2015 και Φεβρουαρίου 2020 όσον αφορά τον δεύτερο, μεταξύ Δεκεμβρίου 2015 και Απριλίου 2019 όσον αφορά τον τρίτο και μεταξύ Οκτωβρίου 2014 και Φεβρουαρίου 2020 όσον αφορά τον τέταρτο ΔΚΒ·
- γ)την καταβολή μέρους των μισθών/εξόδων αποστολής μίας ΔΚΒ στην Εύα Καϊλή κατόπιν εικαζόμενου αιτήματός της από την 28η Σεπτεμβρίου 2015 έως την 2α Ιουλίου 2019·
Δ.λαμβάνοντας υπόψη, αφενός, ότι το Κοινοβούλιο δεν αποτελεί Δικαστήριο και, αφετέρου, ότι ο βουλευτής δεν μπορεί, στο πλαίσιο διαδικασίας άρσης ασυλίας, να θεωρείται «κατηγορούμενος» Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, της 30ής Απριλίου 2019, Briois κατά Κοινοβουλίου, T-214/18, ECLI:EU:T:2019:266.·
Ε.λαμβάνοντας υπόψη ότι το εικαζόμενο αδίκημα δεν αφορά γνώμη ή ψήφο δοθείσα κατά την άσκηση των καθηκόντων της Εύας Καϊλή ως βουλεύτριας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπό την έννοια του άρθρου 8 του Πρωτοκόλλου (αριθ. 7) περί των προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης·
ΣΤ.λαμβάνοντας υπόψη ότι, σύμφωνα με το άρθρο 9 του Πρωτοκόλλου αριθ. 7 περί των προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απολαύουν, εντός της επικρατείας των κρατών τους, των ασυλιών που αναγνωρίζονται στα μέλη του Κοινοβουλίου της χώρας τους·
Ζ.λαμβάνοντας υπόψη ότι το άρθρο 62 του ελληνικού Συντάγματος προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος, ο βουλευτής δεν διώκεται, ούτε συλλαμβάνεται, ούτε φυλακίζεται, ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος·
Η.λαμβάνοντας υπόψη ότι σκοπός της ασυλίας είναι να προστατεύονται το Κοινοβούλιο και οι βουλευτές του από δικαστικές διαδικασίες που σχετίζονται με ασκούμενες κατά την επιτέλεση κοινοβουλευτικών καθηκόντων δραστηριότητες οι οποίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα καθήκοντα αυτά·
Θ.λαμβάνοντας υπόψη ότι, στην προκειμένη περίπτωση, το Κοινοβούλιο δεν διαπίστωσε ότι υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία περί «fumus persecutionis» (μεροληπτικής δίωξης), από τα οποία να προκύπτει ότι η εν λόγω δικαστική διαδικασία ασκήθηκε με σκοπό να παρακωλυθεί η πολιτική δραστηριότητα της βουλεύτριας, και επομένως να υποστεί πλήγμα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο·