(1)Zapewnienie sprawiedliwego opodatkowania na rynku wewnętrznym i dobrego funkcjonowania unii rynków kapitałowych to priorytety polityczne Unii Europejskiej (UE). W tym kontekście kluczowe znaczenie ma usuwanie przeszkód dla inwestycji transgranicznych, przy jednoczesnym zwalczaniu oszustw i nadużyć podatkowych. Przeszkody takie istnieją na przykład w postaci nieefektywnych i nieproporcjonalnie uciążliwych procedur mających na celu zapewnienie ulgi w przypadku nadmiernych podatków u źródła od dywidend lub odsetek wypłacanych z tytułu akcji lub obligacji będących przedmiotem publicznego obrotu na rzecz inwestorów niebędących rezydentami. Przeszkody te stanowią szczególne utrudnienie dla inwestorów detalicznych. Ponadto status quo okazał się niewystarczający do zapobiegania powtarzającym się ryzykom oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania, co pokazały niedawne skandale cum-ex i cum-cum. Niniejszy wniosek ma na celu zwiększenie skuteczności unijnych procedur dotyczących podatku u źródła, przy jednoczesnym uodpornieniu ich na ryzyko oszustw i nadużyć podatkowych. Opiera się on na odpowiednich wcześniejszych działaniach na szczeblu unijnym i międzynarodowym, takich jak zalecenie Komisji z 2009 r. w sprawie uproszczenia procedur w zakresie ulg w podatku u źródła oraz inicjatywa OECD dotycząca ulg podatkowych wynikających z umów i poprawy przestrzegania przepisów (TRACE)28.

_________________

28 Zalecenie Komisji z dnia 19 października 2009 r. w sprawie procedur w zakresie ulg w podatku u źródła (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 279 z 24.10.2009, s. 8).

(2)Aby zwiększyć zdolność państw członkowskich do zapobiegania i zwalczania potencjalnych oszustw lub nadużyć, co jest obecnie utrudnione ze względu na rozdrobnienie i ogólny brak wiarygodnych i aktualnych informacji na temat inwestorów, konieczne jest zatem wprowadzenie wspólnych ram dla ulg w nadmiernym podatku u źródła od transgranicznych inwestycji w papiery wartościowe, które to ramy byłyby odporne na ryzyko oszustw lub nadużyć podatkowych. Ramy te powinny prowadzić do zbliżenia poszczególnych procedur w zakresie ulg stosowanych w UE, a jednocześnie zapewnić emitentom papierów wartościowych, podmiotom pobierającym podatek u źródła, pośrednikom finansowym i państwom członkowskim, w zależności od przypadku, przejrzystość i pewność co do tożsamości inwestorów. W tym celu ramy te powinny opierać się na zautomatyzowanych procedurach, takich jak cyfryzacja certyfikatu rezydencji podatkowej (pod względem procedury i formy), który stanowi warunek wstępny dostępu inwestorów do wszelkich procedur dotyczących ulg lub zwrotów. Ramy te powinny być również na tyle elastyczne, by należycie uwzględniały poszczególne systemy mające zastosowanie w różnych państwach członkowskich, a jednocześnie powinny zapewniać większe zbliżenie tych systemów i oferować odpowiednie narzędzia zapobiegające nadużyciom w celu ograniczenia ryzyka oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania. Aby niniejsza dyrektywa okazała się skuteczna, państwa członkowskie muszą wyposażyć administracje podatkowe w narzędzia umożliwiające bezpieczne i terminowe dokonywanie zwrotu/zwolnienia z podatku u źródła oraz wzmóc wysiłki na rzecz cyfryzacji, automatyzacji i lepszej koordynacji kluczowych elementów. W tym celu niezbędne jest przeszkolenie odpowiedniego personelu nadzorującego narzędzia cyfrowe.

(4)Aby zapewnić wszystkim podatnikom w UE dostęp do wspólnego, odpowiedniego i skutecznego dowodu ich rezydencji do celów podatkowych, państwa członkowskie powinny stosować zautomatyzowane procedury wydawania certyfikatów rezydencji podatkowej mających taki sam rozpoznawalny i akceptowalny format cyfrowy oraz taką samą treść. W celu zapewnienia większej efektywności certyfikat powinien być ważny co najmniej przez cały rok, w którym został wydany, i powinien być w tym okresie uznawany przez inne państwa członkowskie. Cyfrowy certyfikat rezydencji podatkowej powinien również zawierać odniesienie do mających zastosowanie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Państwa członkowskie mogą unieważnić wydany cyfrowy certyfikat rezydencji podatkowej, jeżeli administracja podatkowa ma dowód przeczący rezydencji podatkowej w danym roku. Aby umożliwić skuteczną identyfikację przedsiębiorstw z UE, certyfikat powinien zawierać informacje dotyczące niepowtarzalnego identyfikatora europejskiego (EUID).

(6)Cum-ex i cum-cum – systemy obrotu wykorzystujące arbitraż dywidendowy – to dokonywanie obrotu akcjami w taki sposób, aby ukryć tożsamość rzeczywistego nabywcy i umożliwić obu lub wielu stronom ubieganie się o zwrot podatku pobieranego u źródła od zysków kapitałowych, który został uiszczony tylko raz, przy czym w tych przestępczych praktykach uczestniczą pośrednicy finansowi. Ponieważ pośrednikami finansowymi najczęściej uczestniczącymi w łańcuchach płatności związanych z papierami wartościowymi są duże instytucje zdefiniowane w rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych (CRR)29, a także centralne depozyty papierów wartościowych świadczące usługi podmiotu pobierającego podatek u źródła, podmioty te powinny być zobowiązane do złożenia wniosku o rejestrację w krajowych rejestrach państw członkowskich ustanowionych w sposób opisany powyżej. Pozostali pośrednicy finansowi powinni mieć możliwość złożenia wniosku o rejestrację według własnego uznania. Pośrednik finansowy sam składa wniosek o rejestrację, kierując go do właściwego organu wyznaczonego przez państwo członkowskie wraz z dowodami potwierdzającymi, że spełnia on określone wymogi. Wymogi te mają na celu sprawdzenie, czy pośrednik składający wniosek spełnia wymogi odpowiednich regulacji unijnych i czy jest objęty nadzorem w zakresie spełniania tych wymogów. W przypadku gdy pośrednik finansowy ma siedzibę poza UE, musi on podlegać przepisom obowiązującym w państwie trzecim będącym państwem jego rezydencji, porównywalnym z przepisami niniejszej dyrektywy, a to państwo trzecie rezydencji podatkowej nie może być wymienione w załączniku I do unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy ani w unijnym wykazie państw trzecich wysokiego ryzyka (wykaz państw trzecich wysokiego ryzyka do celów przeciwdziałania praniu pieniędzy). Rejestracja pośrednika finansowego z państwa trzeciego powinna się odbywać przy minimalnym wysiłku administracyjnym. Komisja powinna wspierać państwa członkowskie w skoordynowanej wykładni porównywalnych przepisów w państwach trzecich. Spełnienie przez pośrednika finansowego z państwa trzeciego odpowiednich wymogów unijnych służy wyłącznie celom określonym w niniejszej dyrektywie i nie ma wpływu na wykonywanie lub stosowanie jakichkolwiek innych praw i obowiązków wynikających z innych przepisów UE. Po zarejestrowaniu pośrednicy finansowi powinni być uznawani za „certyfikowanych pośredników finansowych” w danym państwie członkowskim i powinni podlegać odpowiednim obowiązkom w zakresie sprawozdawczości i powiadamiania, o których mowa w niniejszej dyrektywie, a jednocześnie powinni mieć prawo do ubiegania się o zastosowanie określonych w niej procedur w zakresie ulg. Państwa członkowskie, które prowadzą krajowy rejestr, powinny również podjąć działania w celu usunięcia z niego każdego certyfikowanego pośrednika finansowego, który się o to zwróci lub który przestał spełniać odpowiednie wymogi. Te państwa członkowskie mogą ponadto podjąć decyzję o usunięciu z krajowego rejestru certyfikowanych pośredników finansowych lub odmówić im dostępu do systemu ulg, jeżeli okaże się, że kilkakrotnie nie wywiązali się ze swoich obowiązków. W przypadku gdy państwo członkowskie podejmie taką czynność usunięcia z rejestru lub odmówi dostępu, powinno odpowiednio poinformować inne państwa członkowskie, które prowadzą rejestry krajowe, aby mogły one rozważyć usunięcie tego samego certyfikowanego pośrednika finansowego ze swojego rejestru krajowego. Przepisy krajowe zainteresowanych państw członkowskich mają zastosowanie do praw i obowiązków zainteresowanych stron, w tym w zakresie odwołań, w odniesieniu do wszelkich decyzji podejmowanych przez państwo członkowskie w związku z rejestracją i usunięciem z ich krajowego rejestru.

__________________

29 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, tekst mający znaczenie dla EOG (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

(8)Aby zwiększyć skuteczność i konkurencyjność unii rynków kapitałowych, należy ułatwić i przyspieszyć procedury w zakresie ulgi w nadmiernym podatku u źródła od dochodów z tytułu papierów wartościowych, w przypadku gdy odpowiedni certyfikowani pośrednicy finansowi dostarczyli stosowne informacje, w tym informacje dotyczące tożsamości inwestora. Odpowiedni certyfikowani pośrednicy finansowi obejmują wszystkich certyfikowanych pośredników finansowych w łańcuchu płatności między inwestorem a emitentem papierów wartościowych, którzy mogą być również zobowiązani do przekazywania informacji o płatnościach dokonywanych przez niecertyfikowanych pośredników finansowych uczestniczących w tym łańcuchu, zgodnie z decyzją polityczną każdego państwa członkowskiego. Mając na uwadze różne podejścia w państwach członkowskich, przewiduje się dwa rodzaje procedur: (i) ulgę u źródła przez bezpośrednie zastosowanie odpowiedniej stawki podatkowej w chwili pobrania podatku u źródła oraz (ii) szybki zwrot w ciągu maksymalnie 50 dni od daty wypłaty dywidendy lub, w zależności od przypadku, od daty, w której emitent obligacji musi wypłacić odsetki posiadaczowi obligacji (data kuponu). Państwa członkowskie powinny mieć swobodę w zakresie wprowadzenia dowolnej z tych dwóch procedur lub ich kombinacji, zależnie od tego, co uznają za stosowne, przy jednoczesnym zapewnieniu, by co najmniej jedna z nich była dostępna dla wszystkich inwestorów, o ile spełnione są wymogi niniejszej dyrektywy. Aby zapewnić właściwe i terminowe wdrożenie tych procedur przez zainteresowane państwa członkowskie, należy stosować odsetki za zwłokę w zwrocie nadmiernych podatków u źródła, które są objęte niniejszą dyrektywą i spełniają warunki dotyczące korzystania z tych procedur. W przypadku gdy odpowiednie wymogi nie są spełnione – lub na życzenie zainteresowanego inwestora – państwa członkowskie powinny stosować obowiązujące u nich standardowe procedury zwrotu podatku, aby zapewnić ulgę w nadmiernym podatku u źródła. W każdym razie zarejestrowani właściciele, w szczególności inwestorzy detaliczni, i ich upoważnieni przedstawiciele powinni zachować prawo do odzyskania nadmiernego podatku u źródła zapłaconego w państwie członkowskim, w którym przedstawią dowód spełnienia warunków określonych w prawie krajowym. Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o zwrot, jeżeli wszczęto jakąkolwiek procedurę weryfikacji lub kontrolę podatkową na podstawie kryteriów oceny ryzyka i zgodnie z prawem krajowym. 

(9)Aby zabezpieczyć systemy ulg w nadmiernym podatku u źródła, państwa członkowskie prowadzące rejestr krajowy powinny również wymagać od certyfikowanych pośredników finansowych weryfikacji kwalifikowalności inwestorów, którzy chcą złożyć wniosek o ulgę. W szczególności certyfikowani pośrednicy finansowi powinni uzyskać certyfikat rezydencji podatkowej danego inwestora oraz oświadczenie, że inwestor ten jest rzeczywistym beneficjentem płatności zgodnie z prawodawstwem państwa członkowskiego źródła. Powinni również zweryfikować mającą zastosowanie stawkę podatku u źródła w oparciu o szczególne okoliczności inwestora i wskazać, czy wiedzą o jakichkolwiek porozumieniach finansowych dotyczących aktywów bazowych, które to porozumienia nie zostały rozliczone, nie wygasły ani nie zostały w inny sposób zakończone w dniu ustania prawa do dywidendy. Wymogi należytej staranności mogłyby być stosowane co roku. Certyfikowani pośrednicy finansowi powinni ponosić odpowiedzialność za uszczuplenia dochodów podatkowych, które powstały w wyniku niewłaściwego wypełnienia tych obowiązków w zakresie, w jakim jest to przewidziane w prawie krajowym państwa członkowskiego, w którym doszło do uszczuplenia. Aby zapewnić proporcjonalność obciążenia i odpowiedzialności spoczywających na certyfikowanych pośrednikach finansowych, do wszystkich procedur w zakresie ulg, w przypadku których ryzyko nadużycia jest niskie, a w szczególności w przypadku gdy całkowita kwota dywidendy wypłaconej inwestorowi z tytułu posiadania udziałów w spółce jest niższa niż 1500 EUR, powinny mieć zastosowanie ograniczone obowiązki weryfikacyjne. Jeśli takie nadużycie zostanie udowodnione, państwa członkowskie mogą jednak wyciągnąć konsekwencje przewidziane w prawie krajowym, w tym odmówić korzystania z systemów ulg ustanowionych w niniejszej dyrektywie, ale nie mogą pociągać certyfikowanych pośredników finansowych do odpowiedzialności za nieprzeprowadzenie weryfikacji.

(12)Właściwe wdrażanie i egzekwowanie proponowanych przepisów w każdym zainteresowanym państwie członkowskim ma kluczowe znaczenie dla wspierania unii rynków kapitałowych jako całości oraz ochrony bazy podatkowej państw członkowskich, w związku z czym Komisja powinna monitorować to wdrażanie i egzekwowanie. Państwa członkowskie powinny zatem regularnie przekazywać Komisji informacje statystyczne, określone w drodze aktu wykonawczego, dotyczące wdrażania i egzekwowania na ich terytorium środków krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Aby ocenić skuteczność proponowanych nowych przepisów, Komisja powinna sporządzić ocenę na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie i innych dostępnych danych. W tym kontekście Komisja powinna rozważyć konieczność zaktualizowania przepisów wprowadzonych na mocy niniejszej dyrektywy.

(14)Wszelkie przetwarzanie danych osobowych w ramach niniejszej dyrektywy powinno być zgodne z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679. Pośrednicy finansowi i państwa członkowskie mogą przetwarzać dane osobowe zgodnie z niniejszą dyrektywą wyłącznie w celu realizacji ogólnego interesu publicznego, a mianowicie w celu zwalczania oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania oraz ochrony dochodów podatkowych i promowania sprawiedliwego opodatkowania, co zwiększa możliwości włączenia społecznego, politycznego i ekonomicznego w państwach członkowskich. Dostęp do tych danych powinny mieć wyłącznie podmioty uczestniczące w procedurach dotyczących ulg w podatku u źródła na podstawie niniejszej dyrektywy. Należy przekazywać jedynie minimalną ilość danych osobowych potrzebnych do stwierdzenia niedostatecznego poziomu przekazywania, nieprzekazywania oraz oszustw lub nadużyć podatkowych. Ponadto dane osobowe powinny być przechowywane tylko tak długo, jak będzie to potrzebne do tego celu. Aby umożliwić skuteczną realizację tego celu, konieczne jest ograniczenie niektórych praw osób fizycznych przewidzianych we wspomnianym wyżej rozporządzeniu – o ile wykonywanie takich praw mogłoby utrudnić dochodzenie – w szczególności prawa do uzyskania informacji o przetwarzaniu ich danych i jego zakresie, a także prawa do wyrażenia zgody na niektóre rodzaje przetwarzania danych. Gdy tylko okoliczności uzasadniające ograniczenie przestaną mieć zastosowanie, prawa osób, których dane dotyczą, należy przywrócić.

_________________

31 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

19)„umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania” oznacza umowę lub konwencję przewidującą wyeliminowanie podwójnego opodatkowania dochodu i, w stosownych przypadkach, kapitału, obowiązującą między co najmniej dwoma jurysdykcjami;

2.Państwa członkowskie wydają cyfrowy certyfikat rezydencji podatkowej na podstawie dostępnych informacji w terminie trzech dni roboczych od złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 4. Cyfrowy certyfikat rezydencji podatkowej musi spełniać wymogi techniczne określone w załączniku I i zawiera następujące informacje:

a)imię i nazwisko podatnika oraz data i miejsce urodzenia, jeżeli podatnik jest osobą fizyczną, lub nazwę podatnika i, jeśli jest dostępny, jego niepowtarzalny identyfikator europejski (EUID), jeżeli podatnik jest osobą prawną;

skreśla się

4.W przypadku gdy weryfikacja rezydencji podatkowej danego podatnika wymaga więcej niż pięciu dni roboczych, państwo członkowskie informuje osobę składającą wniosek o wydanie certyfikatu o tym, ile czasu będzie dodatkowo potrzebne i jakie są przyczyny opóźnienia, które w żadnym razie nie może przekraczać pięciu dni roboczych.

5.Państwa członkowskie uznają cyfrowy certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez inne państwo członkowskie za odpowiedni dowód rezydencji podatnika w tym innym państwie członkowskim zgodnie z ust. 3. W każdym przypadku państwa członkowskie mogą udowodnić rezydencję podatkową w swoich jurysdykcjach. 

6.Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające standardowe formularze elektroniczne w formacie nadającym się do odczytu maszynowego, w tym ustalenia językowe, oraz protokoły techniczne, obejmujące normy bezpieczeństwa, na potrzeby wydawania cyfrowych certyfikatów rezydencji podatkowej. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 18.

1.Państwa członkowskie zapewniają rejestrację pośrednika finansowego w krajowym rejestrze certyfikowanych pośredników finansowych w terminie dwóch miesięcy od złożenia przez pośrednika finansowego wniosku potwierdzającego spełnienie wszystkich poniższych wymogów:

b)jeżeli wnioskujący pośrednik finansowy jest instytucją kredytową – zezwolenie w jurysdykcji rezydencji do celów podatkowych na prowadzenie działalności powierniczej, o której mowa w pkt 12 lub 14 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE lub porównywalnych przepisach państwa trzeciego; jeżeli wnioskujący pośrednik finansowy jest firmą inwestycyjną – zezwolenie w jurysdykcji rezydencji do celów podatkowych na prowadzenie działalności powierniczej, o której mowa w sekcji B pkt 1 załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE lub porównywalnych przepisach państwa trzeciego; lub – jeżeli wnioskujący pośrednik finansowy jest centralnym depozytem papierów wartościowych – zezwolenie w jurysdykcji rezydencji do celów podatkowych, o którym mowa w rozporządzeniu (UE) nr 909/2014 lub porównywalnych przepisach państwa trzeciego rezydencji podatkowej; Komisja wydaje wytyczne co do minimalnych norm dotyczących porównywalnych przepisów.

2.Pośrednicy finansowi bez zbędnej zwłoki powiadamiają właściwy organ państwa członkowskiego o wszelkich zmianach w informacjach przekazanych na podstawie lit. a)–c), dostarczając w razie potrzeby odnośne dokumenty.

3.Państwo członkowskie, które usuwa certyfikowanego pośrednika finansowego ze swojego rejestru krajowego, bez zbędnej zwłoki informuje o tym zgodnie z dyrektywą 2011/16/UE wszystkie pozostałe państwa członkowskie, które prowadzą rejestry krajowe zgodnie z art. 5, podając powody usunięcia zgodnie z ust. 1 i 2.

1.Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki, aby zobowiązać certyfikowanych pośredników finansowych zarejestrowanych w ich rejestrze krajowym do przekazywania właściwemu organowi informacji, o których mowa w załączniku II, tak szybko, jak to możliwe, w ciągu maksymalnie 20 dni kalendarzowych po dniu ustalenia praw, chyba że zlecenie rozrachunku w odniesieniu do jakiejkolwiek części transakcji jest w dniu ustalenia praw w toku, w którym to przypadku przekazanie informacji dotyczących tej transakcji następuje jak najszybciej po dokonaniu rozrachunku. Jeżeli po 15 dniach od daty ustalenia praw rozrachunek w odniesieniu do jakiejkolwiek części transakcji jest nadal w toku, certyfikowani pośrednicy finansowi przekazują informacje w terminie kolejnych 5 dni kalendarzowych i wskazują część, w odniesieniu do której rozrachunek jest w toku.

2.Państwa członkowskie zapewniają, by certyfikowani pośrednicy finansowi nie musieli przekazywać informacji, o których mowa w części E załącznika II, jeżeli całkowita dywidenda wypłacona zarejestrowanemu właścicielowi z tytułu jego udziałów w przedsiębiorstwie nie przekracza 1500 EUR.

5.Państwa członkowskie wymagają, by certyfikowani pośrednicy finansowi wpisani do ich rejestru krajowego przechowywali dokumentację potwierdzającą przekazane informacje przez sześć lat oraz zapewniali dostęp do wszelkich innych informacji, a także dostęp do swoich pomieszczeń do celów przeprowadzenia audytu, a także wymagają, by certyfikowani pośrednicy finansowi usuwali lub anonimizowali wszelkie dane osobowe zawarte w takiej dokumentacji niezwłocznie po zakończeniu audytu, a najpóźniej sześć lat po przekazaniu informacji.

a)dywidenda została wypłacona z tytułu akcji w obrocie publicznym, które zarejestrowany właściciel nabył w okresie pięciu dni przed dniem ustania prawa do dywidendy;

1.Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zadbania o to, by certyfikowany pośrednik finansowy składający wniosek o ulgę na podstawie art. 12 lub 13 w imieniu zarejestrowanego właściciela uzyskał od takiego zarejestrowanego właściciela oświadczenie, że ten zarejestrowany właściciel:

a)jest właścicielem rzeczywistym dywidendy lub odsetek zgodnie z definicją zawartą w przepisach krajowych państwa członkowskiego źródła lub w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania; oraz

2.Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by certyfikowani pośrednicy finansowi składający wniosek o ulgę na podstawie art. 12 lub 13 w imieniu zarejestrowanego właściciela weryfikowali:

d)w przypadku wypłaty dywidendy i na podstawie informacji dostępnych certyfikowanemu pośrednikowi finansowemu – ewentualne istnienie jakichkolwiek porozumień finansowych, które nie zostały rozliczone, nie wygasły ani nie zostały w inny sposób zakończone w dniu ustania prawa do dywidendy, chyba że dywidenda wypłacona zarejestrowanemu właścicielowi z tytułu każdej grupy takich samych posiadanych akcji nie przekracza 1500 EUR.

1.Państwa członkowskie mogą zezwolić certyfikowanym pośrednikom finansowym prowadzącym rachunek inwestycyjny zarejestrowanego właściciela na złożenie wniosku o szybki zwrot nadmiernego podatku u źródła w imieniu tego zarejestrowanego właściciela zgodnie z art. 10, jeżeli informacje, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, zostaną przekazane w ciągu 25 dni kalendarzowych od daty wypłaty dywidendy lub odsetek.

2.Państwa członkowskie rozpatrują wniosek o zwrot złożony zgodnie z ust. 1 w ciągu 25 dni kalendarzowych od daty jego złożenia lub od daty wypełnienia obowiązków sprawozdawczych wynikających z niniejszej dyrektywy przez wszystkich odpowiednich certyfikowanych pośredników finansowych, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza. Państwa członkowskie naliczają odsetki zgodnie z art. 14 od kwoty takiego zwrotu za każdy dzień opóźnienia po 25. dniu, chyba że państwo członkowskie ma uzasadnione wątpliwości co do zasadności wniosku o zwrot.

Państwa członkowskie przyjmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, by w przypadku gdy art. 12 i 13 nie mają zastosowania do dywidend z uwagi na to, że warunki określone w niniejszej dyrektywie nie są spełnione, zarejestrowany właściciel lub jego upoważniony przedstawiciel składający wniosek o zwrot nadmiernego podatku u źródła od takich dywidend przekazał co najmniej informacje wymagane w części E załącznika II, chyba że łączna kwota dywidend wypłaconych zarejestrowanemu właścicielowi z tytułu posiadanych przez niego udziałów w przedsiębiorstwie nie przekracza 1500 EUR i o ile informacje te nie zostały już przekazane w ramach obowiązku określonego w art. 9.

Ogólna ocena, przegląd i zmiana

1.Po wejściu w życie krajowych przepisów transponujących niniejszą dyrektywę Komisja przeprowadza co pięć lat badanie i ocenę funkcjonowania dyrektywy. Sprawozdanie z oceny dyrektywy oraz obowiązujących przepisów dotyczących podatków u źródła w państwach członkowskich, z uwzględnieniem ewentualnej potrzeby zmiany szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy, zostanie przedłożone Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do grudnia 2031 r., a następnie będzie przedkładane co 5 lat. W sprawozdaniu z oceny Komisja:

2.Państwa członkowskie przekazują Parlamentowi Europejskiemu i Komisji istotne informacje statystyczne na potrzeby oceny, o której mowa w ust. 1, zgodnie z ust. 3.

3.Komisja – w drodze aktów wykonawczych – określa informacje statystyczne, które mają być przekazywane przez państwa członkowskie do celów oceny, oraz format i warunki przekazywania tych informacji.

5.Informacje przekazywane Komisji przez państwo członkowskie na podstawie ust. 2, a także wszelkie sprawozdania lub dokumenty sporządzone przez Komisję z wykorzystaniem takich informacji, mogą być przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i innym państwom członkowskim. Przekazane informacje są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej i korzystają z takiej ochrony, jaką objęte są podobne informacje na mocy prawa krajowego państwa członkowskiego, które je otrzymało.

1.Państwa członkowskie ograniczają prawa osób, których dane dotyczą, na podstawie art. 15–19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/67945, o ile wykonywanie takich praw mogłoby utrudnić dochodzenie i to wyłącznie w zakresie i przez taki okres czasu, w jakim jest to ściśle niezbędne dla ich właściwych organów w celu zmniejszenia ryzyka oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania w państwach członkowskich, w szczególności przez sprawdzenie, czy w odniesieniu do zarejestrowanego właściciela stosowana jest prawidłowa stawka podatku u źródła lub czy zarejestrowany właściciel uzyskuje ulgę w odpowiednim czasie, jeśli jest do tego uprawniony. Prawa osób, których dane dotyczą, zostają przywrócone niezwłocznie po ustaniu warunków uzasadniających ograniczenie.

__________________

45 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

3.Informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane zgodnie z niniejszą dyrektywą są przechowywane tylko tak długo, jak jest to konieczne do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, zgodnie z krajowymi przepisami poszczególnych administratorów danych dotyczącymi przedawnienia, ale w żadnym wypadku nie dłużej niż przez 5 lat.