(1)W Unii nie ma obecnie wspólnego podejścia do obliczania podstawy opodatkowania przedsiębiorstw prowadzących działalność transgraniczną. Przedsiębiorstwa unijne są zatem zobowiązane do przestrzegania przepisów różnych systemów opodatkowania osób prawnych, w zależności od państwa członkowskiego, w którym prowadzą działalność, co stanowi przeszkodę dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w dostępie do rynku wewnętrznego. Unijne przedsiębiorstwa, w szczególności MŚP, ponoszą znaczne koszty dostosowywania się do przepisów podatkowych, ponieważ nie rozwiązano dotąd problemu obliczania ich podstawy opodatkowania.

(2)Współistnienie i interakcje 27 różnych systemów podatku dochodowego od osób prawnych w Unii powoduje, że przestrzeganie przepisów podatkowych jest skomplikowane i prowadzi do nierównych warunków działania dla przedsiębiorstw, które to warunki mogą negatywnie wpływać na inwestycje transgraniczne, utrudniając rozwój rynku wewnętrznego w porównaniu z państwami trzecimi. Taki stan rzeczy ma znaczny wpływ na MŚP i stał się bardziej wyraźny, ponieważ globalizacja i cyfryzacja gospodarki znacznie zmieniły postrzeganie granic i modeli biznesowych, w szczególności w związku z ciągłym rozwojem rynku wewnętrznego, co wymaga wprowadzenia dalszych środków. Ponadto różne ramy prawne prowadzą do różnych praktyk administracji podatkowej w poszczególnych państwach członkowskich. Wiąże się to często z długotrwałymi procedurami charakteryzującymi się nieprzewidywalnością i niespójnością oraz wysokimi kosztami przestrzegania przepisów, które mają poważny wpływ na MŚP, zniechęcając je do inwestowania w więcej niż jednym państwie członkowskim. Wzajemne zaufanie i dobra wiara ze strony państw członkowskich są niezbędne, aby zapewnić współpracę przy podejmowaniu decyzji dotyczących podatków oraz ukończyć, usprawnić i rozwijać rynek wewnętrzny.

(3)Różnorodność sposobów prowadzenia działalności gospodarczej na rynku wewnętrznym wymaga różnych rozwiązań dla różnych rodzajów przedsiębiorstw, jeśli chodzi o stawianie czoła obecnym wyzwaniom, jakie wiążą się z ich działalnością transgraniczną. Mniejszym przedsiębiorstwom trudniej jest rozszerzać działalność w wymiarze transgranicznym niż dużym przedsiębiorstwom. Zmaganie się ze skomplikowanymi procedurami i wysokimi kosztami przestrzegania przepisów jest więc dla tych mniejszych przedsiębiorstw bardziej uciążliwe, a ponadto muszą radzić sobie z niepewnością wynikającą z inwestowania własnych aktywów na nieznanym rynku. Oczywiste jest zatem, że mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa – gdy prowadzą działalność transgraniczną wyłącznie za pośrednictwem stałych zakładów lub maksymalnie dwóch jednostek zależnych – potrzebują, na początkowych etapach ekspansji, takich rozwiązań jak uproszczony mechanizm obliczania swojego wyniku podlegającego opodatkowaniu. Przejrzystość jest konieczna do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

(4)Aby zaradzić niepewności podatkowej i trudnościom w przestrzeganiu przepisów nieznanego systemu podatkowego przy prowadzeniu działalności w innym państwie członkowskim lub innych państwach członkowskich (co jest jednym z kluczowych czynników utrudniających MŚP ekspansję na zagranicę), podlegający opodatkowaniu wynik stałych zakładów lub jednostek zależnych powinien być obliczany na podstawie przepisów państwa członkowskiego, w którym siedziba główna MŚP jest rezydentem do celów podatkowych. Oznacza to także, że w dalszym ciągu zastosowanie miałyby również zasady regulujące przypisywanie dochodu stałemu zakładowi lub jednostce zależnej, określone w mającej zastosowanie dwustronnej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania między państwem członkowskim stałego zakładu lub jednostki zależnej a państwem członkowskim siedziby głównej. Aby zagwarantować, że wszelkie nowe przepisy będą dla MŚP stanowiły uproszczenie, ich stosowanie powinno być fakultatywne, tj. pozostawione do decyzji podatnika, a ponadto należy zapewnić wystarczającą swobodę ich stosowania i dostosowania się do nowych zasad.

(5)Aby zapobiec praktykom nadużyć podatkowych, opracowano solidne, szczegółowe przepisy przeciwdziałające takim nadużyciom, na przykład w celu eliminowania ryzyka unikania opodatkowania przez przenoszenie rezydencji podatkowej MŚP, a tym samym zapobiegania sytuacjom, w których wybór lokalizacji siedziby głównej jest determinowany motywami podatkowymi. W związku z tym konieczne byłoby monitorowanie zmian obrotu przypisywanego stałemu zakładowi lub stałym zakładom lub jednostkom zależnym, by utrzymać ich działalność jako pomocniczą w stosunku do działalności głównej, która powinna być prowadzona przez siedzibę główną. W ten sposób przepisy nie mogłyby być nadużywane przez zakładanie pustych siedzib głównych, podczas gdy większość działalności gospodarczej byłaby prowadzona za granicą.

(6)Międzynarodowa żegluga morska jest szczególnym sektorem działalności podlegającym specjalnym systemom podatkowym w szeregu państw członkowskich. Systemy te polegają głównie na obliczaniu podstawy opodatkowania w oparciu o tonaż (tj. nośność) eksploatowanych statków, a nie na podstawie rzeczywistych zysków lub strat danego przedsiębiorstwa. W związku z tym MŚP, które uzyskują dochody z działalności żeglugowej objętej systemem podatku tonażowego, powinny być wyłączone z możliwości skorzystania z przepisów upraszczających dotyczących MŚP w odniesieniu do takiego dochodu przypisywanego stałemu zakładowi lub jednostce zależnej. Wyłączenie to pozwoliłoby uniknąć dodatkowych komplikacji, które mogłyby wynikać z interakcji między ramami uproszczeń opodatkowania MŚP a systemami podatku tonażowego. Ponadto takie potencjalne komplikacje wydają się nieproporcjonalne, zważywszy że w niektórych państwach członkowskich brak jest takich szczególnych systemów podatkowych. W każdym razie wyłączenie to należy odpowiednio ocenić po upływie pięciu lat od wdrożenia niniejszej dyrektywy. Żadna inna działalność poza działalnością objętą systemem podatku tonażowego nie zostałaby wyłączona z zakresu stosowania dyrektywy.

(7)Wniosek ma na celu znaczne uproszczenie procedur, a zatem należałoby ustanowić punkt kompleksowej obsługi, w ramach którego przyjmowaniem deklaracji oraz wymiarem i poborem podatku należnego od stałego zakładu lub stałych zakładów lub jednostek zależnych zajmowałby się jeden organ podatkowy („organ przyjmujący deklaracje”), tj. organ podatkowy w państwie członkowskim siedziby głównej. Ten punkt kompleksowej obsługi powinien zapewniać wszystkie funkcje uproszczenia, aby nie stał się kolejną przeszkodą dla przedsiębiorstw chcących inwestować za granicą. Przy pełnym poszanowaniu suwerenności państw członkowskich w sprawach podatkowych kontrole, procedury odwoławcze i procedury rozstrzygania sporów byłyby przede wszystkim prowadzone na poziomie krajowym i zgodne z przepisami proceduralnymi danego państwa członkowskiego. Dla wsparcia funkcjonowania punktu kompleksowej obsługi kluczowe znaczenie miałaby możliwość przeprowadzania wspólnych kontroli i wynikający z niej obowiązek współpracy organów podatkowych państw członkowskich, dzięki któremu państwo członkowskie siedziby głównej powinno nawiązać współpracę, jeżeli organ podatkowy stałego zakładu lub jednostki zależnej wystąpi z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli obejmującej obliczanie podlegającego opodatkowaniu wyniku podatnika. W tym sensie, jeżeli państwo członkowskie siedziby głównej przeprowadza kontrolę z własnej inicjatywy, powinno zwrócić się do państwa członkowskiego działalności o przeprowadzenie takiej kontroli wspólnie.

(14)Państwa członkowskie mogą przetwarzać dane osobowe na mocy niniejszej dyrektywy wyłącznie do celów weryfikacji wymogów kwalifikowalności lub ustalania zobowiązań podatkowych stałych zakładów i jednostek zależnych. Wszelkie przetwarzanie danych osobowych dokonywane w tym celu powinno być zgodne z rozporządzeniem (UE) 2016/679.

(15)Przewidziano proporcjonalny okres przechowywania danych, aby umożliwić państwom członkowskim przestrzeganie większości przepisów dotyczących przedawnienia, a tym samym ścisłe przestrzeganie takich przepisów krajowych w odniesieniu do momentu rozpoczęcia lub zawieszenia tego okresu. Okres przechowywania nie powinien jednak wykraczać poza to, co jest konieczne do zapewnienia właściwym organom podatkowym możliwości określenia zobowiązań podatkowych, tak by zachować równowagę między zdolnością organu podatkowego do zapewnienia właściwego wymiaru i poboru podatków a prawem podatników do pewności prawa.

(17)Zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię 3 listopada 2023 r.

(18)Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie uproszczenie przepisów podatkowych dla niektórych MŚP prowadzących działalność transgraniczną na rynku wewnętrznym za pośrednictwem stałego zakładu lub stałych zakładów i nie więcej niż dwóch jednostek zależnych, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez poszczególne państwa członkowskie, natomiast – ze względu na istniejące wyzwania związane z interakcją między 27 różnymi krajowymi systemami opodatkowania osób prawnych – możliwe jest lepsze osiągnięcie tego celu na poziomie Unii dzięki współpracy między państwami członkowskimi, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady obliczania podlegającego opodatkowaniu wyniku stałych zakładów i jednostek zależnych MŚP, które spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 1 („reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej”).

e)prowadzą działalność w innych państwach członkowskich za pośrednictwem co najmniej jednego stałego zakładu lub nie więcej niż dwóch jednostek zależnych;

2.Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 16 w celu zmiany załączników I–IV, tak aby uwzględnić zmiany w przepisach państw członkowskich i na podstawie informacji przekazanych przez dane państwo członkowskie dotyczących:

3.Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państwa członkowskiego, w którym znajduje się stały zakład lub jednostka zależna, do ustalania mającej zastosowanie stawki podatkowej ani do stosowania dwustronnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania ani przepisów dotyczących ochrony socjalnej pracowników w państwie członkowskim stałego zakładu lub jednostki zależnej.

2)„siedziba główna” oznacza MŚP, o którym mowa w art. 2 ust. 1, które prowadzi działalność w innym państwie członkowskim lub innych państwach członkowskich za pośrednictwem co najmniej jednego stałego zakładu lub nie więcej niż dwóch jednostek zależnych;

4)„reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej” oznaczają przepisy podatkowe państwa członkowskiego siedziby głównej, stosowane do obliczania podlegającego opodatkowaniu wyniku siedziby głównej i jej stałych zakładów lub jednostek zależnych;

5)„państwo członkowskie działalności” oznacza państwo członkowskie, w którym znajduje się stały zakład lub jednostka zależna MŚP, o którym mowa w art. 2 ust. 1;

6)„podlegający opodatkowaniu wynik stałego zakładu” oznacza dochód lub stratę przypisane stałemu zakładowi oraz nie więcej niż dwóm jednostkom zależnym i podlegające opodatkowaniu, obliczone zgodnie z regułami opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej;

8)„deklaracja podatkowa siedziby głównej” oznacza deklarację podatkową składaną przez MŚP, o którym mowa w art. 2 ust. 1, obejmującą podlegające opodatkowaniu wyniki siedziby głównej i stałych zakładów lub jednostek zależnych, obliczone zgodnie z regułami opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej.

1.Siedziba główna może zdecydować się na stosowanie reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej w odniesieniu do swoich stałych zakładów i jednostek zależnych w innych państwach członkowskich, jeżeli spełnia ona następujące wymogi:

a)łączny obrót jej stałych zakładów i jednostek zależnych nie przekraczał, w ciągu ostatnich trzech lat podatkowych, kwoty równej trzykrotności obrotu generowanego przez siedzibę główną;

b)w ciągu ostatniego roku podatkowego była rezydentem do celów podatkowych w państwie członkowskim siedziby głównej lub, jeśli powstała później, od ustanowienia siedziby głównej;

c)w ciągu ostatniego roku podatkowego spełniała warunki określone w art. 2 ust. 1 lit. d) lub, jeśli powstała później, od ustanowienia siedziby głównej.

2.Jeżeli siedziba główna zdecyduje się na stosowanie reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej zgodnie z ust. 1, stosuje te zasady do wszystkich swoich stałych zakładów lub jednostek zależnych w innych państwach członkowskich. Jeżeli tworzy ona nowy stały zakład w innym państwie członkowskim, stosuje wobec takiego stałego zakładu reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej od chwili jego utworzenia. Jeżeli tworzy ona pierwszą jednostkę zależną w innym państwie członkowskim, stosuje wobec niej od chwili utworzenia reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej i informuje o tym państwo członkowskie działalności.

W przypadku gdy siedziba główna uzyskuje dochód z działalności żeglugowej, a dochód ten podlega w państwie członkowskim siedziby głównej systemowi podatku tonażowego, taka siedziba główna jest wyłączona ze stosowania reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej w odniesieniu do swoich stałych zakładów i jednostek zależnych w innych państwach członkowskich w zakresie, w jakim uzyskują one dochody z działalności żeglugowej.

1.Siedziba główna, która decyduje się na stosowanie reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej do swojego stałego zakładu lub swoich stałych zakładów bądź jednostki zależnej lub jednostek zależnych, powiadamia o swoim wyborze organ przyjmujący deklaracje, podając nazwę państwa członkowskiego lub państw członkowskich działalności. Powiadomienia dokonuje się co najmniej dwa miesiące przed końcem roku podatkowego poprzedzającego rok podatkowy, w którym dane MŚP zamierza rozpocząć stosowanie reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej.

2.Organ przyjmujący deklaracje sprawdza, czy spełnione są wymogi kwalifikowalności określone w art. 4, i informuje siedzibę główną o swoich ustaleniach w terminie jednego miesiąca od powiadomienia, o którym mowa w ust. 1.

3.Jeżeli wymogi kwalifikowalności są spełnione, organ przyjmujący deklaracje informuje organy podatkowe państw członkowskich działalności w terminie jednego miesiąca od powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, że podlegający opodatkowaniu wynik odpowiednich stałych zakładów oblicza się od następnego roku podatkowego zgodnie z regułami opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej, stosowanymi w państwie członkowskim siedziby głównej. Organ podatkowy państwa członkowskiego lub państw członkowskich działalności informuje organ przyjmujący deklaracje o mającej zastosowanie stawce podatkowej.

Państwo członkowskie działalności może zaskarżyć decyzję organu przyjmującego deklaracje dotyczącą spełnienia wymogów kwalifikowalności w trybie określonym w art. 13. W takim przypadku stosuje się przepisy państwa członkowskiego siedziby głównej. Niezależnie od wszczęcia takiego postępowania MŚP mogą rozpocząć stosowanie reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej.

Jeżeli organ przyjmujący deklaracje stwierdzi, że warunki kwalifikowalności nie są spełnione, informuje o tym siedzibę główną w terminie jednego miesiąca od powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, a siedziba główna może odwołać się od tej decyzji w trybie przewidzianym w prawie krajowym i nadal stosować reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej. Ostateczna decyzja wywołuje skutki prawne począwszy od następnego roku podatkowego.

4.Jeżeli państwo członkowskie działalności stwierdzi, że obecność MŚP na jego terytorium kwalifikuje się jako stały zakład lub jednostka zależna, informuje o tym organ przyjmujący deklaracje. Na podstawie tych informacji organ przyjmujący deklaracje informuje właściwy organ podatkowy państwa członkowskiego działalności o tym, czy siedziba główna stosuje w odniesieniu do swoich stałych zakładów lub jednostek zależnych reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej. Siedziba główna musi być należycie i bez zbędnej zwłoki informowana o tych procedurach.

1.Siedziba główna, która zdecydowała się na stosowanie reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej do swoich stałych zakładów lub jednostek zależnych w co najmniej jednym państwie członkowskim działalności, stosuje te zasady przez odnawialny okres siedmiu lat podatkowych.

2.Na koniec okresu, o którym mowa w ust. 1, reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej przestają mieć zastosowanie w odniesieniu do stałych zakładów i jednostek zależnych znajdujących się w państwach członkowskich działalności, chyba że siedziba główna powiadomi organ przyjmujący deklaracje o chęci przedłużenia stosowania reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej zgodnie z procedurą określoną w art. 9.

1.Opcja stosowania reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej wygasa przed upływem siedmioletniego okresu, o którym mowa w art. 7 ust. 1, z jednego z następujących powodów:

a)MŚP, o którym mowa w art. 2 ust. 1, przenosi swoją rezydencję podatkową z państwa członkowskiego siedziby głównej, jeżeli MŚP chce zaprzestać stosowania przepisów podatkowych;

b)łączny obrót jego stałych zakładów i jednostek zależnych w ciągu ostatnich trzech lat podatkowych przekroczył kwotę równą trzykrotności obrotu siedziby głównej.

2.Reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej przestają obowiązywać od roku podatkowego następującego po roku, w którym wystąpiły powody, o których mowa w ust. 1.

3.Organ przyjmujący deklaracje informuje państwa członkowskie działalności o wygaśnięciu, o którym mowa w ust. 1, jak najszybciej, a w każdym razie przed końcem roku podatkowego, w którym wystąpiły powody wygaśnięcia.

4.Jeżeli MŚP, o którym mowa w art. 2 ust. 1, przenosi swoją rezydencję podatkową do innego państwa członkowskiego, może ono zdecydować się na stosowanie reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej obowiązujących w jego nowym państwie członkowskim rezydencji podatkowej zgodnie z art. 4–7. Uznaje się to za nowe skorzystanie z tej opcji. Wymóg określony w art. 4 ust. 1 lit. b) nie ma zastosowania, jeżeli przeniesienie rezydencji podatkowej MŚP nastąpiło z uzasadnionych powodów handlowych w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2009/133/WE.

Siedziba główna nie może przedłużyć opcji stosowania reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej, jeżeli wystąpiła którakolwiek z następujących sytuacji:

a)łączny obrót stałych zakładów lub jednostek zależnych w jakichkolwiek trzech latach podatkowych rozpatrywanych osobno przekroczył kwotę równą trzykrotności obrotu siedziby głównej;

b)MŚP utworzyło więcej niż dwie jednostki zależne w Unii;

c)przez trzy kolejne lata podatkowe nie było spełnione kryterium określone w art. 2 ust. 1 lit. d).

1.Siedziba główna składa deklarację podatkową siedziby głównej w organie przyjmującym deklaracje. Państwo członkowskie siedziby głównej pomaga MŚP w sporządzeniu deklaracji podatkowej, w szczególności w odniesieniu do przypisania podlegającego opodatkowaniu wyniku każdemu stałemu zakładowi i każdej jednostce zależnej w innych państwach członkowskich.

b)zobowiązanie podatkowe MŚP w odniesieniu do podlegającego opodatkowaniu wyniku każdego stałego zakładu i nie więcej niż dwóch jednostek zależnych w innych państwach członkowskich. Zobowiązanie podatkowe oblicza się przez zastosowanie krajowej stawki podatkowej danego państwa członkowskiego działalności do wyniku podlegającego opodatkowaniu, który został obliczony zgodnie z regułami opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej.

3.W przypadku gdy co najmniej jeden stały zakład danego MŚP nie jest zobowiązany do sporządzenia samodzielnego sprawozdania finansowego zgodnie z przepisami państwa członkowskiego działalności, deklaracja podatkowa siedziby głównej zawiera następujące informacje:

a)aktywa i zobowiązania przypisane stałym zakładom i nie więcej niż dwóm jednostkom zależnym;

b)zyski przypisane stałym zakładom i nie więcej niż dwóm jednostkom zależnym w innych państwach członkowskich.

b)projekt decyzji o wymiarze podatku w odniesieniu do każdego stałego zakładu i jednostki zależnej.

b)projekt decyzji o wymiarze podatku w odniesieniu do właściwych stałych zakładów i jednostek zależnych;

8.Jeżeli organ podatkowy państwa członkowskiego działalności odrzuci projekt decyzji o wymiarze podatku, dokonuje przeglądu tego projektu wymiaru podatku w związku z przypisaniem zysków stałemu zakładowi i jednostkom zależnym zgodnie z przepisami określonymi w mającej zastosowanie umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, której państwo członkowskie działalności oraz państwo członkowskie siedziby głównej są stronami. Po tym jak przypisanie zysków stałemu zakładowi i jednostkom zależnym zostało poddane przeglądowi i przekazane organowi przyjmującemu deklaracje zgodnie z art. 8ae dyrektywy 2011/16/UE, organ przyjmujący deklaracje oblicza na nowo podlegający opodatkowaniu wynik zgodnie z przepisami podatkowymi państwa członkowskiego siedziby głównej, a to państwo członkowskie wydaje zmienioną decyzję o wymiarze podatku. Podatnik ma prawo odwołać się od tej zmienionej decyzji o wymiarze podatku do sądów państwa członkowskiego siedziby głównej. Wszelkie spory dotyczące kwoty zysków przypisywanej stałemu zakładowi i jednostkom zależnym rozstrzyga się zgodnie z mającą zastosowanie umową o unikaniu podwójnego opodatkowania lub przepisami określonymi w dyrektywie Rady (UE) 2017/1852 z dnia 10 października 2017 r.

_________________

17 Dyrektywa Rady (UE) 2017/1852 z dnia 10 października 2017 r. w sprawie mechanizmów rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w Unii Europejskiej (Dz.U. L 265 z 14.10.2017, s. 1).

9.W przypadku gdy zgodnie z przepisami podatkowymi państwa członkowskiego działalności niektóre wydatki związane z pracownikami stałego zakładu lub jednostki zależnej podlegają odliczeniu do celów podatkowych w zakresie, w jakim dane kwoty są opodatkowane na poziomie pracownika lub podlegają odprowadzaniu składek na ubezpieczenie społeczne, a w państwie członkowskim siedziby głównej nie istnieje podobne traktowanie podatkowe pozwalające na takie odliczenie, siedziba główna i państwa członkowskie działalności, stosując wytyczne Komisji, podejmują odpowiednie środki w celu zapobieżenia ewentualnym rozbieżnościom.

Pobór podatku należnego od stałych zakładów i jednostek zależnych w państwach członkowskich działalności

1.Siedziba główna rozlicza, za pośrednictwem organu przyjmującego deklaracje, zobowiązania z tytułu podatku dochodowego zarówno w odniesieniu do swojego podlegającego opodatkowaniu wyniku, jak i podlegającego opodatkowaniu wyniku swoich stałych zakładów i jednostek zależnych w państwach członkowskich działalności.

2.Organ przyjmujący deklaracje pobiera podatek odpowiadający zobowiązaniu podatkowemu każdego stałego zakładu i jednostki zależnej siedziby głównej w Unii, stosuje stawkę podatkową danego państwa członkowskiego działalności i niezwłocznie przekazuje odpowiednią kwotę właściwemu organowi danego państwa członkowskiego działalności.

3.Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych, praktyczne ustalenia niezbędne do zapewnienia poboru i przekazywania podatku odpowiadającego zobowiązaniu podatkowemu stałych zakładów lub jednostek zależnych z państwa członkowskiego siedziby głównej do państwa członkowskiego działalności. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15.

1.O ile nie określono inaczej, przepisy niniejszej dyrektywy nie mają wpływu na przepisy krajowe państw członkowskich regulujące lokalne kontrole podatkowe, środki odwoławcze i postępowania ani na mechanizmy rozstrzygania sporów dostępne na szczeblu Unii lub przewidziane w mających zastosowanie dwustronnych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania. Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na obowiązki handlowe, księgowe i podatkowe stałych zakładów i jednostek zależnych zgodnie z przepisami krajowymi państwa członkowskiego działalności.

2.Organy podatkowe państwa członkowskiego działalności może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie – wspólnie z organem przyjmującym deklaracje – kontroli dotyczącej obliczania podlegającego opodatkowaniu wyniku stałego zakładu lub jednostki zależnej zgodnie z regułami opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej, przypisania zysków stałemu zakładowi lub jednostce zależnej lub mającej zastosowanie stawki podatkowej. Kontrole wspólne przeprowadza się zgodnie z dyrektywą Rady 2011/16/UE18. Niezależnie od przepisów dyrektywy 2011/16/UE wniosek o wspólną kontrolę może też złożyć organ podatkowy państwa członkowskiego siedziby głównej do organu podatkowego państwa członkowskiego działalności każdego stałego zakładu lub każdej jednostki zależnej.

_________________

18 Dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U. L 64 z 11.3.2011, s. 1).

1.Jeżeli siedziba główna, zdefiniowana w art. 3 pkt 2 dyrektywy ustanawiającej reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej dla mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw20, która decyduje się na stosowanie reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej do swoich stałych zakładów lub jednostek zależnych zgodnie z art. 6 tej dyrektywy, spełnia wymogi kwalifikowalności do stosowania takich reguł, właściwy organ państwa członkowskiego siedziby głównej powiadamia właściwy organ państwa członkowskiego, w którym znajduje się stały zakład lub jednostki zależne, w drodze automatycznej wymiany informacji, że podlegający opodatkowaniu wynik danego stałego zakładu lub jednostek zależnych ma być obliczany zgodnie z regułami opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej. Powiadomienie takie następuje w terminie jednego miesiąca od powiadomienia przez siedzibę główną o chęci skorzystania z opcji stosowania reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej.

______________________

20 Dyrektywa…[Dz.U.: Proszę wstawić numer, datę i tytuł tej dyrektywy oraz odniesienie do Dz.U.].

2.W terminie dwóch miesięcy od powiadomienia przez właściwy organ państwa członkowskiego siedziby głównej o decyzji dotyczącej stosowania reguł opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej właściwy organ państwa członkowskiego, w którym znajduje się stały zakład lub jednostka zależna, powiadamia właściwy organ państwa członkowskiego siedziby głównej o stawce podatkowej mającej zastosowanie do celów ustalania zobowiązania podatkowego stałych zakładów lub jednostek zależnych znajdujących się na jego terytorium.

3.Właściwy organ państwa członkowskiego siedziby głównej przekazuje w drodze automatycznej wymiany informacji informacje określone w ust. 2 niniejszego artykułu właściwym organom państw członkowskich, w których znajdują się stałe zakłady lub jednostki zależne, zgodnie z praktycznymi ustaleniami przyjętymi na podstawie art. 21.

(iii)projekt decyzji o wymiarze podatku w odniesieniu do właściwych stałych zakładów i jednostek zależnych;

6.W przypadku gdy organ podatkowy państwa członkowskiego, w którym znajdują się stałe zakłady lub jednostki zależne, po odrzuceniu projektu decyzji o wymiarze podatku wydanej przez państwo członkowskie siedziby głównej dokonuje przeglądu projektu decyzji o wymiarze podatku w związku z przypisaniem zysków stałemu zakładowi lub jednostce zależnej zgodnie z przepisami określonymi w mającej zastosowanie dwustronnej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między państwem członkowskim działalności a państwem członkowskim siedziby głównej, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym znajdują się stałe zakłady lub jednostki zależne, przekazuje taką zmienioną decyzję o wymiarze podatku właściwemu organowi państwa członkowskiego siedziby głównej w terminie jednego miesiąca od jej wydania, aby organ ten dokonał ponownego obliczenia podlegającego opodatkowaniu wyniku stałego zakładu lub jednostki zależnej, wydał zmienioną decyzje o wymiarze podatku i pobrał podatek.

Komisja informuje Parlament Europejski o przyjęciu aktów delegowanych i wykonawczych, o wszelkich sprzeciwach wobec nich oraz o odwołaniu przekazanych uprawnień przez Radę.

2.Informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane zgodnie z niniejszą dyrektywą są przechowywane tylko tak długo, jak jest to absolutnie konieczne do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy („okres przechowywania”), w szczególności w celu weryfikacji wymogów kwalifikowalności lub ustalania zobowiązania podatkowego podatników, zgodnie z krajowymi przepisami poszczególnych administratorów danych dotyczącymi przedawnienia. Okres przechowywania rozpoczyna się, gdy dane osobowe są przetwarzane do celów niniejszej dyrektywy po raz pierwszy, i w żadnym wypadku nie przekracza siedmiu lat.

1.Pięć lat od rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy Komisja analizuje i ocenia jej funkcjonowanie oraz składa sprawozdanie w tej sprawie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W sprawozdaniu Komisja bada między innymi, czy reguły opodatkowania państwa członkowskiego siedziby głównej powinny być stosowane również do co najmniej jednej jednostki zależnej MŚP. Do sprawozdania dołącza się, w stosownych przypadkach, wniosek dotyczący zmiany niniejszej dyrektywy.

2.Państwa członkowskie przekazują Komisji istotne informacje na potrzeby oceny dyrektywy, zgodnie z ust. 3, w tym zagregowane dane dotyczące liczby kwalifikujących się MŚP w porównaniu z MŚP, które zdecydowały się na skorzystanie z systemu, ich obrotów oraz kosztów przestrzegania przepisów w stosunku do obrotów; dane dotyczące liczby MŚP, które rozszerzyły działalność w wymiarze transgranicznym przez utworzenie stałego zakładu, oraz liczby MŚP, które już się nie kwalifikują z powodu utworzenia więcej niż dwóch jednostek zależnych, lub kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez MŚP, które stosują ten system.

Państwa członkowskie przyjmują i publikują do dnia 31 grudnia 2024 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2025 r.