1.wyraża zadowolenie z porozumienia, które umożliwia rozwój solidnych wspólnych norm etycznych oraz wymianę najlepszych praktyk i pozwala na rozpatrywanie na wniosek instytucji lub organu doradczego będących stroną porozumienia indywidualnych spraw związanych z oświadczeniami ich członków przez niezależnych ekspertów;

2.podkreśla, że ostateczne uprawnienia decyzyjne w zakresie wdrażania pozostają w gestii właściwych jednostek instytucji lub organów; zauważa, że wszelkie konsultacje z niezależnymi ekspertami w indywidualnych sprawach rozpoczynają się od złożenia przez stronę porozumienia wniosku dotyczącego jej członków zgodnie z jej przepisami wewnętrznymi; podkreśla, że oświadczenia o stanie majątkowym kandydatów na komisarzy, jako sprawy wysokiego szczebla wykraczające poza interesy danej instytucji, powinny co do zasady podlegać badaniu przez niezależnych ekspertów;

3.powtarza jednak, że Parlament nadal w pełni opowiada się za utworzeniem niezależnego organu ds. etyki, mającego możliwość prowadzenia dochodzeń z własnej inicjatywy i wydawania zaleceń w sprawie sankcji odpowiedzialnym jednostkom uczestniczących instytucji lub organów, składającego się z niezależnych ekspertów jako pełnoprawnych członków, którego zakres działania obejmowałby członków instytucji i organów UE przed, w trakcie i po zakończeniu ich kadencji lub służby, a także pracowników, jak przewidziano w rezolucji Parlamentu z dnia 16 września 2021 r. Dz.U. C 117 z 11.3.2022, s. 159. i powtórzono w rezolucjach z dnia 16 lutego 2023 r. Dz.U. C 283 z 11.8.2023, s. 31. i z dnia 12 lipca 2023 r. i Teksty przyjęte, P9_TA(2023)0281.;

4.ubolewa, że Rada Europejska postanowiła nie przystępować do umowy;

5.ubolewa, że Rada jest niechętna rozszerzeniu zakresu porozumienia co najmniej na przedstawicieli szczebla ministerialnego państwa członkowskiego sprawującego prezydencję w Radzie, argumentując, że w traktatach nie ma podstawy prawnej do przyjęcia wspólnych minimalnych standardów mających zastosowanie do przedstawicieli państw członkowskich; zobowiązuje się do wykorzystania pierwszego przeglądu porozumienia do wyeliminowania tej luki prawnej, a w międzyczasie wzywa przyszłe prezydencje Rady do dobrowolnego stosowania jego postanowień; jest zdania, że członków Rady, tak jak posłów do Parlamentu Europejskiego, mogłyby wiązać przepisy, które Rada ustanowiłaby w ramach swoich uprawnień do samoorganizacji i które miałyby pierwszeństwo w przypadku konfliktu z przepisami krajowymi; podkreśla w tym kontekście, że przedstawiciele państw członkowskich zebrani w Radzie działają przy przyjmowaniu aktów prawnych UE w charakterze członków Rady; zobowiązuje się do uzyskania prawnego wyjaśnienia, czy Rada może wiązać swoich członków wspólnymi minimalnymi standardami;

6.jest zdania, że udostępnione zasoby muszą umożliwiać prawidłowe funkcjonowanie zarówno międzyinstytucjonalngo organu ds. norm etycznych (zwanego dalej „organem”), w skład którego wchodzi jeden przedstawiciel każdej ze stron porozumienia, jak też pięciu niezależnych ekspertów wspomagających przedstawicieli instytucji i dołączających do organu w charakterze obserwatorów, a także zapewnienie wszelkiego niezbędnego wsparcia w tym zakresie; ubolewa, że zgodnie z art. 17 porozumienia wszelkie koszty wynikające z konsultacji z niezależnymi ekspertami pokrywa strona wnioskująca o konsultacje, gdyż może to skutkować ograniczeniem liczby takich konsultacji;

7.jest zdania, że niezależni eksperci powoływani przez strony porozumienia w drodze konsensusu, muszą mieć doświadczenie zawodowe konkretnie w dziedzinie etyki, uczciwości i przejrzystości i spełniać przy tym wymogi określone w art. 5 ust. 2 porozumienia pod względem nienagannego przebiegu kariery zawodowej i doświadczenia w pełnieniu ważnych funkcji w instytucjach europejskich, krajowych lub w międzynarodowych organizacjach publicznych;

8.podkreśla zasadniczą rolę niezależnych ekspertów w rozpatrywaniu indywidualnych spraw na wniosek jednej ze stron porozumienia; jest zdania, że niezmiernie korzystne dla opracowania lub aktualizacji normy etycznej byłoby, gdyby każda strona wysyłała niezależnym ekspertom niewielką próbkę losowo wybranych spraw;

9.uważa, że organ powinien korzystać z przysługujących instytucjom uprawnień do zwracania się do swoich członków o informacje lub opierać się na zgodzie władz krajowych na udostępnienie informacji; uważa, że niezależni eksperci powinni mieć możliwość wymieniania informacji z organami krajowymi, jeśli jest to konieczne do wykonywania ich zadań, przy jednoczesnym traktowaniu takich informacji z taką samą poufnością, jak organ, od którego pochodzą; podkreśla w związku z tym, że niezależni eksperci powinni mieć dostęp do dokumentów administracyjnych uczestniczących stron, zwłaszcza strony konsultującej się z nimi w danej sprawie, co pozwoli im na przeprowadzanie należycie uzasadnionych i należycie udokumentowanych ocen;

10.zauważa, że niezależni eksperci wyznaczają mówcę ze swojego grona; jest zdania, że niezależni eksperci powinni w pełni autonomicznie organizować swoje prace i zwoływać posiedzenia;

11.uważa, że nie naruszając ogólnego rozporządzenia o ochronie danych ani praw osobistych, dana instytucja lub organ doradczy powinny podawać do wiadomości publicznej uzasadnione zalecenie niezależnych ekspertów wraz z decyzją właściwego organu, który, jeżeli nie zastosuje się w pełni do zaleceń, powinien to uzasadnić;

12.wzywa organ, aby dawał przykład przejrzystości, publikując wszystkie zalecenia, sprawozdania roczne, decyzje i rejestry wydatków w formacie otwartych danych nadającym się do odczytu maszynowego, dostępnym dla wszystkich obywateli i zgodnie z obowiązującymi przepisami o ochronie danych, w tym m.in. pisemną opinię niezależnych ekspertów na temat samooceny instytucji zgodnie z art. 10 porozumienia oraz zanonimizowane i zagregowane roczne sprawozdanie za każdy rok, które podsumowuje w formie zagregowanej i zanonimizowanej konsultacje i pytania przedstawione przez strony porozumienia oraz działania następcze podjęte w związku z tymi konsultacjami i pytaniami zgodnie z art. 7 ust. 4 porozumienia; podkreśla, jak ważne są ochrona prywatności zainteresowanych osób fizycznych w odpowiednim zakresie oraz domniemanie niewinności; wzywa strony porozumienia do opracowania wspólnych wytycznych dotyczących konsultacji z niezależnymi ekspertami oraz do publikacji ich zaleceń;

13.uważa, że aby organ był w pełni skuteczny, musiałby połączyć funkcje istniejących organów odpowiedzialnych za etykę, a zatem w przypadkach wymagających szczególnej uwagi lub w celu opracowania lub zaktualizowania normy etycznej każda uczestnicząca strona powinna konsultować się z niezależnymi ekspertami;

14.podkreśla potrzebę określenia sposobu ustalania mandatu wiceprzewodniczącego reprezentującego Parlament w tym organie oraz wprowadzenia odpowiednich mechanizmów rozliczalności;

15.uważa za konieczne doprecyzowanie, kto będzie zastępcą przedstawiciela Parlamentu w tym organie;

16.uważa, że Komisja Spraw Konstytucyjnych powinna odgrywać rolę w określaniu mandatu wiceprzewodniczącego reprezentującego Parlament w tym organie, a także w rozliczaniu wiceprzewodniczącego i jego zastępcy; uważa, że niezwykle ważne jest, aby posłowie do Parlamentu Europejskiego mieli wpływ na opracowywanie norm, które będą dla nich wiążące;

17.niezmiennie zależy mu na konstruktywnym udziale w przeglądzie porozumienia, który ma zostać przeprowadzony trzy lata po wejściu porozumienia w życie, aby usprawnić i wzmocnić organ zgodnie z art. 21 porozumienia;

18.przypomina swoje stanowisko, zgodnie z którym organ powinien mieć możliwość prowadzenia z własnej inicjatywy dochodzeń w sprawie domniemanych naruszeń zasad etycznych przez urzędników i pracowników instytucji UE, a także prowadzenia dochodzeń na miejscu i w oparciu o dokumentację na podstawie informacji, które sam zbierze lub otrzyma od osób trzecich;

19.zatwierdza zawarcie porozumienia znajdującego się w załączniku;

20.zobowiązuje swoją przewodniczącą do podpisania porozumienia z przewodniczącym Rady, przewodniczącą Komisji, przewodniczącym Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, prezes Europejskiego Banku Centralnego, prezesem Trybunału Obrachunkowego, przewodniczącym Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i przewodniczącym Komitetu Regionów oraz do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

21.zobowiązuje swoją przewodniczącą, aby przekazała niniejszą decyzję wraz z załącznikiem tytułem informacji wszystkim stronom porozumienia.